Το πρόσφατο ηχητικό σχόλιο του Σταύρου Λυγερού δεν προκάλεσε έκπληξη. Αντίθετα, επιβεβαίωσε με απόλυτη καθαρότητα αυτό που πολλοί υποψιάζονταν: το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο βρίσκεται σε κατάσταση εμφανoύς πανικού.
Και όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, επιστρατεύτηκαν οι γνωστοί «μηχανισμοί αποδόμησης».
Η Συγκέντρωση στο Σύνταγμα και η «αποτυχία» που έγινε επιτυχία
Ο κ. Λυγερός χαρακτήρισε τη συγκέντρωση των περίπου 100.000 πολιτών στο Σύνταγμα ως «αποτυχία».
Η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική. Σε διάστημα μόλις 45 ωρών, χωρίς κομματική ομπρέλα, χωρίς κρατικούς πόρους, χωρίς τηλεοπτική προβολή — με μόνο όπλο τη δυναμική των κοινωνικών δικτύων — εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν την πλατεία.
Για ποια «αποτυχία» μιλάμε;
Πότε στην πρόσφατη ιστορία της χώρας υπήρξε τέτοια αυθόρμητη κινητοποίηση, έξω από κομματικούς μηχανισμούς και οργανωμένα δίκτυα;
Η προσπάθεια απαξίωσης μιας τόσο ζωντανής κοινωνικής έκφρασης αποκαλύπτει μάλλον φόβο παρά ψύχραιμη ανάλυση.
Ο «πολιτικός λόγος» της Μαρίας Καρυστιανού
Στο στόχαστρο του αρθρογράφου βρέθηκε και η Μαρία Καρυστιανού, την οποία κατηγόρησε ότι «δεν έχει πολιτικό λόγο».
Όμως, η απαίτηση για Δικαιοσύνη είναι από μόνη της μια από τις πιο βαθιά πολιτικές τοποθετήσεις.
Είναι ο λόγος της αξιοπρέπειας απέναντι στην αλαζονεία, της αλήθειας απέναντι στη συγκάλυψη.
Και — κυρίως — είναι ο λόγος μιας μητέρας που μιλά εκ μέρους μιας κοινωνίας κουρασμένης από ατιμωρησία και σιωπή.
Αυτός ο λόγος υπερβαίνει ιδεολογικά σύνορα και κομματικές ταμπέλες. Αυτό ακριβώς που πέτυχε η Μαρία Καρυστιανού: να ενώσει ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα σε μια κοινή αξίωση.
Η «πολιτική πρόκληση» προς το κατεστημένο
Αν το σύστημα θεωρεί ότι η κινητοποίηση ήταν μικρή ή «κατασκευασμένη», υπάρχει ένας απλός τρόπος να το αποδείξει:
Τα κόμματα, τα κανάλια και οι μηχανισμοί τους μπορούν να καλέσουν τον κόσμο σε αντίστοιχη συγκέντρωση.
Με όλα τα μέσα που διαθέτουν.
Με όλη την προβολή που μπορούν να εξασφαλίσουν.
Ας δούμε τότε πόσοι θα ανταποκριθούν.
Και ας γίνει η σύγκριση: ο κόσμος που κινητοποιείται μόνο με την ψυχή του, απέναντι σε αυτούς που θα κληθούν οργανωμένα, με πούλμαν και κομματικές εντολές.
Πρόκειται για μια ανοιχτή, δημόσια πρόκληση — και μια δοκιμασία αλήθειας.
Η Επίθεση που Γύρισε Μπούμερανγκ
Αν στόχος ήταν η αποδόμηση της Μαρίας Καρυστιανού, το αποτέλεσμα υπήρξε το ακριβώς αντίθετο.
Η επίθεση λειτουργεί ως επιβεβαίωση της απήχησής της, αλλά και της ενόχλησης που προκαλεί στο κατεστημένο.
Σήμερα, η φωνή της δεν περιορίζεται στα όρια μιας προσωπικής τραγωδίας. Έχει γίνει σύμβολο αγώνα για χιλιάδες ανθρώπους που διεκδικούν δικαιοσύνη. Έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας, αποκτώντας διεθνή ηθική βαρύτητα.Το άρθρο του Σταύρου Λυγερού ανέδειξε κάτι σημαντικό: ότι το σύστημα αισθάνεται την πίεση.
Αισθάνεται πως η κοινωνία αφυπνίζεται, πως ένας αυθόρμητος, ανεξάρτητος, ακηδεμόνευτος όγκος πολιτών αποκτά φωνή.
Αν η αποστολή του ήταν να ανακόψει αυτό το κύμα, απέτυχε.
Γιατί η αποστολή της Μαρίας Καρυστιανού — και όσων την στηρίζουν — μόλις τώρα ξεκινά.