Όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών βγαίνουν δημόσια και λένε ότι το σύστημα δεν αντέχει άλλο, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μια απλή υπηρεσιακή δυσλειτουργία. Έχουμε μπροστά μας μια πολιτική αποτυχία με ονοματεπώνυμο.
Η Χαλκίδα δεν ζητά χάρη. Ζητά το αυτονόητο: ένα ΤΕΠ που να μπορεί να λειτουργεί με ασφάλεια, επάρκεια και αξιοπρέπεια. Όποιος σήμερα γνωρίζει τις ελλείψεις και δεν παρεμβαίνει, δεν είναι απλώς αμέτοχος. Είναι συνυπεύθυνος.
Η αλήθεια της πρώτης γραμμής
Το ψήφισμα των εργαζομένων δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.
Περιγράφει ένα ΤΕΠ ασφυκτικά πιεσμένο, με τεράστιο φόρτο, με προσωπικό που δεν επαρκεί, με βάρδιες που βγαίνουν στα όρια και με μια καθημερινότητα που στηρίζεται περισσότερο στο φιλότιμο παρά στον σχεδιασμό. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα του δημόσιου συστήματος υγείας στην περιφέρεια: όχι η εικόνα των ανακοινώσεων, αλλά η εικόνα της εξάντλησης.
Τα “μπαλώματα” δεν είναι πολιτική υγείας
Κάθε φορά που το κράτος απαντά στις ελλείψεις με προσωρινές λύσεις, μετακινήσεις, πρόχειρες εσωτερικές αναδιατάξεις και λογικές “να βγει η βάρδια”, το πρόβλημα δεν λύνεται — απλώς μετατίθεται.
Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να λειτουργεί σαν λογιστική άσκηση. Δεν μπορεί ένα τόσο κρίσιμο τμήμα να επιβιώνει με διαρκή αυτοσχεδιασμό και μετά η πολιτική ηγεσία να μιλά για μεταρρυθμίσεις. Χωρίς μόνιμη στελέχωση, κάθε “μεταρρύθμιση” είναι επικοινωνιακή βιτρίνα.
Η Εύβοια δεν είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας
Το μεγάλο ερώτημα είναι βαθιά πολιτικό: πόσο αξίζει η ζωή ενός πολίτη στην περιφέρεια;
Γιατί όταν ένα νοσοκομείο που καλύπτει μια ολόκληρη περιοχή λειτουργεί σε τέτοια πίεση, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι απλό και κυνικό: ότι η περιφέρεια μπορεί να περιμένει, να αντέχει και να συμβιβάζεται.
Όχι. Η Χαλκίδα δεν πρέπει να μάθει να ζει με την υποβάθμιση. Οι πολίτες δεν οφείλουν να συνηθίσουν την ανασφάλεια. Και οι εργαζόμενοι δεν είναι αναλώσιμο υλικό για να καλύπτουν τις τρύπες ενός κράτους που επιλέγει να μην επενδύει εκεί όπου κρίνεται η ανθρώπινη ζωή.
Όταν το ΤΕΠ καταγγέλλει ότι δεν αντέχει άλλο, η σιωπή της εξουσίας δεν είναι αμέλεια. Είναι ενοχή.