Η υπόθεση με τα πλωτά συστήματα προστασίας από τις τσούχτρες στις παραλίες του Δήμου Χαλκιδέων εξελίσσεται σε ένα ακόμα μικρό δείγμα της μεγάλης παθολογίας της τοπικής αυτοδιοίκησης: αποφάσεις με τεχνικό μανδύα, δημόσιες παρεμβάσεις με πολιτικό θόρυβο και στο τέλος σχεδόν καμία ουσιαστική τεκμηρίωση μπροστά στους πολίτες. Η δημοτική αρχή εμφανίζει έναν σχεδιασμό χωρίς να ανοίγει καθαρά τα χαρτιά της. Και η αντιπολίτευση ζητά εξηγήσεις, χωρίς να καταθέτει η ίδια αντίστοιχη σοβαρή αντιπρόταση.
Ο Κωνσταντίνος Ι. Τσάμαρης βάζει ένα εύλογο ερώτημα: με ποιες μελέτες έγιναν οι επιλογές των παραλιών και γιατί έμειναν εκτός κεντρικές ακτές με μεγάλη προσέλευση. Όμως εδώ υπάρχει και η δεύτερη όψη της αλήθειας: όταν εγκαλείς τον Δήμο για έλλειψη επιστημονικής βάσης, δεν μπορείς να μένεις κι εσύ στη σφαίρα της γενικής παρατήρησης. Δεν αρκεί να λες «βάλτε και την Παπαθανασίου, τα Συκιές, τα Αστέρια». Οφείλεις να πεις με ποια δεδομένα, με ποια ιεράρχηση, με ποια τεκμηρίωση και με ποιο τεχνικό σκεπτικό.
Ο Δήμος ζητά εμπιστοσύνη χωρίς να δείχνει όλο τον φάκελο
Η δημοτική αρχή προβάλλει την πρωτοβουλία ως βήμα προστασίας της δημόσιας υγείας και των λουομένων. Ωραία ως πρόθεση. Αλλά η διοίκηση δεν κρίνεται από τις προθέσεις της. Κρίνεται από την τεκμηρίωση των επιλογών της. Γιατί αυτές οι παραλίες; Με ποια κριτήρια μπήκαν πρώτες; Υπήρξε χαρτογράφηση παρουσίας τσουχτρών; Υδροδυναμική εκτίμηση; Εκτίμηση ρευμάτων; Αποτύπωση επισκεψιμότητας; Αξιολόγηση τεχνικής καταλληλότητας κάθε ακτής για την εγκατάσταση τέτοιων φραγμάτων;
Αν όλα αυτά υπάρχουν, να παρουσιαστούν. Αν δεν υπάρχουν, τότε δεν μιλάμε για σοβαρό σχέδιο προστασίας. Μιλάμε για μια διοικητική επιλογή ντυμένη πρόχειρα με τον μανδύα της «μέριμνας».
Κύριε Τσάμαρη, σωστό το ερώτημα — αλλά πού είναι η δική σας τεκμηρίωση;
Ο δημοτικός σύμβουλος Κωνσταντίνος Ι. Τσάμαρης καταγγέλλει ότι από τον σχεδιασμό απουσιάζουν παραλίες στον κεντρικό ιστό της πόλης, όπως η Πλάζ Παπαθανασίου, η Πλάζ Συκεών και η Πλάζ Αστέρια, και ζητά να υπάρξει πρόβλεψη τουλάχιστον για μία από αυτές. Το ερώτημα είναι πολιτικά θεμιτό. Αλλά δεν αρκεί.
Γιατί όταν ρωτάτε «με τι μελέτες έγιναν όλα αυτά;», οφείλετε να είστε έτοιμος να δείξετε και εσείς τις δικές σας βάσεις. Με ποια μελέτη λέτε ότι πρέπει να μπει η Παπαθανασίου; Με ποια αποτύπωση λέτε ότι οι Συκιές έχουν μεγαλύτερη ανάγκη; Με ποια επιστημονική γνώση ιεραρχείτε τα Αστέρια έναντι άλλων ακτών;
Αν η δημοτική αρχή δεν μπορεί να πουλά τεχνική σοβαρότητα χωρίς στοιχεία, το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση. Αλλιώς η δημόσια συζήτηση καταντά ένας διαγωνισμός εντυπώσεων, όπου ο ένας πετάει την μπάλα στον άλλον και η πόλη μένει χωρίς αλήθεια.
Η πόλη δεν χρειάζεται ούτε τυφλή διοίκηση ούτε εύκολη αντιπολίτευση
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιες παραλίες μπήκαν και ποιες έμειναν έξω. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι για άλλη μια φορά η Χαλκίδα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί ανάμεσα σε δύο βολικές στάσεις: από τη μία μια δημοτική αρχή που ζητά αποδοχή χωρίς πλήρη λογοδοσία, και από την άλλη μια αντιπολίτευση που καταγγέλλει χωρίς να παράγει ολοκληρωμένη, τεχνικά θεμελιωμένη εναλλακτική.
Η πόλη, όμως, δεν χρειάζεται ούτε χειροκροτητές της προχειρότητας ούτε σχολιαστές της προχειρότητας. Χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να σταθούν δημόσια και να πουν: αυτά είναι τα δεδομένα, αυτές είναι οι ανάγκες, αυτές είναι οι προτεραιότητες, αυτό είναι το σχέδιο.
Να ειπωθεί καθαρά:
η δημοτική αρχή δεν δικαιούται να μιλά για προστασία της δημόσιας υγείας χωρίς να ανοίγει ολόκληρη τη μελέτη της στους πολίτες.
Αλλά και ο κ. Τσάμαρης δεν δικαιούται να απαιτεί επιστημονική σοβαρότητα από τους άλλους, όταν ο ίδιος δεν συνοδεύει τη δημόσια παρέμβασή του με αντίστοιχη τεκμηρίωση.
Γιατί στο τέλος η πόλη πνίγεται όχι από τις τσούχτρες, αλλά από κάτι πολύ πιο γνώριμο και πολύ πιο τοξικό:
από την πολιτική του «ρωτάω χωρίς να αποδεικνύω» και του «αποφασίζω χωρίς να εξηγώ».
Και αυτό δεν είναι δημόσιος διάλογος.
Είναι αυτοδιοικητικό θέατρο χαμηλής ευθύνης.