Μια εικόνα ντροπής, αλλά και σοβαρού κινδύνου για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, έρχεται ξανά στο φως στην περιοχή της Υλίκης, στα όρια του Δήμου Θηβαίων.
Σύμφωνα με καταγγελίες και ρεπορτάζ του Permissos.gr, δίπλα στη λίμνη φέρεται να λειτουργεί παράνομος χώρος ανεξέλεγκτης απόρριψης αποβλήτων, με φορτηγά να αδειάζουν υλικά ακόμη και νυχτερινές ώρες. Το σκηνικό, όπως περιγράφεται, παραπέμπει σε ανεξέλεγκτη χωματερή: μπάζα, άγνωστα απόβλητα, πιθανώς επικίνδυνα υλικά, χωρίς περίφραξη, χωρίς επιτήρηση, χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας.
Και όλα αυτά δίπλα σε ένα υδάτινο οικοσύστημα στρατηγικής σημασίας.
Η Υλίκη δεν είναι ένα τυχαίο σημείο στον χάρτη. Είναι φυσική λίμνη, ταμιευτήρας νερού και κρίσιμος υδάτινος πόρος. Γι’ αυτό και η ανοχή απέναντι σε τέτοιες πρακτικές δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλή «παραβατικότητα». Είναι περιβαλλοντική απειλή. Είναι δημόσιος κίνδυνος. Είναι υπόθεση που οφείλει να απασχολήσει άμεσα τις αρμόδιες αρχές.
Το γνώριζαν; Αν ναι, γιατί δεν το σταμάτησαν;
Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος πετάει τα απόβλητα.
Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιος το βλέπει και δεν παρεμβαίνει.
Πού είναι ο Δήμος Θηβαίων;
Πού είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί;
Πού είναι η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας;
Πού είναι οι υπηρεσίες Περιβάλλοντος;
Έχει γίνει αυτοψία;
Έχουν εντοπιστεί οι ιδιοκτήτες ή οι χρήστες του χώρου;
Έχουν ελεγχθεί φορτηγά, διαδρομές, πινακίδες, εργολάβοι, προέλευση υλικών;
Έχουν ληφθεί δείγματα εδάφους και νερού;
Γιατί όταν μιλάμε για απόβλητα δίπλα σε λίμνη, δεν χωρούν γενικόλογες απαντήσεις. Δεν αρκεί ένα δελτίο Τύπου. Δεν αρκεί μια υπηρεσιακή διαβίβαση. Δεν αρκεί το γνωστό «θα το δούμε».
Εδώ απαιτείται άμεση επέμβαση.
Η χωματερή δεν φυτρώνει μόνη της
Καμία παράνομη χωματερή δεν δημιουργείται από μόνη της. Κάποιοι τη χρησιμοποιούν. Κάποιοι μεταφέρουν υλικά. Κάποιοι πληρώνονται. Κάποιοι γλιτώνουν νόμιμα κόστη διάθεσης αποβλήτων. Και κάποιοι, με την αδράνειά τους, αφήνουν την κατάσταση να παγιώνεται.
Αν οι καταγγελίες για νυχτερινές ρίψεις φορτηγών ισχύουν, τότε δεν μιλάμε για μεμονωμένο πολίτη που πέταξε δύο σακούλες. Μιλάμε για οργανωμένη πρακτική. Μιλάμε για διαδρομή αποβλήτων. Μιλάμε για οικονομικό όφελος εις βάρος του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.
Και τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο βαρύ:
Ποιος καλύπτει ποιον;
Η Υλίκη δεν αντέχει άλλη αδιαφορία
Η περιοχή της Υλίκης έχει ανάγκη από προστασία, όχι από εγκατάλειψη. Έχει ανάγκη από ελέγχους, όχι από υποσχέσεις. Έχει ανάγκη από καθαρισμό, φύλαξη, πρόστιμα και ποινικές ευθύνες, όχι από φωτογραφίες, κορδέλες και επικοινωνιακές δικαιολογίες.
Η ανεξέλεγκτη απόρριψη αποβλήτων μπορεί να οδηγήσει σε ρύπανση εδάφους, επιβάρυνση υδάτων, κίνδυνο πυρκαγιάς, έκλυση επικίνδυνων ουσιών και γενικότερη υποβάθμιση μιας περιοχής που θα έπρεπε να προστατεύεται με αυστηρότητα.
Δεν γίνεται από τη μία να μιλάμε για πράσινη ανάπτυξη, βιωσιμότητα και προστασία των υδάτινων πόρων, και από την άλλη να επιτρέπεται μια εικόνα τριτοκοσμικής χωματερής δίπλα σε λίμνη.
Εισαγγελική παρέμβαση τώρα
Η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να μείνει σε επίπεδο καταγγελιών. Χρειάζεται άμεση παρέμβαση εισαγγελέα, αυτοψία από τις αρμόδιες περιβαλλοντικές υπηρεσίες, έλεγχος του χώρου, ταυτοποίηση των αποβλήτων, αναζήτηση των υπευθύνων και επιβολή κυρώσεων.
Ο Δήμος Θηβαίων οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Τι γνώριζε;
Από πότε το γνώριζε;
Τι ενέργειες έκανε;
Ποια έγγραφα έστειλε;
Ποια πρόστιμα επιβλήθηκαν;
Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα απομάκρυνσης των αποβλήτων;
Πώς θα διασφαλιστεί ότι η χωματερή δεν θα ξαναλειτουργήσει την επόμενη νύχτα;
Η σιωπή, πλέον, είναι συνενοχή πολιτικής ευθύνης.
Η Υλίκη δεν είναι σκουπιδότοπος κανενός. Είναι φυσικός πόρος, δημόσιο αγαθό και περιβαλλοντική κληρονομιά. Όποιος την αντιμετωπίζει σαν πίσω αυλή εργολάβων και ασυνείδητων, πρέπει να λογοδοτήσει.
Όχι αύριο. Τώρα.