Δεν είναι απλά αύξηση. Είναι σχέδιο.
Με το ΦΕΚ Β’ 7188 / 30-12-2025 (όπως δημοσιεύτηκε), περνάει νέα τιμολογιακή πολιτική που ανεβάζει τη χρέωση νερού προς τους ΟΤΑ από 0,98 €/m³ σε 1,30 €/m³. Δηλαδή +0,32 €/m³ ή +32,65%.
Και εδώ τελειώνει το παραμύθι της «κοστοστρέφειας». Γιατί αυτό που ξεκινά, δεν είναι τιμολόγηση. Είναι στραγγαλισμός.
1) Το ΦΕΚ δεν γράφει αριθμούς. Γράφει περικοπές υπηρεσιών
Όταν αυξάνεις οριζόντια το νερό που χρησιμοποιεί ένας Δήμος, δεν χτυπάς έναν «φορέα». Χτυπάς:
- άρδευση και συντήρηση κοινόχρηστων χώρων
- σχολεία, εγκαταστάσεις, υπηρεσίες
- κοινωνικές δομές που ζουν με το “αύριο βλέπουμε”
- τεχνικές παρεμβάσεις που ήδη δεν φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη
Το αποτέλεσμα είναι ένα: κόβεις από την πόλη. Και μετά, ο πολίτης ακούει το κλασικό: «δεν έχουμε χρήματα».
2) Η ακολουθία είναι ύποπτα “καθαρή”: αύξηση → ασφυξία → “λύση” απορρόφησης
Αν το δεις ψυχρά, το έργο έχει 3 πράξεις:
- Ανεβάζεις το κόστος στο πιο βασικό αγαθό.
- Πιέζεις προϋπολογισμούς και δομές μέχρι να “μην βγαίνει”.
- Εμφανίζεις τη “λύση”: συγχωνεύσεις – κεντρικοποίηση – απορρόφηση.
Δηλαδή: πρώτα προκαλείς την κρίση, μετά την χρησιμοποιείς για να επιβάλεις αυτό που θες.
Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η ΔΕΥΑΧ.
3) ΔΕΥΑΧ: από Δημοτική Επιχείρηση σε “υποκατάστημα” άλλων;
Η ΔΕΥΑΧ δεν είναι λογιστικό φύλλο. Είναι το εργαλείο μιας πόλης για:
- ύδρευση με τοπικές προτεραιότητες
- έργα στο δίκτυο εκεί που πονάει η κοινωνία
- άμεση επέμβαση σε βλάβες
- σχεδιασμό με γνώση της περιοχής
Όταν, όμως, φορτώνεις το σύστημα με νέο κόστος και το αφήνεις να “αιμορραγεί”, ανοίγεις δρόμο για το επόμενο βήμα:
«Δεν τα καταφέρνετε. Θα σας πάρουμε το νερό».
Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι αφαίρεση δημοκρατίας: παίρνεις την απόφαση από τον τόπο και την πας στο κέντρο.
4) Το μεγάλο ψέμα: “η απορρόφηση θα φέρει καλύτερες υπηρεσίες”
Όχι. Θα φέρει κάτι άλλο:
- αποφάσεις μακριά από τις ανάγκες της πόλης
- προτεραιότητες που δεν τις ορίζει η τοπική κοινωνία
- καθυστερήσεις, γραφειοκρατία, αδιαφάνεια “με σφραγίδα”
- και τελικά: ο πολίτης θα πληρώνει και θα περιμένει
Και όταν κάποιος διαμαρτύρεται; Η απάντηση θα είναι μία:
«Δεν είναι του Δήμου. Δεν είναι της ΔΕΥΑΧ. Μιλήστε αλλού».
- Γιατί η αύξηση πέρασε με ΦΕΚ Β’ 7188 / 30-12-2025 χωρίς να προηγηθεί ουσιαστικός διάλογος με τους ΟΤΑ;
- Ποιος θα καλύψει το νέο κόστος; Θα κοπούν υπηρεσίες ή θα μετακυλιστεί στον δημότη;
- Ποιος εγγυάται ότι η ΔΕΥΑΧ δεν οδηγείται “τεχνητά” σε αδιέξοδο για να παρουσιαστεί μετά η απορρόφηση ως μονόδρομος;
- Το νερό είναι αγαθό ζωής. Ποιος το αντιμετωπίζει σαν πεδίο εξουσίας;
Το ΦΕΚ της αύξησης δεν είναι “τυπική πράξη”. Είναι το πρώτο σκαλοπάτι μιας πολιτικής που λέει:
«Στραγγίξτε τους Δήμους και μετά πάρτε τους το νερό».
Και αν σήμερα μιλάμε για 32,65% αύξηση στους ΟΤΑ, αύριο θα μιλάμε για κάτι χειρότερο:
Δήμους-θεατές και ΔΕΥΑΧ-σφραγίδα.
Το νερό δεν είναι φιλέτο. Είναι δικαίωμα.
Και όποιος το μετατρέπει σε εργαλείο πίεσης, δεν κάνει διοίκηση. Κάνει επιβολή.