Αν λείπουν ζώα, λείπει γάλα. Αν λείπει γάλα, λείπει φέτα. Κι όμως, στο “ισοζύγιο” δεν εμφανίζεται έλλειμμα. Ποιος ελέγχει, ποιος υπογράφει, ποιος λογοδοτεί;
Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας δεν “χαϊδεύει” αυτιά. Βάζει κάτω τους αριθμούς και αφήνει την αγορά, την κυβέρνηση και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς εκτεθειμένους: 550.000 πρόβατα χάθηκαν – άρα 165.000 τόνοι πρόβειο γάλα εξαφανίζονται από την πραγματική οικονομία. Με αυτούς τους όρους, μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες τόνους φέτας λιγότερους. Κι όμως, το “ισοζύγιο” δεν δείχνει την αναμενόμενη τρύπα. Γιατί;
Οι αριθμοί που “δεν βγαίνουν”
Με βάση όσα αναφέρει ο Δημήτρης Κουρέτας:
- Χάθηκαν περίπου 550.000 πρόβατα (και, κατά τον ίδιο, 160.000 στη Θεσσαλία).
- Αν υποθέσουμε 300 κιλά γάλα/ζώο/έτος, τότε:
- 550.000 × 300 = 165.000.000 κιλά = 165.000 τόνοι γάλα/έτος
- Μόνο για Θεσσαλία: 160.000 × 300 = 48.000 τόνοι γάλα/έτος
Ο ίδιος πάει ένα βήμα παραπέρα: από τα παραπάνω, μιλά για ~40.000 τόνους φέτα/έτος λιγότερους. Και θυμίζει ότι η Ελλάδα παράγει ~140.000 τόνους φέτα/έτος, άρα η “απώλεια” που περιγράφει αγγίζει περίπου 28%.
Εδώ είναι το κεντρικό πολιτικό–οικονομικό ερώτημα:
Αν χάθηκε τέτοιο ζωικό κεφάλαιο, πώς γίνεται να μην είμαστε ελλειμματικοί στο ισοζύγιο πρόβειου γάλακτος;
Το ερώτημα που δεν σηκώνει “επικοινωνία”
Ο Κουρέτας δεν κάνει απλή καταγγελία. Θέτει θέμα λογιστικής και ελεγκτικής συνέπειας:
- Πού φαίνεται η απώλεια των 165.000 τόνων γάλακτος;
- Ποιος παρουσιάζει τα στοιχεία του ισοζυγίου;
- Ποιος τα διασταυρώνει;
- Ποιος εγγυάται ότι το γάλα που δηλώνεται είναι αυτό που παράγεται;
Διότι, αν στην πραγματική παραγωγή υπάρχει μεγάλη πτώση και στα χαρτιά δεν υπάρχει αντίστοιχη πτώση, τότε υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι:
- Κάποιος μετράει λάθος ή μετράει “όπως τον βολεύει”.
- Κάτι άλλο μπαίνει μέσα στην αλυσίδα (και πρέπει να ειπωθεί καθαρά ποιο, πώς, από πού και με ποιο καθεστώς).
Οι “8 ερωτήσεις” που πρέπει να απαντηθούν δημόσια
- Ποια ακριβώς είναι η μεθοδολογία του ισοζυγίου πρόβειου γάλακτος;
- Υπάρχει αναλυτική εικόνα ανά Περιφέρεια (και ειδικά για Θεσσαλία) πριν και μετά τις απώλειες;
- Τι ποσοστό από τα χαμένα ζώα ήταν παραγωγικά;
- Ποιοι είναι οι έλεγχοι ιχνηλασιμότητας από το γάλα μέχρι το τελικό προϊόν;
- Πόσοι έλεγχοι έγιναν, σε ποιους, με ποια αποτελέσματα και ποιες κυρώσεις;
- Υπάρχει διασταύρωση με εισαγωγές/παραστατικά/τελωνεία;
- Υπάρχουν “τεχνικές” που αλλάζουν την εικόνα των ισοζυγίων και ποιος τις επιτρέπει/ρυθμίζει;
- Τι θα γίνει με την αξιοπιστία της φέτας (και την τιμή που πληρώνει ο παραγωγός) αν η αγορά ζει σε καθεστώς θολού τοπίου;
«Δεν υποδύομαι τον περιφερειάρχη»
Στο δεύτερο σκέλος της παρέμβασής του, ο Κουρέτας δίνει και πολιτικό στίγμα: μιλά για την πορεία του από τη Φαρμακευτική στην έρευνα και στο Harvard, για να καταλήξει στο μήνυμα ότι δεν θα παίξει ρόλο, δεν θα “φορέσει” αξιώματα σαν κοστούμια. Δηλώνει ότι στέκεται μέχρι τέλους με αγρότες και κτηνοτρόφους.
Με απλά λόγια: δεν περιγράφει απλώς μια ζημιά. Περιγράφει ένα σύστημα που οφείλει να αποδείξει ότι δεν κρύβει τη ζημιά κάτω από το χαλί.
Το “δώρο” με το εμβόλιο – και το πολιτικό καρφί
Η αναφορά του σε “εμβόλιο από την εταιρεία Kemin” και σε “δεσμευμένες δόσεις” από την Κομισιόν διατυπώνεται ως σκωπτική αιχμή: ένα ακόμη καρφί για το πώς η χώρα κινείται αργά, αντιφατικά, συχνά χωρίς προληπτικό σχέδιο, ενώ οι απώλειες τρέχουν και η αγορά καλείται να “προσαρμοστεί” εκ των υστέρων.
Συμπέρασμα
Το θέμα δεν είναι αν ο Κουρέτας “υπερβάλλει” ή αν κάποιος θα του απαντήσει με τεχνικούς αστερίσκους. Το θέμα είναι ότι έθεσε ένα ερώτημα που, αν δεν απαντηθεί με καθαρά στοιχεία, θα γυρίσει μπούμερανγκ σε όλους:
Αν χάθηκαν ζώα και δεν λείπει γάλα από το ισοζύγιο, τότε είτε το ισοζύγιο δεν είναι ισοζύγιο, είτε η αγορά δεν είναι αγορά, είτε οι έλεγχοι δεν είναι έλεγχοι.
Και σε κάθε περίπτωση, τον λογαριασμό θα τον πληρώσει ο παραγωγός – και στο τέλος ο καταναλωτής.