Στη Χαλκίδα ακόμη και μια βλάβη μπορεί να γίνει διοικητικό έπος. Όχι γιατί είναι τόσο δύσκολη. Αλλά γιατί, όπως φαίνεται, το αυτονόητο περνάει πρώτα από τον γνωστό λαβύρινθο: καθυστέρηση, αναμονή, δικαιολογίες και στο τέλος μια λύση που έπρεπε να είχε δοθεί από την πρώτη στιγμή.
Ο Δήμος Χαλκιδέων και η ΔΕΥΑΧ έχουν μπροστά τους μια καθαρή υποχρέωση: να αποκαταστήσουν τη βλάβη που παρουσιάστηκε πριν από τέσσερις – πέντε ημέρες.
Τόσο απλά.
Υπάρχει βλάβη.
Υπάρχει αρμόδια υπηρεσία.
Υπάρχει υποχρέωση.
Υπάρχουν πολίτες που πληρώνουν.
Άρα πρέπει να υπάρχει και άμεση λύση.
Όμως, αντί για άμεση κινητοποίηση, βλέπουμε πάλι την ίδια κουρασμένη εικόνα. Την εικόνα ενός μηχανισμού που δεν τρέχει όταν πρέπει, αλλά σέρνεται μέχρι να βρεθεί ο «τρόπος». Και όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει πολλές φορές αυτός ο «τρόπος» στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Να μην το πω καλύτερα.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε πια μόνο για μια τεχνική βλάβη. Μιλάμε για μια νοοτροπία. Τη νοοτροπία που θέλει τα προβλήματα να ωριμάζουν, να φουσκώνουν, να ταλαιπωρούν τον κόσμο και μετά να εμφανίζεται κάποιος ως σωτήρας για να κάνει αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από την πρώτη μέρα.
Και κάπως έτσι, δεν αποκλείεται να φύγει ο Ιούλιος. Να μπει ο Αύγουστος. Να ακούμε πάλι τα γνωστά περί διαδικασιών, δυσκολιών, υπηρεσιακών εμποδίων και άλλων βολικών δικαιολογιών.
Μόνο που ο πολίτης δεν ζει με δικαιολογίες.
Ο πολίτης πληρώνει λογαριασμούς.
Πληρώνει τέλη.
Πληρώνει υποχρεώσεις.
Πληρώνει για να έχει υπηρεσίες, όχι για να παρακολουθεί το θέατρο της καθυστέρησης.
Η ΔΕΥΑΧ και ο Δήμος Χαλκιδέων οφείλουν να απαντήσουν με πράξεις. Όχι με ανακοινώσεις. Όχι με ευχολόγια. Όχι με φωτογραφίες μετά την αποκατάσταση. Με άμεση παρέμβαση τώρα.
Γιατί όταν μια βλάβη λίγων ημερών κινδυνεύει να γίνει υπόθεση Ιουλίου και Αυγούστου, τότε δεν φταίει μόνο ο σωλήνας, το δίκτυο ή η τεχνική δυσκολία.
Φταίει το σύστημα που έχει μάθει να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα των πολιτών σαν αγγαρεία.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο: όχι η βλάβη στο δίκτυο, αλλά η βλάβη στη διοίκηση.
Γιατί το νερό μπορεί να επιστρέψει.
Η εμπιστοσύνη, όμως, όταν σπάσει, δεν επισκευάζεται με πρόχειρες αναθέσεις και καθυστερημένες δικαιολογίες.
Τι να πεις και τι να ομολογήσεις πλέον;
Ότι στη Χαλκίδα ακόμη και το αυτονόητο χρειάζεται πίεση για να γίνει;
Ε, λοιπόν, θα υπάρχει πίεση.
Γιατί οι πολίτες δεν είναι θεατές.
Και η αδιαφορία δεν θα περνάει σαν κανονικότητα.