Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η προσβολή της κοινής νοημοσύνης. Κάθε φορά που εμφανίζεται ένα ακόμα φωτογραφικό στιγμιότυπο με πολιτικά χαμόγελα, επιχειρείται να βαφτιστεί ως «παρέμβαση» κάτι που στη Χαλκίδα δεν υπήρξε ποτέ ως συγκροτημένη πραγματικότητα: σοβαρή κοινωνική και οικογενειακή πολιτική.
Ο Δήμος Χαλκιδέων δεν πάσχει από έλλειψη εικόνας. Πάσχει από έλλειψη έργου, στρατηγικής, διεκδίκησης και θεσμικής επάρκειας. Και όσο η πολιτική αντικαθίσταται από δημόσιες σχέσεις, τόσο η πόλη θα μένει πίσω, ντυμένη με φωτογραφίες και γυμνή από αποτέλεσμα.
Η αλήθεια χωρίς κορδέλες
Ποιες ακριβώς ήταν οι μεγάλες μεταρρυθμιστικές κοινωνικές και οικογενειακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στον Δήμο Χαλκιδέων;
Ποιες δομές ενισχύθηκαν ουσιαστικά;
Ποιες νέες πολιτικές στήριξαν τη γυναίκα, τη μητέρα, το παιδί, τη νέα οικογένεια, τον ευάλωτο δημότη;
Ποιο είναι το μετρήσιμο κοινωνικό αποτύπωμα;
Η απάντηση είναι ωμή, αλλά αληθινή: κανένα που να δικαιολογεί τον θόρυβο, την αυτοπροβολή και τη σκηνοθετημένη πολιτική αυταρέσκεια.
Για χρόνια, η Χαλκίδα ακούει μεγάλα λόγια και βλέπει μικρά έως ανύπαρκτα αποτελέσματα.
Η κοινωνική πολιτική δεν είναι φωτογραφικό ντεκόρ. Δεν είναι τελετουργικό προβολής. Δεν είναι κομματική σκηνή με φόντο χαμόγελα και χειραψίες.
Όταν οι αξιόλογοι άνθρωποι γίνονται φόντο
Είναι κρίμα τρεις κυρίες, που κατά κοινή ομολογία είναι αξιόλογες και δεν έχουν ανάγκη από πολιτικά δεκανίκια, να τοποθετούνται μέσα σε ένα κάδρο που τελικά υπηρετεί περισσότερο την εικόνα παρά την ουσία.
Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει: πρόσωπα με διαδρομή και προσωπικότητα μετατρέπονται σε πολιτικό φόντο μιας επιχείρησης εντυπώσεων.
Και εδώ βρίσκεται το βαθύτερο πρόβλημα.
Δεν προσβάλλεται μόνο η νοημοσύνη των πολιτών.
Προσβάλλεται και η ίδια η έννοια της δημόσιας παρουσίας, όταν αυτή εργαλειοποιείται για να στηρίξει ένα αφήγημα επιτυχίας που δεν πατά σε πραγματικό έργο.
Η Χαλκίδα δεν έχει ανάγκη από παραστάσεις νομιμοποίησης της ανεπάρκειας.
Δεν έχει ανάγκη από κομματικά διαπιστευτήρια κρεμασμένα σε δημόσιες εικόνες.
Έχει ανάγκη από καθαρή στάση, θεσμικό βάρος και πολιτικό θάρρος.
Να μιλήσουμε επιτέλους για τα πραγματικά
Αν υπήρχε σοβαρότητα, η συζήτηση με την υπουργό δεν θα εξαντλούνταν σε εθιμοτυπίες και φωτογραφικά τεκμήρια παρουσίας.
Θα έμπαινε στην καρδιά του προβλήματος:
Ποιες είναι οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες του Δήμου Χαλκιδέων;
Ποια έργα και δράσεις λείπουν;
Ποια ευρωπαϊκά προγράμματα υπάρχουν και παραμένουν αναξιοποίητα;
Πόσα κονδύλια χάθηκαν επειδή κανείς δεν είχε σχέδιο, επάρκεια ή βούληση να τα διεκδικήσει;
Πόσο ακόμα θα παρουσιάζεται ως «πολιτική» η διαχείριση της ακινησίας;
Γιατί εκεί είναι η ουσία.
Στην ικανότητα άντλησης ευρωπαϊκών πόρων.
Στην τεχνική επάρκεια.
Στη γνώση των χρηματοδοτικών εργαλείων.
Στον σχεδιασμό κοινωνικών παρεμβάσεων με αρχή, μέση, τέλος και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακός αφρός.
Και ο αφρός δεν χτίζει ούτε κοινωνική συνοχή ούτε μέλλον για την πόλη.
Η Χαλκίδα δεν θα σωθεί από φωτογραφίες, κομματικά κάδρα και επιμελημένες δημόσιες σχέσεις. Θα σωθεί μόνο όταν η πολιτική πάψει να ποζάρει και αρχίσει επιτέλους να δουλεύει.