Υπάρχουν ζητήματα που δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσεις. Τα βλέπει ο πολίτης κάθε μέρα, τα ζει στην καθημερινότητά του και στο τέλος αναρωτιέται: είναι δυνατόν να πρέπει να τα υποδείξει ένας δημότης για να τα δει ο Δήμος;
Με αφορμή δημόσια ανάρτηση του Χρήστου Μπούρα και τα σχόλια πολιτών, επανέρχεται ένα απλό αλλά σοβαρό θέμα: οι στάσεις, οι υποδομές καθημερινότητας και η εικόνα εγκατάλειψης σε σημεία του Δήμου Χαλκιδέων.
Όπως σχολιάστηκε χαρακτηριστικά, οι νέες στάσεις «είναι μόνο για τη φιγούρα» και «μπάζουν από παντού». Δηλαδή, αντί να προσφέρουν πραγματική προστασία στον πολίτη που περιμένει λεωφορείο, από τη βροχή, τον αέρα ή τον ήλιο, καταλήγουν να λειτουργούν περισσότερο ως κατασκευή βιτρίνας παρά ως ουσιαστική παρέμβαση.
Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το πικρό σχόλιο:
«Ναι, αλλά έχουμε ποδηλατόδρομο».
Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Δεν μπορεί ένας Δήμος να διαφημίζει έργα εικόνας, όταν βασικές ανάγκες παραμένουν άλυτες. Δεν μπορεί να μιλά για σχέδιο, βιώσιμη κινητικότητα και αναβάθμιση της πόλης, όταν ο δημότης περιμένει σε στάσεις που δεν τον προστατεύουν ή σε σημεία που θυμίζουν πρόχειρη και αποσπασματική διαχείριση.
Η καθημερινότητα δεν είναι κορδέλες, φωτογραφίες και ανακοινώσεις.
Η καθημερινότητα είναι η στάση που δεν μπάζει.
Είναι το πεζοδρόμιο που περπατιέται.
Είναι η πρόσβαση για ηλικιωμένους, μαθητές, εργαζόμενους και ΑμεΑ.
Είναι η υποδομή που λειτουργεί, όχι αυτή που απλώς φαίνεται ωραία σε μια φωτογραφία.
Το ερώτημα είναι απλό:
Πόσες φορές πρέπει να το φωνάξουν οι δημότες για να το ακούσει η Δημοτική Αρχή;
Γιατί όταν οι πολίτες αναγκάζονται να κάνουν οι ίδιοι αυτοψία στα αυτονόητα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι πρόβλημα προτεραιοτήτων.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλη βιτρίνα.
Χρειάζεται σοβαρότητα, συντήρηση, λειτουργικές υποδομές και σεβασμό στον δημότη.
Πηγή: Δημόσια ανάρτηση και σχόλια πολιτών στα κοινωνικά δίκτυα.