Ο Εμπορικός Σύλλογος Χαλκίδας χτυπά καμπανάκι για πτώση τζίρου έως 30%, ασφυκτικά λειτουργικά κόστη και μεταφορά της αγοράς σε αλυσίδες, πολυεθνικά e-shops και μεγάλους παίκτες.
Η μικρομεσαία επιχείρηση στη Χαλκίδα δεν ζητά χάρη. Ζητά να μπορεί να σταθεί όρθια.
Το μήνυμα του Εμπορικού Συλλόγου Χαλκίδας είναι ξεκάθαρο και βαρύ: τα μαγαζιά της γειτονιάς κλείνουν, ο τζίρος πέφτει, τα έξοδα ανεβαίνουν και η Πολιτεία δεν μπορεί να παριστάνει άλλο τον θεατή.
Σύμφωνα με την παρέμβαση του Συλλόγου, με το τέλος του Μαΐου η εικόνα στο λιανικό εμπόριο είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς η πτώση του τζίρου στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις φτάνει σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και το 30%.
Και αυτό δεν είναι ένα απλό κακό δίμηνο. Είναι η συνέχεια μιας τριετίας οικονομικής πίεσης, που έχει φέρει χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις σε οριακό σημείο.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο τζίρος — είναι το συνολικό κόστος επιβίωσης
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες.
Από τη μία, τα λειτουργικά έξοδα έχουν εκτοξευθεί. Ενοίκια, ρεύμα, ασφαλιστικές εισφορές, προμηθευτές, πάγια κόστη και καθημερινές υποχρεώσεις πιέζουν ασφυκτικά τον μικρό έμπορο.
Από την άλλη, ο τζίρος δεν μένει πια στα φυσικά καταστήματα. Φεύγει προς μεγάλες αλυσίδες, πολυεθνικές πλατφόρμες, μεγάλα e-shops και οικονομικούς κολοσσούς που λειτουργούν με όρους τους οποίους η μικρή επιχείρηση είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί.
Το αποτέλεσμα είναι απλό και σκληρό:
ο μικρός επαγγελματίας δουλεύει περισσότερο, πληρώνει περισσότερα και τελικά κρατά λιγότερα.
Η πόλη δεν ζει μόνο με βιτρίνες μεγάλων αλυσίδων
Το μικρό κατάστημα δεν είναι απλώς μια επιχείρηση.
Είναι το μαγαζί που κρατά ανοιχτή τη γειτονιά. Είναι ο άνθρωπος που πληρώνει ενοίκιο, δημοτικά τέλη, εισφορές, φόρους. Είναι αυτός που στηρίζει την τοπική οικονομία, απασχολεί εργαζόμενους, κρατά κίνηση στους δρόμους και ζωή στο κέντρο της πόλης.
Όταν κλείνει ένα μικρό μαγαζί, δεν χάνεται μόνο ένας ΑΦΜ από την αγορά. Χάνεται ένα κομμάτι της κοινωνικής ζωής της πόλης.
Και αυτό η Χαλκίδα το γνωρίζει πολύ καλά.
Γιατί μια πόλη με κλειστά ρολά, άδεια ισόγεια και δρόμους χωρίς μικρό εμπόριο δεν είναι ζωντανή αγορά. Είναι σκηνικό εγκατάλειψης.
Οι εκπτώσεις χωρίς κανόνες και ο άνισος ανταγωνισμός
Ο Εμπορικός Σύλλογος Χαλκίδας βάζει στο τραπέζι και ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα: το άναρχο καθεστώς εκπτώσεων και προσφορών μετά την απελευθέρωση του πλαισίου με τον Ν. 4965/2022.
Η συνεχής πίεση των προσφορών, οι μόνιμες εκπτώσεις και η εμπορική πρακτική των μεγάλων παικτών έχουν αλλάξει τους όρους της αγοράς.
Ο μικρός έμπορος δεν μπορεί να λειτουργεί διαρκώς με τιμές έκτακτης ανάγκης. Δεν μπορεί να αγοράζει ακριβά, να πουλά φθηνά, να πληρώνει υψηλά έξοδα και ταυτόχρονα να ανταγωνίζεται επιχειρήσεις που έχουν τεράστια αποθέματα, διαφημιστική ισχύ, πλατφόρμες και οικονομίες κλίμακας.
Αυτό δεν είναι υγιής ανταγωνισμός. Είναι αγώνας άνισων δυνάμεων.
Τα κόμματα πρέπει να απαντήσουν καθαρά
Η παρέμβαση του Εμπορικού Συλλόγου έρχεται σε προεκλογική περίοδο και θέτει ένα απολύτως πολιτικό ερώτημα:
Τι θα κάνουν τα κόμματα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις;
Όχι γενικόλογα. Όχι με ευχές. Όχι με φωτογραφίες δίπλα σε εμπόρους όταν πλησιάζουν οι κάλπες.
Με συγκεκριμένες δεσμεύσεις.
Για το λειτουργικό κόστος.
Για τα ενοίκια.
Για την ενέργεια.
Για τις ασφαλιστικές εισφορές.
Για τον αθέμιτο ή άνισο ανταγωνισμό.
Για το πλαίσιο των εκπτώσεων.
Για την επιβίωση των φυσικών καταστημάτων.
Διότι η μικρομεσαία επιχείρηση δεν μπορεί να είναι χρήσιμη μόνο ως προεκλογικό φόντο. Πρέπει να είναι πραγματική προτεραιότητα πολιτικής.
Τελική γροθιά
Η Χαλκίδα δεν κινδυνεύει μόνο να χάσει μαγαζιά. Κινδυνεύει να χάσει την εμπορική της ψυχή.
Και μια πόλη χωρίς μικρές επιχειρήσεις, χωρίς γειτονιές που αναπνέουν, χωρίς βιτρίνες που ανάβουν κάθε πρωί από ανθρώπους που παλεύουν μόνοι τους, δεν είναι πόλη με ανάπτυξη.
Είναι πόλη που παραδίδεται σιωπηλά στους μεγάλους.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι μικρομεσαίοι αντέχουν άλλο.
Το ερώτημα είναι αν η Πολιτεία σκοπεύει επιτέλους να τους ακούσει πριν κατεβάσουν οριστικά ρολά.