Την ώρα που η πασχαλινή περίοδος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μοχλός εξωστρέφειας και πραγματικής τόνωσης της τοπικής οικονομίας, ο Δήμος Χαλκιδέων δίνει την εικόνα μιας πόλης χωρίς οργανωμένο τουριστικό βηματισμό, χωρίς σαφές πλάνο και χωρίς ουσιαστική στρατηγική προβολής.
Η δημοτική σύμβουλος Εύη Αγουρζενιτζίδου θέτει ευθέως το ζήτημα: η Χαλκίδα διαθέτει το περιεχόμενο, διαθέτει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, διαθέτει γεγονότα με ισχυρό συμβολισμό και ελκυστικότητα, αλλά δεν φαίνεται να διαθέτει εκείνο που κρίνει το αποτέλεσμα — σχέδιο, ιεράρχηση και πολιτική βούληση.
Το Πάσχα ήρθε, ο σχεδιασμός όχι
Η έναρξη της τουριστικής περιόδου του Πάσχα αποτελεί για πολλές πόλεις μια κρίσιμη ευκαιρία: να συστηθούν ξανά στο κοινό, να κινητοποιήσουν την τοπική αγορά, να αυξήσουν την επισκεψιμότητα και να χτίσουν διάρκεια πέρα από ένα απλό διήμερο κατανάλωσης.
Στη Χαλκίδα, όμως, η εικόνα που περιγράφεται είναι διαφορετική. Δεν διακρίνεται, όπως επισημαίνεται, μια συντονισμένη καμπάνια, μια καθαρή στόχευση, μια συγκροτημένη προσπάθεια προσέλκυσης επισκεπτών. Και αυτό είναι το κεντρικό έλλειμμα: όχι η απουσία δυνατοτήτων, αλλά η απουσία οργανωμένης αξιοποίησής τους.
Οι Επιτάφιοι στο Στρογγυλό μένουν χωρίς τουριστική «μετάφραση»
Η συνάντηση των Επιταφίων στο Στρογγυλό δεν είναι ένα τυχαίο τοπικό στιγμιότυπο. Είναι ένα γεγονός με φορτίο παράδοσης, συγκίνησης και ισχυρής εικόνας. Ένα πασχαλινό σημείο αναφοράς που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως τουριστικό σήμα κατατεθέν της Χαλκίδας.
Και όμως, παραμένει ουσιαστικά εγκλωβισμένο στη λογική του αυτονόητου: συμβαίνει, συγκινεί, εντυπωσιάζει, αλλά δεν προβάλλεται με τρόπο που να παράγει μετρήσιμο αποτέλεσμα για την πόλη. Δεν εντάσσεται σε ένα συνολικό αφήγημα. Δεν μετατρέπεται σε εργαλείο εξωστρέφειας. Δεν γίνεται πόλος έλξης, ενώ θα μπορούσε.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι λείπουν τα όμορφα και σημαντικά γεγονότα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει μηχανισμός να τα μετατρέψει σε τουριστικό κεφάλαιο.
Η αγορά δεν ζει με εκδηλώσεις εντυπωσιασμού
Η συζήτηση, τελικά, δεν είναι επικοινωνιακή. Είναι βαθιά οικονομική. Γιατί την πόλη δεν την κρατούν ζωντανή τα πρόσκαιρα χειροκροτήματα, αλλά η εστίαση, το λιανεμπόριο, οι επαγγελματίες που ανοίγουν καθημερινά τα καταστήματά τους, επενδύουν, πληρώνουν, αντέχουν και επιμένουν.
Αυτοί δεν ζητούν αποσπασματικές κινήσεις και πρόσκαιρα θεάματα. Ζητούν ροή επισκεπτών. Ζητούν διάρκεια. Ζητούν σχέδιο που να στηρίζει την πραγματική οικονομία και όχι μόνο την εικόνα της διοίκησης.
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να αρκείται στον ρόλο ενός εύκολου προορισμού Σαββατοκύριακου. Διαθέτει εγγύτητα στην Αθήνα, θάλασσα, ιστορία, γαστρονομία, τοπική ταυτότητα και αυθεντικές εμπειρίες. Διαθέτει, δηλαδή, όλα εκείνα που χρειάζονται για να χτίσει τουριστική δυναμική. Εκείνο που λείπει είναι ο συνδετικός κρίκος: μια σοβαρή στρατηγική που να ενώνει τα πλεονεκτήματα με το αποτέλεσμα.
Η Χαλκίδα δεν πάσχει από έλλειψη λόγων για να την επισκεφθεί κανείς. Πάσχει από έλλειψη σχεδίου για να τους αναδείξει. Και όταν μια πόλη με τόσα πλεονεκτήματα μπαίνει στο Πάσχα χωρίς καθαρή τουριστική στόχευση, τότε το πρόβλημα δεν είναι η μοίρα της. Είναι η επιλογή της διοίκησης. Γιατί χωρίς στήριξη της εστίασης και του εμπορικού κόσμου, δεν υπάρχει τουρισμός. Και χωρίς τουρισμό, δεν υπάρχει ανάπτυξη — μόνο χαμένες ευκαιρίες ντυμένες με δημοτικές ανακοινώσεις.