Την ώρα που οι πολίτες της Χαλκίδας ζητούν απαντήσεις, η Δημοτική Αρχή επιλέγει… να αγοράσει εγχειρίδιο «διαχείρισης δημοσιονομικών κινδύνων».
Κόστος: 37.200 €.
Με μία και μοναδική προσφορά.
Και φυσικά, χωρίς ανταγωνισμό.
Η ανάθεση, σχεδόν αθόρυβα αναρτημένη, μοιάζει περισσότερο με άσκηση πολιτικής αυτοπροστασίας παρά με κίνηση εξυγίανσης. Γιατί όταν όλα λειτουργούν σωστά, δεν χρειάζεσαι εγχειρίδιο για να το αποδείξεις — το αποδεικνύει η πράξη.
Την ίδια στιγμή:
📌 υπηρεσίες του Δήμου ελέγχονται,
📌 η αντιπολίτευση ζητά στοιχεία,
📌 και οι πολίτες αντιδρούν στη διαρκή πρακτική των απευθείας αναθέσεων.
Κι όμως, αντί για καθαρές απαντήσεις, εμφανίζεται ένα «manual» που υπόσχεται να λύσει ό,τι η ίδια η δημοτική λειτουργία δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει εδώ και χρόνια.
Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Οι «δημοσιονομικοί κίνδυνοι» δεν προκύπτουν από έλλειψη οδηγιών — αλλά από επανάληψη ίδιων πρακτικών.
Όταν κάθε φορά η ανάθεση “τυχαίνει” να γίνεται με μία προσφορά, όταν το ποσό βρίσκεται ακριβώς κάτω από το θεσμικό όριο, όταν ο ανταγωνισμός απουσιάζει, τότε η διαφάνεια υπονομεύεται στην πράξη.
Αυτό που πληρώνει ο Δήμος, στην πραγματικότητα, δεν είναι «εγχειρίδιο».
Είναι η ψευδαίσθηση νομιμοποίησης μιας πολιτικής που κινείται στα όρια της ευκολίας και μακριά από το πνεύμα της λογοδοσίας.
Η δήμαρχος Χαλκιδέων είχε την ευκαιρία να στείλει μήνυμα εμπιστοσύνης, να ανοίξει τις διαδικασίες, να δείξει ότι ο δημόσιος έλεγχος δεν την φοβίζει.
Αντ’ αυτού, προτίμησε τη σιωπή των αναρτήσεων και την ασφάλεια των απευθείας αναθέσεων.
Και αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα αυτής της υπόθεσης:
Ότι η διαφάνεια δεν αγοράζεται. Επιλέγεται.