Παιδιά σε χώρο χωρίς πυροπροστασία, ΑΜΕΑ απούσες τουαλέτες, και μία δημοτική αρχή που «έκανε πλάκα» με την ασφάλεια.
Η πόλη της Χαλκίδας δικαιούται κάτι πολύ περισσότερο από ένα κλειστό θέατρο και τετριμμένες δηλώσεις. Το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου — ένας χώρος που κάποτε φιλοξενούσε παραστάσεις, μαθητικές θεατρικές δράσεις και εκδηλώσεις πολιτισμού — σήμερα έχει γίνει σύμβολο της δημοτικής αδιαφορίας και της θεσμικής ανεπάρκειας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας, εισαγγελική παρέμβαση επιβλήθηκε για τη διακοπή της λειτουργίας του θεάτρου, καθώς δεν πληρούνταν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφάλειας του κοινού.
Γιατί όμως φτάσαμε σε αυτό το σημείο;
- Πυρασφάλεια; Μηδαμινή ή ανύπαρκτη. Δεν υπάρχει τεκμηρίωση επίσημη που να αποδεικνύει ότι το θέατρο διαθέτει εγκεκριμένη μελέτη πυρασφάλειας και κατάλληλες εξόδους κινδύνου, όπως επιβάλλει ο νόμος.
- Τουαλέτες για ΑΜΕΑ; Απουσία. Η χρήση του χώρου από μαθητές – παιδιά – χωρίς πρόσβαση για άτομα με αναπηρία είναι αδιανόητη για δημόσιο χώρο.
- Στατική επάρκεια; Ελέγχθηκε; Όχι επαρκώς. Υπάρχουν καταγγελίες ότι η ξύλινη κατασκευή του κτιρίου δεν διασφαλίζει τη στατική του επάρκεια.
- Λειτουργία χωρίς έλεγχο — και τελικά εισαγγελική παρέμβαση. Όταν η δημοτική αρχή δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της, ο ρόλος της Δικαιοσύνης μπαίνει αυτομάτως στον χάρτη.
Αλλά το χειρότερο είναι η απολύτως αδύναμη αντίδραση της δημοτικής αρχής. Αντί για σχέδιο, βλέπουμε δικαιολογίες. Αντί για διαφάνεια, βλέπουμε «ιστορίες» προς τους πολίτες — και κυρίως προς τους γονείς που έστειλαν τα παιδιά τους σε χώρο που, όπως αποδεικνύεται, δεν ήταν ασφαλής.
Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί προς τους υπεύθυνους του Δήμος Χαλκιδέων είναι απλό:
Τι περιμένατε να συμβεί ώστε να πράξετε;
Η εισαγγελική παρέμβαση δεν είναι «λάθος χρονοδιάγραμμα». Είναι κίνδυνος που έγινε πραγματικότητα.
Η απόφαση να παραμείνει ο χώρος ανοιχτός, χωρίς τον απαιτούμενο έλεγχο, χωρίς ΑΜΕΑ τουαλέτες, χωρίς καθαρές διαδικασίες, δεν είναι αμέλεια μόνο — είναι υποτίμηση της ζωτικής σημασίας της ασφάλειας και του πολιτισμού.
Η πόλη δικαιούται ενημέρωση:
- Πότε έγινε η εισαγγελική εντολή;
- Ποιος είναι ο υπεύθυνος για τον τεχνικό έλεγχο/μελέτη;
- Πότε θα υπάρξει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης ή κατασκευής νέου χώρου;
- Πώς θα διασφαλιστεί ότι στο μέλλον δεν θα ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο;
Αν η δημοτική διοίκηση θέλει να επιδείξει υπευθυνότητα, οφείλει να δώσει άμεσα δημόσια απαντήσεις και όχι άλλα εύηχα δελτία τύπου. Ο πολιτισμός δεν είναι εξαγγελία — είναι πράξη. Και η ασφάλεια δεν είναι «κάτι που θα γίνει»: είναι αυτό που έπρεπε να έχει γίνει πριν το επόμενο παιδί καθίσει στην καρέκλα ενός θεάτρου.