Υπάρχουν στιγμές που ένα δικαστήριο, μια αίθουσα που υποτίθεται ότι είναι ο τελευταίος χώρος προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μετατρέπεται σε καθρέφτη της βαθιάς κρίσης που βιώνει η ελληνική κοινωνία.
Όχι οικονομικής — αλλά ηθικής, πολιτικής και θεσμικής.
Η εικόνα του δανειολήπτη των 200 ευρώ να εξηγεί την απόγνωσή του σε λειτουργούς του κράτους που λαμβάνουν χιλιάδες ευρώ μηνιαίως είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι οι θεσμοί μας έχουν γίνει ξένοι προς την κοινωνία που οφείλουν να υπηρετούν.
Όταν ο δικαστής ξεχνά τον άνθρωπο, η Δικαιοσύνη παύει να είναι δίκαιη
Κανείς δεν απαιτεί από τους δικαστές να είναι κοινωνικοί λειτουργοί.
Αλλά όλοι —και ο νόμος και η δημοκρατία— απαιτούν να είναι άνθρωποι.
Κι όμως, όλο και συχνότερα βλέπουμε μια δικαστική προσέγγιση που μοιάζει περισσότερο με λογιστικό γραφείο παρά με θεσμό δικαιοσύνης:
ερωτήσεις για ποσά, δόσεις, προκαταβολές, ρυθμίσεις, χωρίς ούτε μία στιγμή αναγνώρισης της πραγματικής κατάστασης του πολίτη που βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια της κατοικίας του.
Η τυφλή εφαρμογή οικονομικών απαιτήσεων, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς κοινωνική αντίληψη, δεν είναι ουδετερότητα — είναι αδικία.
Δικαστής που αντιμετωπίζει τον πολίτη σαν αριθμό χρέους, και όχι σαν άνθρωπο, δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον· εξυπηρετεί απλώς την ψυχρή γραφειοκρατία ενός συστήματος που έχει χάσει τον προσανατολισμό του.
Τα κόμματα: οι μεγάλοι απόντες της κοινωνικής πραγματικότητας
Ακόμη πιο θλιβερό είναι πως αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία.
Είναι αποτέλεσμα επιλογών των πολιτικών κομμάτων, τα οποία:
- ψήφισαν νομοθεσίες υπέρ των funds και των servicers,
- προστάτευσαν τις τράπεζες περισσότερο από τους πολίτες,
- «πούλησαν» το δικαίωμα στη στέγη σε ξένα επενδυτικά σχήματα,
- μιλούν για σταθερότητα και επενδυτική βαθμίδα, αλλά όχι για την κοινωνική κατάρρευση που βιώνουν οι αδύναμοι.
Τα κόμματα, ανεξαρτήτως χρώματος, έχουν αποξενωθεί πλήρως από τον πολίτη.
Συζητούν μεταξύ τους σε τηλεοπτικά πάνελ, όχι με την κοινωνία.
Κάνουν μεταρρυθμίσεις πάνω σε οικονομικά μοντέλα, όχι πάνω σε ανθρώπινες ζωές.
Και όταν οι πολίτες φτάνουν στα δικαστήρια, οι ίδιοι θεσμοί που τα κόμματα αναμόρφωσαν περνούν το τελικό χτύπημα.
Η Δημοκρατία δεν πεθαίνει από εχθρούς — πεθαίνει από αδιαφορία
Όταν:
- τα κόμματα νομοθετούν για τους λίγους,
- οι εταιρείες διαχείρισης δανείων λειτουργούν ανεξέλεγκτα,
- οι πιο αδύναμοι πολίτες αντιμετωπίζονται σαν «παραβάτες» επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν,
- και η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ως αντίβαρο αλλά ως σφραγίδα της κοινωνικής ανισότητας,
τότε δεν μιλάμε πια για κρίση.
Μιλάμε για εκτροπή από τον πυρήνα της δημοκρατικής αρχής.
Η δικαστική εξουσία οφείλει να προστατεύει τον πολίτη από την αδικία — όχι να την αναπαράγει.
Τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να υπηρετούν την κοινωνία — όχι να την χρησιμοποιούν.
Κι αν σήμερα χάνεται η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, δεν φταίνε οι πολίτες.
Φταίνε όσοι ξέχασαν ότι εξουσία χωρίς ανθρωπιά είναι κατάχρηση εξουσίας.