Με μια απόφαση που μόνο ως στρατηγική επιτάχυνσης του εποικισμού μπορεί να διαβαστεί, η ισραηλινή κυβέρνηση προχώρησε στην έγκριση 34 νέων οικισμών στη Δυτική Όχθη. Δεν πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια ούτε για γραφειοκρατική κίνηση χαμηλής πολιτικής έντασης. Πρόκειται για ακόμη ένα βήμα βαθύτερης εδραίωσης τετελεσμένων πάνω σε κατεχόμενη γη.
Η ουσία είναι σκληρή και καθαρή: όσο ο πόλεμος, η διεθνής αμηχανία και η γεωπολιτική σύγχυση μονοπωλούν το βλέμμα, ο χάρτης αλλάζει αθόρυβα στο πεδίο. Και κάθε νέος οικισμός δεν είναι απλώς ένα σύνολο κατοικιών. Είναι στρατός, έλεγχος, δρόμοι, περίμετροι ασφαλείας, αποκλεισμοί, κατασχέσεις και νέα πίεση στις παλαιστινιακές κοινότητες.
Δεν είναι “ανάπτυξη” — είναι μηχανισμός κατοχής
Οι 34 νέοι οικισμοί δεν εμφανίζονται σε πολιτικό κενό. Προστίθενται σε δεκάδες άλλες εγκρίσεις της ίδιας κυβέρνησης και αποκαλύπτουν μια σταθερή κατεύθυνση: όχι απλή διαχείριση της Δυτικής Όχθης, αλλά συστηματική αναδιαμόρφωσή της προς όφελος του εποικισμού.
Μέρος αυτών των σχεδίων αφορά και προκεχωρημένες θέσεις που ξεκίνησαν ως αυθαίρετα τετελεσμένα και τώρα παίρνουν κρατική σφραγίδα. Δηλαδή το παράνομο επί του πεδίου μετατρέπεται, βήμα βήμα, σε πολιτικά κατοχυρωμένο δεδομένο. Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι μέθοδος.
Η γη χάνεται πρώτα σιωπηλά και μετά οριστικά
Για τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης, τέτοιες αποφάσεις δεν μεταφράζονται σε θεωρία διεθνούς δικαίου. Μεταφράζονται σε χαμένα χωράφια, σε αγροτικούς δρόμους που κλείνουν, σε ελαιώνες που καταστρέφονται, σε φόβο, σε πίεση, σε καθημερινή ασφυξία.
Κάθε οικισμός ανοίγει τον δρόμο για νέες απαλλοτριώσεις, νέες περιφράξεις, νέες “ζώνες ασφαλείας” και ακόμη σκληρότερο έλεγχο της ζωής ολόκληρων κοινοτήτων. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της υπόθεσης: όχι μια αφηρημένη γεωπολιτική διαφορά, αλλά η αργή απογύμνωση ενός λαού από γη, χώρο και προοπτική.
Το μήνυμα Νετανιάχου είναι κυνικό και σαφές
Η σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση, η πιο σκληρή και ιδεολογικά φορτισμένη των τελευταίων ετών, δεν κρύβει πια την κατεύθυνσή της. Ο εποικισμός δεν αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο για την ειρήνη, αλλά ως εργαλείο ισχύος. Ως πολιτικό όπλο. Ως μηχανή παραγωγής νέων τετελεσμένων.
Το μήνυμα είναι ωμό: όσο η διεθνής κοινότητα αρκείται σε δηλώσεις ανησυχίας, το έδαφος θα αλλάζει. Όχι σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά με μπουλντόζες, άδειες, στρατιωτική προστασία και διοικητική κάλυψη. Αυτό που χτίζεται δεν είναι απλώς οικισμοί. Χτίζεται ένα καθεστώς μονιμοποίησης της κατοχής.
Δεν πρόκειται για ακόμη μία “είδηση από τη Μέση Ανατολή”. Πρόκειται για μια ωμή πράξη πολιτικής επιβολής πάνω σε κατεχόμενη γη. Κάθε νέος οικισμός είναι ένα καρφί βαθύτερα στο φέρετρο οποιασδήποτε σοβαρής προοπτικής λύσης. Και όσο ο κόσμος μετρά ανακοινώσεις, το Ισραήλ μετρά τετραγωνικά, υψώματα και ελέγχους. Στη Δυτική Όχθη δεν χτίζονται απλώς σπίτια. Χτίζεται η αρχιτεκτονική μιας μόνιμης ασφυξίας.