Στα γαλάζια πηγαδάκια έχει ανοίξει κουβέντα που δεν λέει να κλείσει: η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη έχει «χαθεί» από τα τηλεπαράθυρα, έχει αραιώσει τις εμφανίσεις στην εκλογική της περιφέρεια και κρατά αποστάσεις από κομματικές δραστηριότητες κάθε είδους. Κι όταν σε ένα κόμμα το οξυγόνο είναι η εικόνα, η εξαφάνιση δεν περνά απαρατήρητη.
Όσοι ρωτούν «γιατί», παίρνουν δύο απαντήσεις. Η μία λέει πως στο υπουργείο «δουλεύει σκληρά» και έχει ρίξει βάρος στη διαχείριση της καθημερινότητας. Η άλλη, πιο καχύποπτη, ψιθυρίζει ότι η δουλειά δεν είναι το μόνο που τρώει χρόνο και προσοχή — ότι, με άλλα λόγια, δεν έχει «μάτια και αυτιά» για κανέναν άλλον.
Και κάπου εκεί γεννήθηκε και το γαλάζιο σλόγκαν που κυκλοφορεί με μισό χαμόγελο και μισή ενόχληση: «Κι εμείς αγαπήσαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι». Στην πολιτική, άλλωστε, δεν σε κρίνουν μόνο για ό,τι κάνεις. Σε κρίνουν —και πιο σκληρά— για ό,τι δείχνεις.
Το θέμα είναι απλό: αν πρόκειται για συνειδητή επιλογή χαμηλού προφίλ, ας ειπωθεί καθαρά. Αν πρόκειται για δεύτερες σκέψεις, το κόμμα θα το μάθει πρώτο. Και αν πρόκειται απλώς για μια προσωπική υπόθεση που «φουσκώνει» από τα πηγαδάκια, τότε το Μαξίμου οφείλει να κόψει τη φημολογία πριν γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Η στήλη, πάντως, στηρίζει τον έρωτα γενικώς. Απλώς στην πολιτική, όταν λείπεις, κάποιος άλλος γράφει το αφήγημα για σένα.