Όταν ο πρωθυπουργός παριστάνει τον αγανακτισμένο πολίτη απέναντι στο πρόβλημα που η ίδια του η διακυβέρνηση άφησε να γιγαντωθεί
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική μετατρέπεται σε καθαρό θέατρο παραλόγου. Μία από αυτές ήταν όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε θυμωμένος με την ακρίβεια, σαν να είναι απλός παρατηρητής της πραγματικότητας και όχι ο άνθρωπος που κυβερνά τη χώρα τα τελευταία επτά χρόνια.
Είναι συγκινητικό, σχεδόν ανθρώπινο. Ο πρωθυπουργός θυμώνει. Εξοργίζεται. Αγανακτεί. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: δεν βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Δεν πέρασε τυχαία έξω από το Μέγαρο Μαξίμου και είδε τις τιμές στα ράφια. Είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας. Είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης που διαχειρίστηκε την ενεργειακή κρίση, την αγορά, τους ελέγχους, τη φορολογία, τα υπερκέρδη, τα καρτέλ, τους λογαριασμούς, τα καύσιμα, το καλάθι του νοικοκυριού και την καθημερινή οικονομική ασφυξία των πολιτών.
Άρα, πριν θυμώσει άλλο, ίσως πρέπει να κάνουμε κάτι κι εμείς ως λαός. Να τον απαλλάξουμε, με ευγένεια πάντα, από το βάρος να κάνει πως κυβερνά.
Δεν μπορείς να παριστάνεις τον αγανακτισμένο με το αποτέλεσμα της πολιτικής σου
Η ακρίβεια δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν εμφανίστηκε σαν φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι σεισμός, δεν είναι κακοκαιρία, δεν είναι θεομηνία.
Είναι πολιτική αποτυχία. Είναι αποτέλεσμα επιλογών, ανοχών, καθυστερήσεων και σχέσεων εξουσίας. Είναι το αποτέλεσμα μιας διακυβέρνησης που άφησε την αγορά να λειτουργεί σαν κλειστό κλαμπ ισχυρών, ενώ ο πολίτης μετατράπηκε σε μόνιμο χρηματοδότη της αισχροκέρδειας.
Όταν τα νοικοκυριά κόβουν από παντού, όταν οι λογαριασμοί ρεύματος μοιάζουν με ειδοποιητήρια κατάσχεσης, όταν το σούπερ μάρκετ έγινε καθημερινό τεστ αντοχής, δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να εμφανίζεται ως θυμωμένος τηλεθεατής των εξελίξεων.
Δεν είναι θεατής. Είναι σκηνοθέτης.
Να κάνουμε έρανο για τον θυμό του πρωθυπουργού;
Ίσως, λοιπόν, να χρειάζεται ένας έρανος. Όχι για τους πολίτες που δεν βγάζουν τον μήνα. Όχι για τις οικογένειες που μετράνε ευρώ στο ταμείο. Όχι για τους συνταξιούχους που βλέπουν τη σύνταξη να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Να κάνουμε έναν έρανο για να βοηθήσουμε τον πρωθυπουργό να αντέξει την ακρίβεια ψυχολογικά. Να μη θυμώνει τόσο κάθε φορά που ακούει για τις τιμές. Να μη γίνεται έξαλλος κάθε φορά που κάποιος του λέει ότι η βενζίνη, το ρεύμα, τα τρόφιμα και τα ενοίκια έχουν γονατίσει την κοινωνία.
Διότι τι να κάνει κι αυτός; Επτά χρόνια κυβερνάει. Πόσα να προλάβει;
Να ελέγξει τα καρτέλ;
Να συγκρουστεί με την κερδοσκοπία;
Να μειώσει ουσιαστικά τους έμμεσους φόρους;
Να προστατεύσει τη μεσαία τάξη που επικαλείται μόνο προεκλογικά;
Να βάλει κανόνες σε μια αγορά που συμπεριφέρεται σαν ανεξέλεγκτο φέουδο;
Δύσκολα πράγματα αυτά. Πολύ πιο εύκολο είναι να θυμώνεις από το βήμα ενός συνεδρίου.
Η γνωστή λύση: φταίει ο Τσίπρας
Υπάρχει, βέβαια, πάντα η κλασική διέξοδος. Να βγει ο πρωθυπουργός και να δηλώσει ότι για την ακρίβεια φταίει ο Τσίπρας.
Άλλωστε, η επικοινωνιακή μηχανή είναι έτοιμη. Θα το πάρουν τα γνωστά παπαγαλάκια, θα το κάνουν τίτλο, πάνελ, ανάλυση, ρεπορτάζ, έκτακτη πολιτική ερμηνεία. Θα βρεθούν πάλι πρόθυμοι να εξηγήσουν στον πολίτη ότι δεν φταίει η κυβέρνηση που κυβερνά, αλλά κάποιος άλλος που δεν κυβερνά.
Είναι το απόλυτο πολιτικό θαύμα της τελευταίας επταετίας: μια κυβέρνηση που έχει όλη την εξουσία, αλλά καμία ευθύνη.
Όταν κάτι πάει καλά, είναι μεταρρύθμιση Μητσοτάκη.
Όταν κάτι πάει στραβά, είναι κληρονομιά των προηγούμενων.
Όταν οι τιμές ανεβαίνουν, είναι διεθνές φαινόμενο.
Όταν τα έσοδα του κράτους αυξάνονται από τον ΦΠΑ της ακρίβειας, είναι δημοσιονομική επιτυχία.
Αυτή δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι πολιτικό κόλπο.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται τον θυμό του πρωθυπουργού. Χρειάζεται λύσεις
Ο κόσμος δεν περιμένει από τον πρωθυπουργό να θυμώσει. Έχει θυμώσει αρκετά ο ίδιος.
Θυμώνει κάθε φορά που μπαίνει στο σούπερ μάρκετ.
Θυμώνει κάθε φορά που πληρώνει ρεύμα.
Θυμώνει κάθε φορά που βάζει βενζίνη.
Θυμώνει κάθε φορά που βλέπει τον μισθό του να εξαφανίζεται μέσα σε δέκα ημέρες.
Θυμώνει κάθε φορά που ακούει υπουργούς να μιλούν για ανάπτυξη, ενώ η καθημερινότητά του μοιάζει με άσκηση επιβίωσης.
Η κοινωνία δεν ζητάει συγκίνηση από το Μέγαρο Μαξίμου. Ζητάει πολιτική. Ζητάει ευθύνη. Ζητάει σύγκρουση με τα συμφέροντα που έχουν κάνει την Ελλάδα ακριβή χώρα με φθηνούς μισθούς.
Αν ο πρωθυπουργός είναι πράγματι θυμωμένος με την ακρίβεια, ας κάνει κάτι περισσότερο από το να το δηλώνει. Ας κυβερνήσει εναντίον της. Αλλιώς, ας σταματήσει να παριστάνει τον έκπληκτο μπροστά στο έργο που ο ίδιος σκηνοθετεί.
Γιατί το πραγματικό θέατρο παραλόγου δεν είναι ότι ο Μητσοτάκης θυμώνει με την ακρίβεια.
Είναι ότι περιμένει να τον πιστέψουμε.