Τρία έγγραφα, μία σκληρή αλήθεια: το ΕΣΥ στη Χαλκίδα και στη Στερεά δεν αντέχει άλλο με «μπαλώματα», εξουθένωση και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα
Δεν μιλάμε πλέον για απλές διαμαρτυρίες. Δεν μιλάμε για μια ακόμη ανακοίνωση συνδικαλιστικού χαρακτήρα. Μιλάμε για μια κραυγή αγωνίας από τους ανθρώπους που κρατούν όρθιο το Νοσοκομείο Χαλκίδας και τις δημόσιες δομές Υγείας.
Τα έγγραφα που έρχονται στο φως συνθέτουν μια εικόνα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Από τη μία, η 5η Υγειονομική Περιφέρεια Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας εκδίδει πρόσκληση ενδιαφέροντος για μετακινήσεις νοσηλευτικού και λοιπού προσωπικού σε δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, για την κάλυψη αναγκών από 1η Ιουνίου έως 30 Σεπτεμβρίου 2026.
Από την άλλη, ο Σύλλογος Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας καταγγέλλει συνθήκες εργασίας που έχουν ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής και ασφάλειας.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, ακολουθεί νέα ανακοίνωση για στάσεις εργασίας την Παρασκευή 5 Ιουνίου, με στήριξη της ΠΟΕΔΗΝ, για την ένταξη υγειονομικών κλάδων στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.
Τρία διαφορετικά έγγραφα. Ένα κοινό συμπέρασμα.
Το δημόσιο σύστημα Υγείας λειτουργεί με εργαζόμενους εξαντλημένους, με κενά που καλύπτονται προσωρινά, με μετακινήσεις αντί για προσλήψεις και με δικαιώματα που παραμένουν ακόμη υπό διαπραγμάτευση.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Πόσο ακόμη θα το βαφτίζουν «διαχείριση» πριν παραδεχθούν ότι είναι κατάρρευση;
Η πρόσκληση της 5ης ΥΠΕ για μετακινήσεις προσωπικού αφορά νοσηλευτές, βοηθούς νοσηλευτών, προσωπικό ΤΕ Ραδιολογίας – Ακτινολογίας και ΔΕ Χειριστών Εμφανιστών Ακτινολογικών Συστημάτων. Προβλέπει μετακινήσεις για έναν μήνα, με δυνατότητα ανανέωσης για ακόμη έναν μήνα, καθώς και μηνιαία αποζημίωση 1.200 ευρώ, πέραν των μηνιαίων αποδοχών.
Στο χαρτί όλα φαίνονται τακτοποιημένα.
Στην πραγματικότητα, όμως, το ερώτημα καίει:
Από πού θα φύγει αυτό το προσωπικό;
Από ποιο νοσοκομείο;
Από ποιο Κέντρο Υγείας;
Από ποια βάρδια;
Από ποιο ήδη υποστελεχωμένο τμήμα;
Γιατί οι μετακινήσεις δεν δημιουργούν νέο προσωπικό. Δεν αυξάνουν τις δυνάμεις του ΕΣΥ. Δεν λύνουν το πρόβλημα. Απλώς παίρνουν έναν εργαζόμενο από μια δομή που πονάει και τον στέλνουν σε μια άλλη δομή που επίσης πονάει.
Αυτό δεν είναι ενίσχυση της δημόσιας Υγείας.
Είναι μεταφορά της έλλειψης από τη μία πόρτα στην άλλη.
Και εδώ η καταγγελία του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Χαλκίδας είναι καταπέλτης.
Οι εργαζόμενοι μιλούν για χρόνια υποστελέχωση, συνεχή εντατικοποίηση, αμέτρητες βάρδιες και εφημερίες. Μιλούν για σωματική και ψυχική εξουθένωση. Μιλούν για συνθήκες που έχουν πλέον ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής και ασφάλειας.
Αναφέρουν ότι πρόσφατα γιατρός υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύεται.
Αναφέρουν ότι το προηγούμενο διάστημα εργαζόμενοι του νοσοκομείου έχουν υποστεί εμφράγματα, εγκεφαλικά επεισόδια, λιποθυμικά επεισόδια εν ώρα εργασίας, αλλά και σοβαρές επιπλοκές από λοιμώξεις που δεν αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα λόγω των εξαντλητικών συνθηκών εργασίας.
Τι άλλο πρέπει να συμβεί;
Πόσοι εργαζόμενοι πρέπει να καταρρεύσουν;
Πόσα περιστατικά πρέπει να προστεθούν στον κατάλογο της εξουθένωσης;
Πόσες φορές πρέπει να χτυπήσει το καμπανάκι κινδύνου για να το ακούσουν η 5η ΥΠΕ, το Υπουργείο Υγείας, η διοίκηση του νοσοκομείου και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της Εύβοιας;
Αν ένας εργαζόμενος καταρρέει από την πίεση, δεν μιλάμε για «δύσκολες συνθήκες». Μιλάμε για επικίνδυνο εργασιακό περιβάλλον.
Αν οι γιατροί, οι νοσηλευτές και το λοιπό προσωπικό δουλεύουν στα κόκκινα, δεν μιλάμε για «πρόσκαιρη δυσκολία». Μιλάμε για οργανωμένη υποστελέχωση.
Αν οι καλοκαιρινές άδειες τίθενται υπό αμφισβήτηση επειδή δεν υπάρχει προσωπικό, τότε η κατάσταση δεν είναι ελεγχόμενη. Είναι οριακή.
Και μέσα σε αυτή την κατάσταση, έρχεται η νέα ανακοίνωση για τη στάση εργασίας της Παρασκευής 5 Ιουνίου.
Η ΠΟΕΔΗΝ καλύπτει και στηρίζει στάσεις εργασίας που έχουν προκηρύξει υγειονομικοί κλάδοι, όπως οι τεχνολόγοι ακτινολόγοι, οι μαίες και μαιευτές, οι τεχνολόγοι ιατρικών εργαστηρίων, οι τραυματιοφορείς, οι κλινικοί χημικοί – μοριακοί βιολόγοι και οι φυσικοθεραπευτές.
Το βασικό αίτημα είναι η ένταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.
Και εδώ η υποκρισία περισσεύει.
Γιατί όλοι αναγνωρίζουν ότι οι υγειονομικοί εργάζονται σε δύσκολες, απαιτητικές και επικίνδυνες συνθήκες. Όλοι τους χειροκροτούσαν όταν βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Όλοι μιλούν για την προσφορά τους. Όμως όταν έρχεται η ώρα να αναγνωριστούν θεσμικά τα δικαιώματά τους, αρχίζουν οι καθυστερήσεις, οι αστερίσκοι, οι μισές ρυθμίσεις και οι αόριστες εξαγγελίες.
Οι εργαζόμενοι δεν ζητούν χάρη.
Ζητούν αναγνώριση.
Ζητούν ένταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.
Ζητούν σαφείς ρυθμίσεις.
Ζητούν να ξέρουν πώς θα υπολογιστούν τα χρόνια υπηρεσίας τους, ποια έτη θα αναγνωριστούν, αν θα υπάρχει αναδρομική ισχύς, πώς θα επηρεαστούν τα όρια συνταξιοδότησης και ποιο θα είναι τελικά το ύψος της σύνταξης.
Δεν γίνεται οι εργαζόμενοι στην Υγεία να σηκώνουν καθημερινά το βάρος ενός συστήματος που υποστελεχώνεται και την ίδια στιγμή τα δικαιώματά τους να μπαίνουν στη ζυγαριά των δημοσιονομικών περιορισμών.
Δεν γίνεται να τους ζητούν να δουλεύουν σαν να είναι αναλώσιμοι και μετά να τους αντιμετωπίζουν σαν κόστος.
Δεν γίνεται να τους χειροκροτούν στις κρίσεις και να τους ξεχνούν στις ρυθμίσεις.
Η υπόθεση του Νοσοκομείου Χαλκίδας είναι χαρακτηριστική.
Ένα νοσοκομείο που εξυπηρετεί έναν ολόκληρο νομό δεν μπορεί να λειτουργεί με προσωπικό στα όρια. Δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπεραντοχή των εργαζομένων. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να έχει απεριόριστες δυνάμεις.
Και κυρίως, δεν μπορεί την ώρα που οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν εξουθένωση, προβλήματα υγείας, αμφίβολες άδειες και τμήματα κάτω από τα όρια ασφαλείας, να εμφανίζεται ως λύση η μετακίνηση προσωπικού.
Αυτό δεν είναι λύση.
Είναι παραδοχή ότι το σύστημα δεν έχει μόνιμες απαντήσεις.
Οι αρμόδιοι πρέπει να απαντήσουν καθαρά:
Πόσες είναι οι πραγματικές κενές θέσεις στο Νοσοκομείο Χαλκίδας;
Πόσα τμήματα λειτουργούν κάτω από τα όρια ασφαλείας;
Θα δοθούν κανονικά οι άδειες των εργαζομένων;
Θα υπάρξουν άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού;
Θα σταματήσει η πρακτική των μετακινήσεων από ήδη υποστελεχωμένες δομές;
Θα ενταχθούν πλήρως και χωρίς μισόλογα οι υγειονομικοί στα Βαρέα και Ανθυγιεινά;
Και κάτι ακόμη:
Οι βουλευτές της Εύβοιας τι κάνουν;
Θα αρκεστούν σε γενικές δηλώσεις συμπαράστασης ή θα απαιτήσουν συγκεκριμένες λύσεις;
Θα ζητήσουν από το Υπουργείο Υγείας προσλήψεις με αριθμούς, ειδικότητες και χρονοδιάγραμμα;
Θα τοποθετηθούν για την κατάσταση στο Νοσοκομείο Χαλκίδας ή θα περιμένουν το επόμενο περιστατικό κατάρρευσης εργαζομένου;
Γιατί πλέον κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε.
Τα έγγραφα υπάρχουν.
Οι καταγγελίες υπάρχουν.
Οι κινητοποιήσεις υπάρχουν.
Οι εργαζόμενοι φωνάζουν ότι δεν αντέχουν άλλο.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν χρειάζεται άλλα μπαλώματα. Χρειάζεται προσωπικό.
Δεν χρειάζεται άλλες μετακινήσεις. Χρειάζεται μόνιμες προσλήψεις.
Δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζεται πράξεις.
Δεν χρειάζεται άλλη εξάντληση. Χρειάζεται προστασία των εργαζομένων.
Δεν χρειάζεται άλλα λόγια για το ΕΣΥ. Χρειάζεται πραγματική στήριξη του ΕΣΥ.
Γιατί η δημόσια Υγεία δεν μπορεί να στηρίζεται στην αυτοθυσία των εργαζομένων μέχρι τελικής πτώσης.
Και όταν οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Χαλκίδας φτάνουν στο σημείο να μιλούν για εξουθένωση, ασθένειες, λιποθυμίες, εμφράγματα, εγκεφαλικά και αμφισβητούμενες άδειες, τότε η σιωπή των αρμοδίων δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.