Αν πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας είναι το εμπόδιο.
Αν πράγματι το «αρχηγικό κόμμα» που, όπως λένε πολλοί στον χώρο της Αριστεράς, επιδιώκει να στήσει λειτουργεί διαλυτικά και όχι ενωτικά.
Αν πράγματι ο Τσίπρας υπονομεύει την ενότητα της προοδευτικής παράταξης, τότε υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:
Τι εμποδίζει όλους τους υπόλοιπους να τον παρακάμψουν;
Τι εμποδίζει τον Σακελλαρίδη, τον Βαρουφάκη, την Κωνσταντοπούλου, τον Κασσελάκη και τον Φάμελλο να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να πουν:
«Αφού ο Τσίπρας είναι το πρόβλημα, εμείς θα αποδείξουμε ότι μπορούμε χωρίς αυτόν»;
Γιατί δεν το κάνουν;
Γιατί δεν καλούν αύριο το πρωί μια ανοιχτή πολιτική συνάντηση, όχι για φωτογραφίες, όχι για δηλώσεις, όχι για μικροκομματικές διαρροές, αλλά για ένα καθαρό ερώτημα: υπάρχει δυνατότητα κοινής προοδευτικής απάντησης ή όχι;
Διότι εδώ αρχίζει η μεγάλη υποκρισία.
Όλοι μιλούν για ενότητα.
Όλοι ορκίζονται στον προοδευτικό κόσμο.
Όλοι καταγγέλλουν τον κατακερματισμό.
Όλοι βλέπουν τον κίνδυνο της πολιτικής εξαφάνισης.
Αλλά όταν έρχεται η ώρα να αφήσουν το καπετανιλίκι στην άκρη, ο καθένας θυμάται ότι είναι αναντικατάστατος.
Και κάπως έτσι, η «ενότητα» γίνεται σύνθημα για τις κάμερες και άσκηση αλληλοεξόντωσης στα παρασκήνια.
Η αλήθεια είναι σκληρή: ούτε καν το ορατό ενδεχόμενο να μείνουν κόμματα εκτός Βουλής δεν φαίνεται ικανό να τους συνετίσει. Πρόσφατες δημοσκοπικές καταγραφές δείχνουν έντονη πίεση σε κόμματα του χώρου, με τη Νέα Αριστερά και το ΜέΡΑ25 σε χαμηλά ποσοστά, τον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται σε εξαιρετικά δύσκολη ζώνη και την Πλεύση Ελευθερίας να παρουσιάζει μεταπτώσεις. Την ίδια ώρα, ο ίδιος ο χώρος συζητά ξανά και ξανά σενάρια ανασύνθεσης, προσέγγισης και επανεκκίνησης, αλλά η πράξη μένει πίσω από τα λόγια.
Και κάπου εδώ γεννιέται η εύλογη απορία του απλού πολίτη:
Μήπως τελικά δεν φταίει μόνο ο Τσίπρας;
Μήπως ο καθένας έχει βολευτεί στον μικρό του θρόνο;
Μήπως ο καθένας προτιμά να είναι πρώτος στο δικό του μικρό μαγαζί, παρά δεύτερος ή τρίτος σε μια μεγάλη προοδευτική προσπάθεια;
Μήπως η προσωπική δικαίωση έχει γίνει σημαντικότερη από την κοινωνική ανάγκη;
Γιατί, ας μη γελιόμαστε, μια τέτοια συνάντηση δεν θα ήταν εύκολη.
Ίσως όντως να έπρεπε κάποιοι να προσέλθουν με κράνη, πλήρη εξάρτηση και αντιασφυξιογόνες μάσκες.
Και, εδώ που τα λέμε, με τη Ζωή παρούσα, ίσως να χρειαζόταν και διπλή δόση Lexotanil.
Αλλά η πολιτική δεν είναι σαλόνι.
Η πολιτική είναι σύγκρουση, σύνθεση, υπέρβαση.
Και όποιος δεν μπορεί να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον πολιτικό του γείτονα, ας μη ζητά από τον λαό να του εμπιστευθεί τη χώρα.
Διότι ο προοδευτικός κόσμος δεν αντέχει άλλο αυτή τη συνταγή ήττας.
Δεν αντέχει άλλα μικρά βασίλεια.
Δεν αντέχει άλλους αρχηγούς χωρίς στρατό.
Δεν αντέχει άλλες διασπάσεις στο όνομα της καθαρότητας.
Δεν αντέχει άλλο να του μιλούν για ενότητα άνθρωποι που στην πράξη δεν μπορούν να αντέξουν ούτε ο ένας τη σκιά του άλλου.
Και όσο αυτοί μετράνε ποιος θα είναι αρχηγός, ποιος θα κρατήσει τη σφραγίδα, ποιος θα έχει το πρώτο πλάνο και ποιος θα γράψει την τελευταία λέξη στην ανακοίνωση, απέναντι ξεσαλώνουν όσοι έχουν κάθε συμφέρον να βλέπουν την αντιπολίτευση διαλυμένη.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Όχι μόνο ο Τσίπρας.
Όχι μόνο το «αρχηγικό κόμμα».
Όχι μόνο οι προσωπικές φιλοδοξίες του ενός ή του άλλου.
Το πρόβλημα είναι ότι ολόκληρος ο χώρος έχει μάθει να προβάλλει όσα τον χωρίζουν και να υποτιμά όσα θα μπορούσαν να τον ενώσουν.
Και όσο συμβαίνει αυτό, η ήττα δεν είναι ατύχημα.
Είναι επιλογή.