Όταν τα σκάνδαλα παύουν να αποτελούν εξαιρέσεις και μετατρέπονται σε σύστημα εξουσίας, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Η υπομονή της κοινωνίας εξαντλείται. Η ανοχή απέναντι στην αλαζονεία της εξουσίας μετατρέπεται πλέον σε πολιτική συνενοχή και ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να εξακολουθήσει να παρακολουθεί σιωπηλός τη θεσμική, κοινωνική και οικονομική αποσύνθεση της χώρας.
Αυτό που βιώνουμε δεν θυμίζει πλέον μια κυβέρνηση που έκανε ορισμένα λάθη ή απέτυχε σε επιμέρους τομείς. Διαμορφώνεται η εικόνα ενός κλειστού μηχανισμού εξουσίας που αντιμετωπίζει το κράτος ως κομματική ιδιοκτησία, τους θεσμούς ως εμπόδιο και την ενημέρωση ως εργαλείο χειραγώγησης.
Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη μέχρι τη διαρροή των προσωπικών δεδομένων των αποδήμων, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις νέες δικαστικές περιπέτειες κυβερνητικών στελεχών, τα περιστατικά δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται απομονωμένα.
Σχηματίζουν ένα πολιτικό ψηφιδωτό βαθιάς θεσμικής παρακμής.
Μια χώρα που εκχωρεί τα πάντα
Στρατηγικές υποδομές, ενεργειακά δίκτυα, λιμάνια, δημόσιες υπηρεσίες και κοινωνικά αγαθά παραδίδονται σταδιακά σε ιδιωτικά και επενδυτικά συμφέροντα, χωρίς η κοινωνία να βλέπει αντίστοιχη βελτίωση στην καθημερινότητά της.
Οι πολίτες πληρώνουν ακριβότερα το ρεύμα, τα καύσιμα, τις μετακινήσεις και βασικές υπηρεσίες. Ο δημόσιος πλούτος περιορίζεται, αλλά το δημόσιο χρέος παραμένει τεράστιο. Οι ιδιωτικοποιήσεις παρουσιάζονται ως «μεταρρυθμίσεις», ακόμη και όταν καταλήγουν να δημιουργούν ιδιωτικά μονοπώλια εις βάρος του καταναλωτή.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να μετατραπεί σε ένα απέραντο επενδυτικό οικόπεδο, στο οποίο λίγοι θα κατέχουν τα πάντα και οι πολλοί θα πληρώνουν ενοίκιο ακόμη και για αγαθά που δημιουργήθηκαν με τα δικά τους χρήματα.
Τέμπη: Η κοινωνία απαιτεί ολόκληρη την αλήθεια
Πενήντα επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία της σύγχρονης Ελλάδας.
Απέναντι σε αυτή την εθνική πληγή, η απαίτηση των οικογενειών και της κοινωνίας είναι αυτονόητη: πλήρης διερεύνηση, διαφάνεια και απόδοση όλων των ευθυνών, επιχειρησιακών, διοικητικών και πολιτικών.
Οι χειρισμοί στον τόπο της τραγωδίας, η απομάκρυνση υλικών, οι αντιφατικές εξηγήσεις και η επίμονη προσπάθεια μεταφοράς ολόκληρης της ευθύνης αποκλειστικά στο ανθρώπινο λάθος δημιούργησαν εύλογα και βαριά ερωτήματα.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να δώσει απαντήσεις χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις, χωρίς προστατευτικά τείχη και χωρίς εξαιρέσεις.
Τα Τέμπη δεν θα ξεχαστούν. Όχι επειδή κάποιοι επιδιώκουν πολιτική εκμετάλλευση, αλλά επειδή μια δημοκρατική κοινωνία που ξεχνά 57 νεκρούς είναι καταδικασμένη να επαναλάβει την τραγωδία.
Υποκλοπές: Η Δημοκρατία στο στόχαστρο
Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες και δημόσια πρόσωπα βρέθηκαν στο στόχαστρο παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις καταγράφηκαν παράλληλες παρακολουθήσεις και από την ΕΥΠ.
Η υπόθεση Predator δεν αποτελεί μια συνηθισμένη κομματική αντιπαράθεση. Ακουμπά τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Η δικαστική καταδίκη προσώπων που συνδέονταν με τις εταιρείες του παράνομου λογισμικού επιβεβαίωσε ότι δεν υπήρχε κάποιο φανταστικό σκάνδαλο, όπως επιχειρήθηκε επί χρόνια να παρουσιαστεί. Υπήρξαν πραγματικές παρακολουθήσεις, πραγματικά θύματα και πραγματικές παραβιάσεις του απορρήτου.
Παραμένει, όμως, το μεγαλύτερο ερώτημα: ποιοι παρήγγειλαν τις παρακολουθήσεις και ποιοι αξιοποίησαν το υλικό;
Η Δημοκρατία δεν μπορεί να αρκεστεί στην καταδίκη των προμηθευτών ενός κατασκοπευτικού συστήματος. Οφείλει να αναζητήσει τους εντολείς, τους χρήστες και τους πολιτικά υπεύθυνους.
Email αποδήμων: Το κράτος ως κομματικός μηχανισμός
Η καταδίκη της Άννας-Μισέλ Ασημακοπούλου και των συγκατηγορουμένων της για την υπόθεση της διαρροής των ηλεκτρονικών διευθύνσεων των αποδήμων αποτελεί βαρύτατο θεσμικό πλήγμα.
Προσωπικά δεδομένα πολιτών, τα οποία βρίσκονταν σε κρατικό αρχείο, βρέθηκαν εκτός του Υπουργείου Εσωτερικών και χρησιμοποιήθηκαν στο πλαίσιο πολιτικής επικοινωνίας.
Δεν πρόκειται για ένα αθώο τεχνικό λάθος. Πρόκειται για υπόθεση που αποκαλύπτει πόσο επικίνδυνη γίνεται η σύγχυση κράτους και κόμματος.
Όταν κρατικά δεδομένα μετατρέπονται σε εκλογικό εργαλείο, η ισονομία καταργείται και ο πολίτης αντιμετωπίζεται ως καταχωρισμένη επαφή σε κομματική βάση δεδομένων.
Η πρώτη δικαστική απόφαση δεν πρέπει να αποτελέσει το τέλος της υπόθεσης. Πρέπει να διερευνηθεί ολόκληρη η διαδρομή του αρχείου και να αποσαφηνιστεί ποιοι γνώριζαν, ποιοι επέτρεψαν και ποιοι ωφελήθηκαν από τη διαρροή.
Qatargate: Το τεκμήριο αθωότητας δεν καταργεί την ανάγκη για απαντήσεις
Η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης σε βάρος του Δημήτρη Αβραμόπουλου στο πλαίσιο της έρευνας για το Qatargate αποτελεί εξαιρετικά σοβαρή εξέλιξη.
Το ένταλμα δεν συνιστά καταδίκη και το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει απολύτως. Ο ίδιος αρνείται οποιαδήποτε παρανομία και έχει δηλώσει ότι δεν θα επικαλεστεί τη βουλευτική του ασυλία.
Ακριβώς, όμως, επειδή η υπόθεση είναι σοβαρή, πρέπει να διερευνηθεί μέχρι τέλους, χωρίς πολιτικές ασπίδες, επικοινωνιακούς συμψηφισμούς ή προσπάθειες προκαταβολικής αθώωσης.
Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει για τις ποινικές ευθύνες. Η πολιτική εξουσία, όμως, οφείλει να εξηγήσει γιατί τόσες υποθέσεις διαφθοράς, αδιαφάνειας και θεσμικής εκτροπής συσσωρεύονται γύρω από πρόσωπα που βρίσκονται ή βρέθηκαν στον κυβερνητικό χώρο.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι αγρότες πληρώνουν το πελατειακό κράτος
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη διοικητική δυσλειτουργία.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά οργανωμένα σχήματα παράνομων επιδοτήσεων, εικονικές μισθώσεις, ψευδείς δηλώσεις και πιθανή εμπλοκή δημόσιων λειτουργών και πολιτικών προσώπων. Έχουν πραγματοποιηθεί έρευνες, συλλήψεις, παραπομπές και αιτήματα άρσης βουλευτικών ασυλιών.
Και ποιος πληρώνει τελικά;
Ο πραγματικός αγρότης. Ο κτηνοτρόφος που παλεύει με το κόστος παραγωγής. Ο άνθρωπος που περιμένει την επιδότησή του για να κρατήσει ζωντανή την εκμετάλλευσή του.
Την ώρα που κάποιοι φέρονται να εισέπρατταν ευρωπαϊκά χρήματα με εικονικά βοσκοτόπια και αμφισβητούμενες δηλώσεις, ο παραγωγικός κόσμος της χώρας οδηγείται στην εγκατάλειψη.
Αυτό δεν είναι απλώς κακοδιαχείριση. Είναι η πιο ωμή μορφή πελατειακού κράτους.
Η οικονομική ασφυξία της κοινωνίας
Πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για επενδυτική βαθμίδα, ανάπτυξη και πλεονάσματα υπάρχει η πραγματική Ελλάδα.
Η Ελλάδα του σούπερ μάρκετ, όπου οι τιμές εξανεμίζουν τον μισθό.
Η Ελλάδα των ενοικίων που έχουν γίνει απαγορευτικά για τους νέους.
Η Ελλάδα των λογαριασμών, των καυσίμων, των χρεών και της ανασφάλειας.
Η Ελλάδα του ΕΣΥ που στηρίζεται στην εξάντληση γιατρών και νοσηλευτών.
Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν στις κυβερνητικές παρουσιάσεις, αλλά οι άνθρωποι ασφυκτιούν. Και όταν μια οικονομία αναπτύσσεται χωρίς να βελτιώνεται η ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας, τότε δεν υπάρχει πραγματική ανάπτυξη. Υπάρχει αναδιανομή πλούτου προς τα πάνω.
Η ώρα της δημοκρατικής λογοδοσίας
Το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό.
Οι πολίτες δεν είναι υπήκοοι. Δεν είναι πελάτες κανενός κομματικού μηχανισμού. Δεν είναι αριθμοί σε δημοσκοπήσεις και ηλεκτρονικές λίστες.
Η εξουσία δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι προσωρινή εντολή, η οποία συνοδεύεται από ευθύνη, έλεγχο και λογοδοσία.
Όσο περισσότερα ερωτήματα συσσωρεύονται, τόσο λιγότερο πειστική γίνεται η επίκληση της «μεμονωμένης περίπτωσης». Όταν οι μεμονωμένες περιπτώσεις πολλαπλασιάζονται, παύουν να είναι μεμονωμένες. Γίνονται τρόπος διακυβέρνησης.
Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή, θεσμική αποκατάσταση και πλήρη διερεύνηση κάθε υπόθεσης. Όπου προκύπτουν πολιτικές ευθύνες, πρέπει να αναλαμβάνονται. Όπου προκύπτουν ποινικές ευθύνες, πρέπει να αποδίδονται χωρίς ασυλίες και εξαιρέσεις.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.
Όχι επειδή το αποφάσισαν τα κόμματα ή οι μηχανισμοί επικοινωνίας, αλλά επειδή η πραγματικότητα δεν κρύβεται πλέον πίσω από δελτία ειδήσεων, φιλοκυβερνητικά πρωτοσέλιδα και στημένες συνεντεύξεις.
Η Ελλάδα δεν ανήκει σε οικογένειες, παρέες, εργολάβους ή κομματικές κλίκες.
Η Ελλάδα ανήκει στον λαό της.