Η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Κάποια στιγμή θα σε στριμώξει. Θα σε πιέσει. Θα σου φέρει μπροστά σου προβλήματα που δεν περίμενες, ανθρώπους που θα σε απογοητεύσουν, καταστάσεις που θα σε κάνουν να νιώσεις ότι χάνεις τον έλεγχο.
Εκεί ακριβώς αρχίζει η πραγματική δοκιμασία.
Όχι όταν όλα πηγαίνουν καλά. Όχι όταν όλοι είναι δίπλα σου. Όχι όταν οι δρόμοι είναι ανοιχτοί.
Αλλά όταν φοβάσαι.
Όταν αμφιβάλλεις.
Όταν νιώθεις ότι δεν υπάρχει λύση.
Γιατί στα δύσκολα δεν σε νικά πρώτα το πρόβλημα. Σε νικά το συναίσθημα που αφήνεις να σε κυριεύσει.
Ο φόβος σε παραλύει. Ο θυμός σε τυφλώνει. Η απογοήτευση σε κάνει να παραιτείσαι πριν καν δώσεις τη μάχη.
Και τότε συμβαίνει το χειρότερο: σταματάς να σκέφτεσαι καθαρά.
Δεν βλέπεις τις επιλογές σου. Δεν αξιοποιείς τις δυνατότητές σου. Δεν ακούς εκείνους που μπορούν πραγματικά να σε βοηθήσουν. Παίρνεις αποφάσεις μέσα στον πανικό ή, ακόμη χειρότερα, δεν παίρνεις καμία απόφαση.
Αφήνεσαι.
Περιμένεις.
Ελπίζεις ότι το πρόβλημα θα λυθεί μόνο του.
Όμως τα σοβαρά προβλήματα δεν εξαφανίζονται επειδή τα αγνοούμε. Συνήθως μεγαλώνουν.
Στη ζωή, όποιος μένει ακίνητος από τον φόβο, γίνεται εύκολο θύμα των περιστάσεων και των ανθρώπων που γνωρίζουν να εκμεταλλεύονται την αδυναμία του.
Γι’ αυτό, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, χρειάζεται πρώτα να σταματήσεις. Να πάρεις ανάσα. Να βάλεις τις σκέψεις σου σε τάξη.
Όχι για να προσποιηθείς ότι δεν φοβάσαι.
Το θάρρος δεν είναι απουσία φόβου. Θάρρος είναι να φοβάσαι και παρ’ όλα αυτά να προχωράς.
Να κοιτάζεις το πρόβλημα κατάματα.
Να εξετάζεις τα δεδομένα.
Να ζητάς συμβουλή, αλλά να μην παραδίδεις τη ζωή σου στις αποφάσεις των άλλων.
Να αναλαμβάνεις την ευθύνη.
Να πιάνεις, όπως λέει ο λαός, τον ταύρο από τα κέρατα.
Γιατί κανείς δεν θα παλέψει για σένα περισσότερο από εσένα. Κανείς δεν θα νιώσει την αγωνία σου όπως εσύ. Και κανείς δεν πρόκειται να σου χαρίσει τη λύση επειδή λύγισες.
Η ζωή σέβεται εκείνους που παλεύουν.
Όχι πάντα εκείνους που νικούν. Αλλά εκείνους που, ακόμη και πληγωμένοι, σηκώνονται ξανά.
Εκείνους που δεν επιτρέπουν σε μια αποτυχία να γίνει ταυτότητά τους.
Εκείνους που λένε: «Ναι, είναι δύσκολο. Αλλά θα το αντιμετωπίσω».
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που προχωρά και σε εκείνον που μένει πίσω.
Ο ένας βλέπει τη δυσκολία και παραιτείται.
Ο άλλος βλέπει τη δυσκολία και ψάχνει τη λύση.
Εσύ, λοιπόν, φίλε μου, όταν η ζωή σε πιέζει, τι κάνεις;
Παραλύεις από τον φόβο και αφήνεσαι στη μοίρα σου;
Ή σηκώνεις το κεφάλι, πιάνεις τον ταύρο από τα κέρατα και δίνεις τη μάχη για την καλύτερη δυνατή λύση;
Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζουν μόνο όσα μας συνέβησαν.
Μας καθορίζει κυρίως ο τρόπος με τον οποίο επιλέξαμε να τα αντιμετωπίσουμε.
