Όταν οι πολίτες παύουν να εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση, το πρόβλημα δεν είναι πλέον κομματικό. Είναι πρόβλημα Δημοκρατίας.
Η Ελλάδα χρειάζεται ουσιαστική ευρωπαϊκή δικαστική και ελεγκτική συνδρομή. Χρειάζεται χιλιάδες ανεξάρτητους δικαστικούς λειτουργούς, οικονομικούς ερευνητές και στελέχη δίωξης του οικονομικού εγκλήματος, ώστε να ελεγχθεί σε βάθος ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα, η δημόσια περιουσία και οι φυσικοί πόροι της χώρας.
Η αναφορά σε 20.000 Ευρωπαίους δικαστές και ελεγκτές αποτυπώνει το μέγεθος της κοινωνικής δυσπιστίας. Μιας δυσπιστίας που δεν δημιουργήθηκε από το πουθενά. Ενισχύθηκε από την αίσθηση ατιμωρησίας, τις καθυστερήσεις στη διερεύνηση σοβαρών υποθέσεων, τις διαρκείς καταγγελίες για συγκρούσεις συμφερόντων και την απουσία πειστικών απαντήσεων.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, μαζί με κορυφαίους υπουργούς όπως ο Γιώργος Γεραπετρίτης και ο Γιώργος Φλωρίδης, οφείλει να απαντήσει καθαρά: Υπάρχουν ή όχι αποτελεσματικοί μηχανισμοί ελέγχου της εξουσίας; Ερευνώνται πραγματικά οι πολιτικές και οικονομικές διασυνδέσεις; Προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον ή παραδίδονται κρίσιμες υποδομές, εκτάσεις, νερό, ενέργεια και άλλοι φυσικοί πόροι σε λίγα επιχειρηματικά συμφέροντα;
Δεν μπορούμε να παρουσιάζουμε ως αποδεδειγμένα γεγονότα όσα δεν έχουν κριθεί από τη Δικαιοσύνη. Μπορούμε όμως —και οφείλουμε— να απαιτούμε πλήρη διαφάνεια, δημοσιοποίηση των συμβάσεων, έλεγχο των χρηματοδοτήσεων, εξέταση πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων και ουσιαστική διερεύνηση κάθε καταγγελίας.
Ούτε οι οικογενειακές σχέσεις ούτε η πολιτική ισχύς ούτε η δικαστική ιδιότητα μπορούν να αποτελούν ασπίδα απέναντι στον δημόσιο έλεγχο. Σε μια πραγματική Δημοκρατία κανένας δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο και κανένας δεν ελέγχει ανεξέλεγκτα τα ταμεία, τη δημόσια περιουσία και τον φυσικό πλούτο μιας ολόκληρης χώρας.
Όταν η οικονομία λειτουργεί προς όφελος λίγων, όταν η δημόσια περιουσία μετατρέπεται σε πηγή μελλοντικών ιδιωτικών εσόδων και όταν ο πολίτης αισθάνεται ανυπεράσπιστος απέναντι σε κυβέρνηση, τράπεζες, funds και ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους, τότε γεννιέται η εικόνα μιας οικονομικής δικτατορίας.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Χρειάζεται ανεξάρτητος ευρωπαϊκός έλεγχος, ενίσχυση των πραγματικά ανεξάρτητων θεσμών, πλήρης λογοδοσία και προστασία όσων αποκαλύπτουν στοιχεία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: Θα επιτρέψουμε να αντιμετωπίζεται η Ελλάδα ως ιδιωτική περιουσία μιας κλειστής πολιτικής και οικονομικής ελίτ ή θα απαιτήσουμε να επιστρέψει στους πολίτες της;
