Η Εύβοια καίγεται. Πάλι. Όπως και το 2021, όπως και τόσες φορές στο παρελθόν. Δάση, σπίτια, περιουσίες, ψυχές, όλα παραδομένα στις φλόγες. Και οι τρεις βουλευτές της περιοχής; Άφαντοι. Σιωπηλοί. Κουφοί στην κραυγή των πολιτών.
Ο Σίμος Κεδίκογλου, πρώην υπουργός, που κάποτε είχε το τηλέφωνο των κέντρων εξουσίας στο τσεπάκι του, δεν βρήκε το κουράγιο – ή το φιλότιμο – να σηκώσει το ακουστικό και να απαιτήσει ενίσχυση. Αεροπλάνα, προσωπικό, στήριξη. Δεν βγήκε δημόσια, δεν πίεσε, δεν διεκδίκησε. Όπως κάποτε διεκδικούσε χαρτοφυλάκια και καρέκλες.
Ο Θανάσης Ζεμπίλης, πρώην δήμαρχος Χαλκίδας, γνωρίζει κάθε σπιθαμή αυτού του νησιού. Ξέρει τους δρόμους, τα χωριά, τα προβλήματα. Ξέρει και τη φωτιά. Και όμως, και εκείνος σιωπηλός. Καμία ηχηρή παρέμβαση. Καμία ξεκάθαρη καταγγελία για την απουσία των εναέριων μέσων. Καμία αντίδραση που να ανταποκρίνεται στην ένταση της καταστροφής.
Η Καραμπατσώλη, νέα στο Κοινοβούλιο, δεν έκανε ούτε το αυτονόητο: να σταθεί μπροστά στις κάμερες, να φωνάξει, να απαιτήσει. Δεν υπάρχει πολυτέλεια για «πολιτική ωρίμανση» όταν τα χωριά καίγονται. Η σιωπή είναι συνενοχή.
Κι εμείς εδώ, για πολλοστή φορά, να βλέπουμε την Εύβοια να πληρώνει το τίμημα της εγκατάλειψης. Να βλέπουμε ένα νησί στο κέντρο της Ελλάδας να μετατρέπεται σε στάχτη. Κι αντί να έχουμε δίπλα μας τους εκλεγμένους μας, να έχουμε το κενό. Το απόλυτο κενό ευθύνης.
Δεν ζήτησε κανείς θαύματα. Μια κραυγή ζήτησε ο κόσμος. Ένα χτύπημα στο τραπέζι. Μια ανοιχτή επιστολή. Μια πίεση στο Υπουργείο. Κάτι. Κι αυτοί δεν έκαναν ούτε αυτό.