Η Bilderberg δεν χρειάζεται μυστικισμό για να προκαλεί πολιτικό ίλιγγο. Τον προκαλεί από μόνη της. Όταν ένα φόρουμ που συγκεντρώνει υπουργούς, βιομηχάνους, τραπεζίτες, τεχνολογικά κέντρα ισχύος και διαμορφωτές του διεθνούς λόγου συνεδριάζει μακριά από δημόσιο έλεγχο, χωρίς πρακτικά, χωρίς ψηφοφορίες και χωρίς λογοδοσία, το πρόβλημα δεν είναι αν «κυβερνά τον κόσμο». Το πρόβλημα είναι ότι ένα τόσο βαρύ δίκτυο επιρροής λειτουργεί στο ημίφως και ζητά από τις κοινωνίες να το θεωρούν φυσιολογικό.
Η φετινή συνάντηση στην Ουάσινγκτον, με επίκεντρο την τεχνητή νοημοσύνη, την άμυνα, την ενέργεια, τη Μέση Ανατολή και τη συνολική αρχιτεκτονική της Δύσης, δεν είναι μια άκακη συνάθροιση προβληματισμού. Είναι μια κλειστή σύναξη ισχύος. Και μέσα σε αυτή τη σύναξη εμφανίζονται και πέντε πρόσωπα ελληνικού ενδιαφέροντος. Όχι ως διακοσμητικές παρουσίες, αλλά ως ενδείξεις ότι η ελληνική διασύνδεση με τα διεθνή κέντρα επιρροής είναι υπαρκτή, ενεργή και πολιτικά βαριά.
Το αληθινό σκάνδαλο λέγεται αδιαφάνεια
Το πρόβλημα της Bilderberg δεν είναι ότι τρέφει κάθε φαντασίωση του διαδικτύου. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό και πολύ πιο γήινο. Είναι ότι οι ισχυροί εξακολουθούν να θεωρούν αυτονόητο πως μπορούν να συζητούν για τον κόσμο πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς δημόσια λογοδοσία, χωρίς να δίνουν εξηγήσεις σε εκείνους που τελικά θα υποστούν τις συνέπειες.
Εκεί ακριβώς γεννιέται η πολιτική δυσωδία. Όχι απαραίτητα στο περιεχόμενο κάθε συζήτησης, αλλά στο ίδιο το καθεστώς εξαίρεσης. Στην αλαζονεία της κλειστής πρόσβασης. Στην πεποίθηση ότι η εξουσία δικαιούται να συνομιλεί με τον εαυτό της και μετά να αφήνει τις κοινωνίες να μαντεύουν.
Τα ελληνικά ονόματα δεν είναι τιμητική αναφορά — είναι πολιτικό σήμα
Η παρουσία Ελλήνων και ελληνοαμερικανών συμμετεχόντων δεν πρέπει να διαβαστεί σαν εθνικό κομπλιμέντο. Δεν πρόκειται για «ελληνικά χρώματα» που υψώνονται σε ένα διεθνές φόρουμ. Πρόκειται για πρόσωπα που συνδέονται με βιομηχανία, κρατική εξουσία, τεχνολογική στρατηγική και παγκόσμιο εταιρικό κεφάλαιο.
Άρα το ερώτημα δεν είναι πανηγυρικό. Είναι σκληρά πολιτικό: ποια Ελλάδα εκπροσωπείται μέσα σε τέτοιους κλειστούς κύκλους; Η Ελλάδα της κοινωνίας, της λογοδοσίας και της δημοκρατικής εντολής ή η Ελλάδα των ελίτ, των διασυνδέσεων και των συνομιλιών που διεξάγονται χωρίς μάρτυρες;
Η ατζέντα τους δείχνει πού θα παιχτεί η νέα επιβολή
Όταν στο τραπέζι μπαίνουν η τεχνητή νοημοσύνη, η άμυνα, η ενέργεια, η Κίνα, η Μέση Ανατολή, το μέλλον του πολέμου και η χρηματοοικονομική ψηφιοποίηση, κανείς δεν μπορεί να μιλά για μια απλή «ανταλλαγή απόψεων». Αυτή είναι η σκληρή ύλη της νέας εποχής. Εκεί όπου θα κριθούν οι όροι επιτήρησης, οι κανόνες της οικονομικής πειθάρχησης, οι ενεργειακές εξαρτήσεις, οι στρατιωτικές ιεραρχίες και οι νέες μορφές κυριαρχίας.
Με απλά λόγια: δεν συνεδριάζουν για να φιλοσοφήσουν. Συνεδριάζουν πάνω στους μηχανισμούς με τους οποίους θα οργανωθεί ο κόσμος του αύριο. Και αυτό ακριβώς κάνει την αδιαφάνεια ακόμη πιο προκλητική, ακόμη πιο επικίνδυνη, ακόμη πιο πολιτικά ανυπόφορη.
Το σκάνδαλο της Bilderberg δεν είναι ότι αποδεικνύεται πως κυβερνά μυστικά τον πλανήτη. Το σκάνδαλο είναι ότι σε έναν κόσμο που καίγεται από πολέμους, ενεργειακό εκβιασμό, ψηφιακό έλεγχο και κοινωνική ανασφάλεια, οι πραγματικοί παίκτες εξακολουθούν να συναντιούνται σαν να είναι υπεράνω κοινωνιών, θεσμών και δημοκρατίας. Και όσο οι πολλοί καλούνται να ζουν με τα αποτελέσματα όσων σχεδιάζονται στο ημίφως, τόσο θα γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι το πρόβλημα δεν είναι κάποια θεωρία συνωμοσίας. Είναι η ίδια η αλαζονεία της εξουσίας.