Κι έρχεται λοιπόν το Κοβεσι – και άκουσον-άκουσον – ζητάει αλλαγές στο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Στον περίφημο νόμο-ασπίδα που οδήγησε, λέει, στην ατιμωρησία.
Μα εμείς πάνω σ’ αυτό το άρθρο 86 χτίσαμε τα ερείπια της σύγχρονης Ελλάδας. Με αυτό θωρακίσαμε την «ποιότητα» της πολιτικής μας ζωής, προστατεύοντας τις ευαίσθητες προσωπικότητες του δημόσιου βίου από το μένος των αντιπάλων και τον φθόνο της κοινωνίας.
Με το άρθρο 86:
- Σώθηκε ο Γιάννος Παπαντωνίου για τα εξοπλιστικά.
- Ξέφυγε ο Αλέξανδρος Λυκουρέντζος για το ΚΕΕΛΠΝΟ.
- Προστατεύτηκε η Νίκη Κεραμέως για την τηλεκπαίδευση.
- Καθάρισε ο Μάκης Βορίδης για τις αγροτικές επιδοτήσεις.
- Βγήκαν αλώβητοι οι Χρήστος Σταϊκούρας και Άδωνις Γεωργιάδης για τις κρατικές ενισχύσεις της πανδημίας.
- Και βεβαίως, το καμάρι των Σερρών, το λιοντάρι της Μακεδονίας, ο Κώστας Καραμανλής, για το έγκλημα των Τεμπών.
Να το αλλάξουμε λοιπόν; Γιατί; Για να χαλάσουμε τη μεγάλη παράδοση ακαταδίωκτου και πολιτικής ασυλίας; Για να τολμήσει ποτέ να λογοδοτήσει υπουργός στην Ελλάδα;
Όχι κυρίες και κύριοι. Το άρθρο 86 πρέπει να παραμείνει εκεί, σαν μνημείο πολιτικής παρακμής. Να μας θυμίζει πως εδώ είμαστε ραγιάδες, κι όχι πολίτες.
Γιατί αν καταργηθεί, ποιος ξέρει; Μπορεί αύριο να ζητήσουν να φοράνε και κουκούλες οι προστατευόμενοι μάρτυρες.
Ήμαρτον, Παναΐα μου…