Μια δημόσια περιουσία αλλάζει χέρια σε λίγα χρόνια, με τίμημα που “παίζει” στα εκατοντάδες εκατομμύρια.
Ένα fund μπαίνει, μια τράπεζα βγαίνει νικήτρια, και η κοινωνία μένει με το στόμα κλειστό.
Γιατί όταν τα νούμερα είναι πολλά, η σιωπή δεν είναι αθωότητα — είναι σύστημα.
Ερωτήματα
- Το “516 εκατ.” τι ακριβώς είναι; Σκέτο τίμημα ή τίμημα + ρήτρες/bonus/earn-out;
- Ποιος πήρε την υπεραξία; Και πότε την “κλείδωσε”;
- Πόσα μερίσματα/ροές έφυγαν ενδιάμεσα; Ποιος τα εισέπραξε;
- Τι κρύβεται στο “+1”; Συμφωνίες διάθεσης προϊόντων, προμήθειες, αποκλειστικότητες, δεσμεύσεις δικτύου;
- Ποιος έκανε δημόσιο έλεγχο για το δημόσιο συμφέρον; Πού είναι τα παραρτήματα και οι όροι;
- Τι σημαίνει αυτό για τον ασφαλισμένο πολίτη; Περισσότερη συγκέντρωση, λιγότερος ανταγωνισμός, ακριβότερες επιλογές;
- Γιατί δεν ανοίγει πολιτική κουβέντα; Γιατί κανείς δεν σηκώνει την ευθύνη με ονοματεπώνυμο;
- Η Εθνική Ασφαλιστική δεν ήταν “βάρος”. Αν ήταν βάρος, δεν θα γινόταν αντικείμενο “παιχνιδιού”.
- Η δημόσια περιουσία δεν είναι λάφυρο. Είναι δικαίωμα. Και το δικαίωμα θέλει λογαριασμό — όχι ψιθύρους.
- Το πρόβλημα δεν είναι ότι “πουλήθηκε”. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μάθαμε ποτέ το πραγματικό τίμημα.
- Όταν μια περιουσία φεύγει με “2+1 κινήσεις” και δεν υπάρχουν παραστατικά στη δημόσια σφαίρα, δεν μιλάμε για αγορά. Μιλάμε για σιωπή με υπογραφή.
Δεν είναι business story. Είναι πολιτική ιστορία. Και μας αφορά όλους.
Αν δεν υπάρχει λογοδοσία, υπάρχει πλιάτσικο — απλώς με γραβάτα.
Και όταν κανείς δεν μιλάει, μην αναρωτιέσαι ποιος κέρδισε. Αναρωτήσου ποιος καλύπτεται.