Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται μπροστά σε ένα πολιτικό σενάριο που μέχρι χθες πολλοί στο Μαξίμου ήθελαν να υποτιμούν: την πιθανότητα ο Αντώνης Σαμαράς να κατέβει αυτόνομα στις εκλογές, με δικό του κόμμα, δική του πολιτική γραμμή και ευθεία σύγκρουση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Και αυτό δεν είναι μια απλή εσωκομματική ενόχληση. Είναι ο εφιάλτης της κυβερνητικής παράταξης.
Γιατί ο Σαμαράς δεν είναι ένας τυχαίος διαφωνών. Είναι πρώην πρωθυπουργός. Είναι πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Είναι άνθρωπος που γνωρίζει το κόμμα, τη βάση, τα στελέχη, τις ισορροπίες και τις ανοιχτές πληγές της παράταξης. Αν αποφασίσει να πατήσει το κουμπί, δεν θα ιδρύσει απλώς ένα ακόμη κόμμα δεξιά της ΝΔ. Θα ανοίξει πολιτικό λογαριασμό με το ίδιο το Μαξίμου.
Οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αναφέρουν ότι το κόμμα είναι ουσιαστικά έτοιμο και ότι εξετάζεται ο χρόνος της ανακοίνωσης, πιθανότατα όσο πιο κοντά γίνεται στις εκλογές. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, ο στόχος είναι προφανής: αιφνιδιασμός, πολιτική πίεση και επικοινωνιακό ντεμαράζ την ώρα που η ΝΔ θα μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της αναμέτρησης.
Το πιθανό όνομα «Έλληνες Πολίτες», που φέρεται να έχει πέσει στο τραπέζι, λέει πολλά. Δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό μήνυμα. Η λέξη «Έλληνες» ακουμπά στην πατριωτική και ταυτοτική ατζέντα. Η λέξη «Πολίτες» στέλνει αιχμή προς μια κυβέρνηση που κατηγορείται ότι βλέπει την κοινωνία ως πελατεία, όχι ως λαό με δικαιώματα, φωνή και αξιοπρέπεια.
Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η ΝΔ των τελευταίων ετών προσπάθησε να εμφανιστεί ως κόμμα απόλυτης κυριαρχίας. Να μιλά ταυτόχρονα στο Κέντρο, στη Δεξιά, στους φιλελεύθερους, στους συντηρητικούς, στους πατριώτες, στους τεχνοκράτες, στους επιχειρηματίες και στους απογοητευμένους. Όμως αυτή η υπερβολική διεύρυνση άφησε πίσω της ρήγματα.
Και αυτά τα ρήγματα μπορεί να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί ο Σαμαράς.
Στα εθνικά θέματα, υπάρχει τμήμα της δεξιάς βάσης που θεωρεί ότι η κυβέρνηση κινείται χωρίς καθαρή πατριωτική γραμμή. Στα θεσμικά, υπάρχει κόπωση από τις υποθέσεις που σκιάζουν τη δημόσια ζωή. Στην οικονομία, η ακρίβεια έχει τσακίσει νοικοκυριά και μικρομεσαίους, την ώρα που η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για επιτυχίες. Στη διαφθορά, η εικόνα ενός κράτους που λειτουργεί με κλειστά συστήματα εξουσίας γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρυφτεί πίσω από δελτία Τύπου.
Αν ο Σαμαράς σηκώσει αυτά τα θέματα μετωπικά, η σύγκρουση θα είναι σκληρή. Και κυρίως, θα είναι ενοχλητική για το Μαξίμου, γιατί δεν θα προέρχεται από την Αριστερά ή το ΠΑΣΟΚ, αλλά από τα σπλάχνα της ίδιας της παράταξης.
Η στρατηγική που φαίνεται να διαμορφώνεται είναι επίσης σαφής: ταύτιση Μητσοτάκη και Τσίπρα. Δηλαδή η προσπάθεια να παρουσιαστούν ως δύο όψεις του ίδιου πολιτικού συστήματος, απέναντι στο οποίο ο Σαμαράς θα εμφανιστεί ως τρίτος πόλος. Είναι μια γραμμή υψηλού ρίσκου, αλλά και υψηλής πολιτικής έντασης.
Το Μαξίμου προς το παρόν κρατά χαμηλούς τόνους. Και λογικό είναι. Δεν θέλει να δώσει στον Σαμαρά τον ρόλο του μεγάλου αντιπάλου πριν καν ανακοινώσει τις αποφάσεις του. Όμως αν το κόμμα ανακοινωθεί, οι χαμηλοί τόνοι θα τελειώσουν. Θα αρχίσει ένας εσωτερικός πόλεμος μέσα στον ευρύτερο χώρο της Δεξιάς.
Και εκεί θα φανεί πόσο βαθιά είναι η φθορά της ΝΔ.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να έχεις απέναντί σου την αντιπολίτευση και άλλο να έχεις απέναντί σου έναν πρώην πρωθυπουργό της δικής σου παράταξης. Άλλο πράγμα είναι να απαντάς στον Ανδρουλάκη, στον Φάμελλο ή στον Τσίπρα και άλλο να απαντάς στον Σαμαρά. Εκεί δεν αρκεί η γνωστή κυβερνητική μηχανή απαξίωσης. Δεν αρκούν οι διαρροές. Δεν αρκούν οι ειρωνείες. Γιατί το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται ο Σαμαράς είναι ακροατήριο που κάποτε ψήφιζε Νέα Δημοκρατία — και σε μεγάλο βαθμό ακόμη την ψηφίζει με βαριά καρδιά.
Αυτό είναι που τρομάζει πραγματικά το Μαξίμου.
Όχι αν ο Σαμαράς θα πάρει 3%, 5%, 7% ή παραπάνω. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι μπορεί να αφαιρέσει από τη ΝΔ την εικόνα της ενιαίας παράταξης. Να δείξει ότι η δεξιά βάση δεν είναι δεδομένη. Να αποδείξει ότι πίσω από την επικοινωνιακή κυριαρχία υπάρχει πολιτική αποξένωση.
Η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να πάει στις κάλπες έχοντας απέναντί της όχι μόνο την κοινωνική δυσαρέσκεια, αλλά και τη δική της εσωτερική διάσπαση.
Και αν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς κάνει το βήμα, τότε η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν θα είναι απλώς μάχη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Θα είναι μάχη για το ποιος εκφράζει τη Δεξιά.
Και αυτό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ίσως ο πιο δύσκολος αντίπαλος: όχι ένας ξένος πολιτικός εχθρός, αλλά ένας πρώην πρωθυπουργός που έρχεται να του αμφισβητήσει το ίδιο του το σπίτι.