Η Ελλάδα δεν έχει “έλλειψη ταλέντου”. Έχει έλλειψη ανάδειξης. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια – είναι εθνική αυτοϋπονόμευση.
Όταν μια ελληνική startup γίνεται κορυφαία παγκοσμίως στο cyber security, δεν είναι «είδηση της πλάκας». Είναι απόδειξη ότι γίνεται. Και όταν αυτή η απόδειξη δεν ακούγεται όσο πρέπει, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι νέοι. Είναι το σύστημα που τους μαθαίνει να μη δοκιμάζουν.
1) Η προβολή δεν είναι “PR”. Είναι όπλο επιβίωσης.
Ο Αθανάσιος Μαρκαντώνης, Οικονομολόγος και Αντιπρόεδρος του AI Catalyst, βάζει το δάχτυλο εκεί που πονάει: πρέπει να προβάλλονται οι ελληνικές επιχειρήσεις που τόλμησαν, καινοτόμησαν και πέτυχαν.
Όχι για “χειροκρότημα”.
Αλλά γιατί η προβολή είναι σήμα:
- προς την αγορά ότι υπάρχει σοβαρό προϊόν,
- προς τους επενδυτές ότι υπάρχει δυναμική,
- προς τα παιδιά ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο «δουλειά-μισθός-άντε γεια».
Στην εποχή της ΤΝ, όποιος δεν αφηγείται τα παραδείγματά του, σβήνει.
2) Τα παραδείγματα υπάρχουν – απλώς δεν τα κάνουμε σημαία.
Startups όπως η Hack The Box, σήμερα κορυφαία παγκοσμίως στο cyber security, δεν είναι “χαριτωμένες ιστορίες”. Είναι εξαγώγιμη ισχύς.
Και δίπλα της, οι Moveo AI, Helvia AI – που διακρίθηκε στα πρόσφατα Start-upper Awards – και πολλές ακόμη, δείχνουν τι μπορεί να γίνει όταν υπάρχει ομάδα, πειθαρχία, τεχνολογία και στόχος.
Δεν λείπει η ικανότητα.
Λείπει η συστηματική ανάδειξη και η κουλτούρα μίμησης: να βλέπει ο άλλος ότι γίνεται – και να ξεκινά.
3) Το μήνυμα στους νέους: “Μην κάτσεις πίσω”.
Η ανάδειξη αυτών των ιστοριών δεν είναι θέμα “δημοσίων σχέσεων”. Είναι μήνυμα μάχης προς τους νέους ανθρώπους:
Αξίζει να επιχειρήσεις. Αξίζει να δοκιμάσεις. Αξίζει να ρισκάρεις.
Γιατί αλλιώς τι τους λέμε;
“Φύγε”;
“Βρες μια άκρη”;
“Μη σηκώνεις κεφάλι”;
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν περιμένει κανέναν. Και η Ελλάδα είτε θα χτίσει πάνω στους ανθρώπους της, είτε θα τους χαρίζει στους άλλους.
Αν θέλουμε πραγματική ανάπτυξη, ας κόψουμε τα παραμύθια. Οι ελληνικές startups που πέτυχαν υπάρχουν. Το ερώτημα είναι άλλο: θα τις κάνουμε παράδειγμα για να γεννήσουν κι άλλες – ή θα τις αφήσουμε να είναι “εξαίρεση” για να δικαιολογούμε τη μιζέρια μας;