Η παρούσα κυβέρνηση δεν διοικεί τη χώρα· τη διαβρώνει.
Δεν κυβερνά· εξουσιάζει.
Δεν υπηρετεί την κοινωνία· την χρησιμοποιεί ως καύσιμο για να συντηρήσει την πολιτική της επιβίωση.
Κυβερνητικός αυτισμός: Κλεισμένη σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει
Η κυβέρνηση ζει σε ένα κατασκευασμένο σύμπαν επιτυχίας και θριάμβων — έναν κόσμο όπου οι μισθοί «αυξάνονται», το κράτος «εκσυγχρονίζεται» και η οικονομία «ανθεί».
Αυτός ο κόσμος υπάρχει μόνο στα δελτία Τύπου.
Στην πραγματικότητα, η χώρα βυθίζεται σε τέλμα:
- μισθοί που δεν επαρκούν για επιβίωση,
- ενοίκια που θυμίζουν δυτικοευρωπαϊκές πρωτεύουσες,
- λογαριασμούς που καταπίνουν ολόκληρους μισθούς,
- και έναν πολίτη που νιώθει περισσότερο εγκαταλελειμμένος παρά προστατευμένος.
Και όλα αυτά, ενώ η κυβέρνηση μοιράζει συγχαρητήρια… στον εαυτό της.
Απόλυτη υποταγή σε συμφέροντα – πλήρης αδιαφορία για τον πολίτη
Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται για το καλό της κοινωνίας.
Λαμβάνονται για να εξυπηρετούνται όσοι έχουν τη δύναμη να απαιτούν, όχι όσοι έχουν ανάγκη να προστατευτούν.
Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα απολαμβάνουν πρόσβαση, προνόμια και «ειδικές διευθετήσεις».
Τα νοικοκυριά απολαμβάνουν φόρους, επιβαρύνσεις και ευθύνες για κρίσεις που δεν δημιούργησαν.
Αυτό δεν είναι κυβέρνηση.
Είναι μεσάζοντας.
Ένα κράτος-κέλυφος που καταρρέει όπου κι αν το αγγίξεις
Υγεία; Υποστελεχωμένη.
Παιδεία; Υποβαθμισμένη.
Δικαιοσύνη; Αργή και εξαντλημένη.
Δημόσια διοίκηση; Αποσπασματική και κομματικοποιημένη.
Ασφάλεια; Επιλεκτική.
Πολιτική προστασία; Ανύπαρκτη όταν χρειάζεται.
Η κυβέρνηση επιμένει να βαφτίζει «μεταρρυθμίσεις» όσα στην ουσία είναι προχειρότητες, περικοπές και επικοινωνιακές βιτρίνες.
Κυβερνητισμός με τη δύναμη της προπαγάνδας
Δεν είναι η πρώτη κυβέρνηση που βασίζεται στην επικοινωνία — αλλά είναι ίσως η πρώτη που έχει μετατρέψει την επικοινωνία σε υποκατάστατο πολιτικής.
Όταν η πραγματικότητα δεν τη βοηθά, απλώς την ξαναγράφει.
Όταν η κοινωνία αγανακτεί, της απαντά με σποτ.
Η προπαγανδιστική υπερδομή έχει γίνει τόσο ισχυρή, που η κυβέρνηση φαίνεται να πιστεύει πλέον τις δικές της φαντασιώσεις.
Καμία στρατηγική, κανένα όραμα, μόνο διαχείριση παρακμής
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι οι λανθασμένες αποφάσεις της.
Είναι ότι δεν έχει σχέδιο.
Ούτε για την οικονομία, ούτε για το δημογραφικό, ούτε για την παραγωγική ανασυγκρότηση, ούτε για τη μεσαία τάξη, ούτε για τη χώρα.
Η Ελλάδα πορεύεται στον αυτόματο πιλότο — και ο αυτόματος πιλότος έχει εγκατασταθεί από όσους βλέπουν τη χώρα ως πεδίο επενδύσεων, όχι ως κοινωνία ανθρώπων.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει την Ελλάδα ως ιστορία επιτυχίας.
Στην πραγματικότητα, είναι ιστορία εξάντλησης.
Εξάντλησης της κοινωνίας, των εισοδημάτων, της υπομονής και της αξιοπιστίας του κράτους.
Η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση.
Όχι μια πολιτική μηχανή παραγωγής εικόνας και εξυπηρετήσεων.