Σάλο στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας προκάλεσε η δημόσια επιστολή του γραμματέα Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας του κόμματος, Βασίλη Φεύγα, με την οποία ζήτησε την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ, αλλά και την κατάργηση του νόμου για την ισότητα στον πολιτικό γάμο.
Μια παρέμβαση που μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Και σίγουρα δεν μπορεί να περάσει ως μια απλή προσωπική άποψη. Όταν ένα κορυφαίο κομματικό στέλεχος βγαίνει δημόσια και αμφισβητεί κεντρική κυβερνητική επιλογή, τότε δεν μιλάμε για «παραφωνία». Μιλάμε για ρήγμα.
Το ακόμη πιο παράδοξο είναι πως ο ίδιος, την περίοδο που ψηφιζόταν το σχετικό νομοσχέδιο, φέρεται να διέθετε στο εσωτερικό της ΝΔ πλούσια επιχειρηματολογία υπέρ του. Τότε το νομοσχέδιο ήταν κυβερνητική μεταρρύθμιση. Τώρα μετατρέπεται σε σημαία εσωκομματικής διαφοροποίησης.
Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αντίφαση. Είναι καθαρό δείγμα αποσύνθεσης.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επιχείρησε να υποβαθμίσει την επιστολή, λέγοντας πως «δεν την αξιολογούμε ως σοβαρή κίνηση». Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο δύσκολη για το Μαξίμου.
Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέγραφε τον Βασίλη Φεύγα, θα τον έκανε αυτομάτως «ήρωα» της εσωκομματικής δυσαρέσκειας και θα έδινε πολιτικό μπόι στην ατζέντα Σαμαρά. Αν, όμως, τον κρατάει, εμφανίζεται όμηρος ενός κομματικού μηχανισμού που πλέον δεν ελέγχει απόλυτα.
Και εδώ βρίσκεται όλο το πρόβλημα.
Το Μαξίμου ούτε μπορεί να συγκρουστεί ανοιχτά ούτε μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει. Ούτε μπορεί να επιβάλει πειθαρχία ούτε μπορεί να αντέξει την εικόνα της διάλυσης. Έτσι, επιλέγει τη γνωστή τακτική της υποβάθμισης. Μόνο που αυτή τη φορά το θέμα δεν υποβαθμίζεται τόσο εύκολα.
Γιατί ο Φεύγας δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Σε «γαλάζιους» κύκλους υπενθυμίζουν με νόημα ότι υπήρξε προσωπική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Άρα το χτύπημα δεν έρχεται από την περιφέρεια του κόμματος. Έρχεται από μέσα.
Την ίδια ώρα, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται να μεγαλώνει τον μηχανισμό του σε όλη την Ελλάδα, με φόντο τα σενάρια για νέο πολιτικό φορέα. Κάθε τέτοια δημόσια διαφοροποίηση, κάθε επιστολή, κάθε αιχμή, κάθε «πατριωτική» μετατόπιση στελέχους, λειτουργεί σαν ακόμη ένα καύσιμο στη φωτιά.
Ούτε οι κολακείες προς τον Κώστα Καραμανλή φαίνεται να αποδίδουν. Ούτε οι χαμηλοί τόνοι πείθουν. Ούτε οι διαρροές περί «μη σοβαρών κινήσεων» μπορούν να κρύψουν το βασικό συμπέρασμα: η Νέα Δημοκρατία μπαίνει σε φάση εσωτερικής νευρικότητας.
Και όταν ένα κυβερνητικό κόμμα αρχίζει να φοβάται περισσότερο τις εσωτερικές του σκιές από την αντιπολίτευση, τότε η φθορά έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.
Η υπόθεση Φεύγα δεν είναι μια επιστολή.
Είναι προειδοποιητική βολή.
Είναι το φιτίλι που άναψε μέσα στο ίδιο το κομματικό οικοδόμημα.
Και στο Μαξίμου, όσο κι αν κάνουν πως δεν ακούνε τον θόρυβο, ήδη μετράνε αποστάτες, δυσαρεστημένους και πρόθυμους για την «επόμενη μέρα».
Γιατί όταν αρχίζουν να κοιτούν αλλού ακόμη και οι «δικοί σου», τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.
Είναι πολιτικό.
Και ίσως να είναι ήδη μη αναστρέψιμο.