Στήνεται το ψηφοδέλτιο και μοιάζει με μπαρόκ ροκ μπάντα που ψάχνει ακόμα ντράμερ.
Ο ένας λέει «φεύγω», ο άλλος «μένω», κι ένας τρίτος περιμένει το σόλο για να μπει με ατάκα.
Οι κιθάρες
Κάποιοι παίζουν χρόνια στην πίστα και αρνούνται να κατέβουν. Είναι σαν τα παλιά συγκροτήματα: δεν τα ακούει κανείς πια, αλλά πάντα βρίσκουν τρόπο να χωθούν στο φεστιβάλ.
Τα ντραμς
Ένας που υποτίθεται θα έκανε ντόρο, ξέμεινε χωρίς sticks. Χαιρετάει από μακριά, σαν να τελείωσε η πρόβα και πάει σπίτι.
Τα φωνητικά
Κάποια φρέσκα πρόσωπα ξεκίνησαν με ενέργεια, αλλά τους κατέβασαν το μικρόφωνο. Τώρα μένουν πίσω, σαν τα δεύτερα φωνητικά που δεν ακούγονται ποτέ στη μίξη.
Η κονσόλα
Στο παρασκήνιο, ο μάνατζερ μοιράζει ρόλους:
- Εσύ μπες για το image,
- εσύ φύγε γιατί κουράστηκες,
- κι εσύ κάνε ότι τραγουδάς, θα σε σώσουμε στο autotune.
Το φινάλε
Το κοινό στην πλατεία περιμένει να ακούσει «το χιτάκι». Στο τέλος, θα βγουν δυο–τρεις στη σκηνή, οι υπόλοιποι θα λένε «ήμουν κι εγώ στο γκρουπ» και θα τσακώνονται για το ποιος θα πάρει τα ηχεία σπίτι.
Κάπως έτσι, οι εκλογές στην Εύβοια δεν είναι πολιτική μάχη. Είναι συναυλία με χαλασμένα καλώδια, κιθάρες ξεκούρδιστες και κόσμο που θέλει μόνο το τελευταίο τραγούδι για να πάει στο σουβλατζίδικο.