Η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ιδεολογικής καθαρότητας – Είναι η δυνατότητα να πείσεις την κοινωνία, να κερδίσεις τις εκλογές και να κυβερνήσεις
Πολλοί από εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως οι μόνοι «γνήσιοι» εκπρόσωποι της Αριστεράς κατηγορούν σήμερα τον Αλέξη Τσίπρα για την εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουν ασφαλώς κάθε δικαίωμα να ασκούν κριτική. Ο Τσίπρας κυβέρνησε, πήρε αποφάσεις, έκανε συμβιβασμούς, υπέπεσε σε λάθη και οφείλει να κριθεί γι’ αυτά.
Υπάρχει όμως και ένα ερώτημα που δεν μπορεί διαρκώς να αποφεύγεται:
Ποια είναι η δική τους πρόταση διακυβέρνησης;
Για πολλά χρόνια, σημαντικό μέρος της ελληνικής Αριστεράς περίμενε μέχρι το μεσημέρι της επομένης των εκλογών για να διαπιστώσει εάν θα ξεπεράσει το όριο του 3% και θα εκλέξει βουλευτές.
Σήμερα, ορισμένοι από τους ίδιους ανθρώπους εμφανίζονται να αμφισβητούν εκ των προτέρων τη δυνατότητα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης να αποτελέσει τον βασικό κορμό μιας πολιτικής ανατροπής.
Η ΕΛ.Α.Σ. παρουσιάστηκε επίσημα από τον Αλέξη Τσίπρα στις 26 Μαΐου 2026, με στόχο τη σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας και με επτά αρχικές πολιτικές δεσμεύσεις. Λίγες ημέρες αργότερα, η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ενέκρινε με ευρεία πλειοψηφία την πρόταση συμπόρευσης με τον νέο φορέα.
Η νέα προσπάθεια δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κάτι υπεράνω κριτικής. Ούτε αρκεί ένα πρόσωπο, ένα όνομα ή μία ιδρυτική διακήρυξη για να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο κυβερνητικό σχέδιο.
Χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις:
Ποιο είναι το οικονομικό πρόγραμμα;
Τι θα γίνει με την ακρίβεια, τους μισθούς, τις συντάξεις και την υπερφορολόγηση;
Πώς θα ανασυγκροτηθούν το Εθνικό Σύστημα Υγείας, η δημόσια Παιδεία και η κοινωνική προστασία;
Πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη και στη λειτουργία του κράτους;
Ποιοι άνθρωποι θα αναλάβουν την ευθύνη εφαρμογής του προγράμματος;
Και, κυρίως, με ποιες πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες μπορεί να εξασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Αυτή είναι η ουσιαστική συζήτηση. Όχι ποιος είναι περισσότερο αριστερός από τον διπλανό του.
Οι κυβερνήσεις δεν σχηματίζονται στο Facebook
Η πολιτική δεν είναι συνέδριο ιδεολογικής καθαρότητας. Δεν είναι διαγωνισμός επαναστατικών συνθημάτων ούτε άσκηση προσωπικής δικαίωσης.
Είναι η δυνατότητα να απευθυνθείς στην κοινωνική πλειοψηφία, να συγκροτήσεις πρόγραμμα, να δημιουργήσεις συμμαχίες, να κερδίσεις τις εκλογές και να εξασφαλίσεις την εμπιστοσύνη της Βουλής.
Το Σύνταγμα είναι σαφές: ο σχηματισμός κυβέρνησης συνδέεται με τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, τις διερευνητικές εντολές και την εξασφάλιση της εμπιστοσύνης της Βουλής.
Με ποσοστά της τάξης του 1% ή του 2%, κανείς δεν καλείται να σχηματίσει κυβέρνηση. Μπορεί να διαθέτει καθαρές θέσεις, έντιμους αγωνιστές και ιστορικές αναφορές. Δεν διαθέτει όμως κυβερνητική εντολή.
Αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί προσβολή. Αποτελεί τον βασικό κανόνα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Ο πολίτης που αγωνιά για την ακρίβεια, το σπίτι του, τη δουλειά του, το νοσοκομείο και το μέλλον των παιδιών του δεν ενδιαφέρεται για τις εσωτερικές διαμάχες των κομματικών μηχανισμών.
Ρωτά κάτι πολύ απλό:
Ποιος μπορεί να κυβερνήσει διαφορετικά;
Η απουσία δεν μετατράπηκε σε κοινωνική δυναμική
Όσοι υποστηρίζουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας ευθύνεται αποκλειστικά για την κατάσταση της Αριστεράς πρέπει να απαντήσουν και σε κάτι ακόμη.
Όσο εκείνος απουσίαζε από την πρώτη γραμμή, ποιος κατάφερε να εκφράσει τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια;
Ποιος δημιούργησε ένα μαζικό πολιτικό ρεύμα;
Ποιος παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο και πειστικό εναλλακτικό σχέδιο εξουσίας;
Ποιος μπόρεσε να ενώσει τους εργαζομένους, τη μεσαία τάξη, τους νέους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται;
Η απάντηση είναι δυσάρεστη αλλά προφανής: κανείς δεν κατόρθωσε να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε πλειοψηφικό ρεύμα πολιτικής αλλαγής.
Αντίθετα, ο προοδευτικός χώρος κατακερματίστηκε σε κόμματα, ομάδες, προσωπικές στρατηγικές και μικρούς μηχανισμούς. Όλοι είχαν μία ένσταση, μία διαφωνία και μία προσωπική αλήθεια. Ελάχιστοι είχαν πρόταση εξουσίας.
Η κριτική είναι αναγκαία – Η πολιτική αυτοκτονία όχι
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη οφείλει να αποδείξει ότι δεν αποτελεί ανακύκλωση προσώπων, μηχανισμών και αποτυχημένων πρακτικών.
Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να μιλήσει καθαρά για τα λάθη της προηγούμενης κυβερνητικής περιόδου και να παρουσιάσει ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας, με αξιοκρατία, λογοδοσία και δημοκρατία.
Η κοινωνία δεν θα δώσει λευκή επιταγή σε κανέναν.
Αλλά άλλο πράγμα είναι η αυστηρή πολιτική κριτική και άλλο η προσπάθεια να ακυρωθεί εκ των προτέρων κάθε δυνατότητα δημιουργίας ενός μεγάλου, ενωτικού και κυβερνητικού προοδευτικού φορέα.
Όποιος επιλέγει τον κατακερματισμό, οφείλει να γνωρίζει ότι δεν τιμωρεί μόνο τον Τσίπρα. Ενδέχεται να διευκολύνει την παραμονή της σημερινής εξουσίας.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη από ακόμη περισσότερες μικρές πολιτικές λέσχες που αλληλοκατηγορούνται. Έχει ανάγκη από μία σοβαρή, τεκμηριωμένη και εφαρμόσιμη πρόταση διακυβέρνησης.
Το ερώτημα δεν είναι ποιος δικαιώθηκε – Αλλά ποιος μπορεί να αλλάξει τη χώρα
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «με τον Τσίπρα ή εναντίον του».
Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν μπορεί να συγκροτηθεί μία ευρεία κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, ικανή να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση και να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική.
Οι προσωπικές πικρίες, οι παλιές συγκρούσεις και οι κομματικές ιδιοκτησίες δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία.
Η κοινωνία απαιτεί πρόγραμμα, πρόσωπα, σχέδιο, αξιοπιστία και αποτέλεσμα.
Ας σταματήσουν, λοιπόν, ορισμένοι να συμπεριφέρονται σαν να αποτελεί πολιτικό επίτευγμα η εκλογική επιβίωση στο 1% και στο 2%.
Με αυτά τα ποσοστά μπορεί κάποιος να διατηρεί την κομματική του σφραγίδα. Δεν μπορεί όμως να αλλάξει κυβέρνηση.
Και όταν η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ακόμη περισσότερη διάσπαση.
Η απάντηση πρέπει να είναι:
ενότητα, συγκεκριμένο πρόγραμμα και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.
Διαφορετικά, όλοι θα συνεχίσουν να καταγγέλλουν την εξουσία — και η εξουσία θα συνεχίσει να κυβερνά.