Από το 2004 ως το 2009, το κράτος έφτασε να πληρώνει ~80 δισ. ευρώ σε μισθούς + κοινωνικές παροχές.
Και αυτό δεν είναι “αφήγημα”. Είναι δομή δαπανών.
Το 2004 το αντίστοιχο άθροισμα ήταν περίπου ~50 δισ.. Μέσα σε πέντε χρόνια πήγε ~+60% πάνω.
Δεν χρειάζεται να πεις “διπλασιάστηκε” για να είναι εκρηκτικό. Είναι ήδη.
1) Το “80 δισ.” είναι πολιτική υπογραφή.
Όταν ανεβάζεις τόσο τον μισθολογικό λογαριασμό και τις παροχές, δεν κάνεις απλώς “διαχείριση”. Κλειδώνεις τη χώρα σε μόνιμη πίεση χρηματοδότησης.
2) Οι “860 χιλ. προσλήψεις” είναι ροές — αλλά οι ροές χτίζουν σύστημα.
Ναι: ο αριθμός αφορά συνολικό κύκλο προσλήψεων/συμβάσεων (όλων των τύπων) και δεν ταυτίζεται με “τόσοι μόνιμοι”.
Όμως εδώ είναι το κόλπο: όταν κυβερνάς με μαζικές ροές, στήνεις μηχανισμό εξάρτησης, όχι κράτος. Στήνεις πελατεία, όχι θεσμούς.
3) Το κρίσιμο δεν είναι ο καβγάς για το stock. Είναι ο λογαριασμός που έμεινε πάνω στο τραπέζι.
Ακόμα κι αν κάποιος σου πει “ναι αλλά οι καθαροί ήταν λιγότεροι”, η δαπάνη έφτασε εκεί που έφτασε.
Και όποιος παραλαμβάνει μετά, δεν παραλαμβάνει “πολιτικό κόστος”. Παραλαμβάνει ταμείο.
Τι ακριβώς παραδόθηκε το 2009
- Μισθολογικό και παροχές σε επίπεδο ~80 δισ.
- Δημόσιο “μοντέλο” που δουλεύει με προσλήψεις/συμβάσεις κατά κύματα
- Και ένα κράτος που είχε μάθει να λειτουργεί με “σήμερα” και όχι με βιωσιμότητα.
Το 2009 δεν ήταν απλώς αλλαγή κυβέρνησης. Ήταν αλλαγή σκηνικού με ίδια σκηνικά στημένα:
δαπάνες ψηλά, ροές προσλήψεων σαν κουλτούρα, και μετά… “ας το μαζέψει ο επόμενος”.
Και κάπως έτσι, ο Γ. Παπανδρέου δεν παρέλαβε απλώς νούμερα.
Παρέλαβε λογαριασμό.
