Μετά από πρόσφατη ομιλία μου στη δράση «ΜΑΝΩΛΗ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ – ΣΧΟΛΗ ΑΓΑΠΗΣ ΕΑΥΤΟΥ», τρεις άνθρωποι με πλησίασαν κατ’ ιδίαν και μου έθεσαν ένα ευθύ ερώτημα: «Εσύ τι πιστεύεις για όσα βλέπουμε;».
Δεν είναι δουλειά κανενός να “διαγνώσει” δημόσια πολιτικά πρόσωπα. Είναι όμως απολύτως θεμιτό —και αναγκαίο— να κρίνεται αυστηρά η συνέπεια, η θεσμική επάρκεια, η ηθική στάθμη και το μοτίβο συμπεριφορών που επηρεάζουν τη χώρα.
Τι καταγράφεται (χωρίς να προεξοφλείται)
Τις τελευταίες ημέρες έλαβα και προσωπικό μήνυμα από γυναίκα που ισχυρίζεται ότι συνεργάστηκε στο παρελθόν με τον υπουργό Υγείας και περιγράφει σοβαρή καταχρηστική συμπεριφορά σε βάρος της, με αφορμή —όπως αναφέρει— τη μη συμμόρφωσή της με “ημετέρους”. Δηλώνει επίσης ότι δεν θα κινηθεί νομικά και ότι εργάζεται πλέον στο εξωτερικό.
Πρόκειται για ισχυρισμούς που δεν μπορούν να θεωρηθούν δεδομένοι χωρίς τεκμηρίωση. Ταυτόχρονα, όταν τέτοια πράγματα λέγονται/καταγγέλλονται, δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία.
Η ουσία του ζητήματος
Το πρόβλημα δεν είναι “τι έχει” κάποιος. Το πρόβλημα είναι τι κάνει, πώς ασκεί εξουσία, πόσο θεσμικά λειτουργεί και αν υπάρχει διαρκής απόκλιση ανάμεσα σε λόγια–πράξεις, αξίες–συμπεριφορά, πολιτικές θέσεις–προσωπική στάση, μέσα σε βάθος χρόνου.
Πρόταση θεσμικού τύπου
Θεωρώ ότι πρέπει να ανοίξει σοβαρά η συζήτηση για τυποποιημένες αξιολογήσεις καταλληλότητας για όσους ασκούν κορυφαία δημόσια εξουσία (με σαφές πλαίσιο, εγγυήσεις, ανεξαρτησία, απόρρητο όπου χρειάζεται και δικλίδες κατάχρησης). Όχι ως “στιγματισμό”, αλλά ως μηχανισμό προστασίας της Δημοκρατίας.
- Ποιος εγγυάται ότι η άσκηση εξουσίας δεν μετατρέπεται σε εργαλείο προσωπικών διευθετήσεων;
- Γιατί σοβαρές καταγγελίες —όταν εμφανίζονται— δεν οδηγούν αυτομάτως σε έλεγχο, έστω θεσμικό;
- Πού τελειώνει η “πολιτική σκληρότητα” και πού αρχίζει η καταχρηστικότητα;
- Τι σημαίνει “θεσμική ευθύνη” του πρωθυπουργού όταν κρατά έναν υπουργό παρά τη συνεχή κοινωνική ένταση γύρω από το πρόσωπό του;
- Γιατί η χώρα δεν έχει κανόνες αξιοπιστίας και λογοδοσίας αντί να λειτουργεί με επικοινωνιακή ασπίδα;
Η Δημοκρατία δεν είναι τηλεοπτικό πάνελ. Είναι ευθύνη. Και η ευθύνη απαιτεί θεσμούς που ελέγχουν την εξουσία — όχι κοινωνία που συνηθίζει τα “ακραία” ως κανονικότητα.