Εισαγωγή: Μια Αθόρυβη Τραγωδία
Η ελληνική ύπαιθρος αργοσβήνει. Ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος και ο ψαράς – πυλώνες του ελληνικού πολιτισμού και οικονομίας επί χιλιετίες – αντιμετωπίζουν μια υπαρξιακή απειλή. Δεν πρόκειται μόνο για οικονομική κρίση· πρόκειται για κρίση ταυτότητας και συνέχειας του Ελληνισμού.
Η Εγκατάλειψη της Πρωτογενούς Παραγωγής
Για δεκαετίες, η Ελλάδα εγκατέλειψε τη βάση της: την πρωτογενή παραγωγή. Με την ένταξη στην ΕΟΚ (νυν Ε.Ε.), επιδοτήσεις δόθηκαν όχι για ανάπτυξη αλλά για παύση παραγωγής. Βιώσιμες βιομηχανίες όπως η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης έκλεισαν. Οι αγρότες πληρώνονταν για να μην καλλιεργούν. Ο καπνός, το βαμβάκι, το σιτάρι, παραμερίστηκαν για χάρη ενός μοντέλου που ήθελε την Ελλάδα… τουριστικό θέρετρο.
Οι Αγρότες: Ο Αγώνας για Επιβίωση
Σήμερα, οι Έλληνες αγρότες δεν διεκδικούν «επιδοτήσεις» όπως νομίζουν πολλοί. Διεκδικούν δίκαιη αμοιβή για τον κόπο τους. Πώς να ζήσει ένας παραγωγός όταν καρτέλ αγοράζουν σιτηρά κάτω από το κόστος παραγωγής; Όταν σφάζονται ζώα μαζικά λόγω αδιαφορίας του κράτους για προληπτικούς εμβολιασμούς; Όταν οι νόμοι που ψηφίζονται είναι κομμένοι και ραμμένοι για τα συμφέροντα των λίγων;
Από την Υπαίθρο στην Άβυσσο
Η εγκατάλειψη της υπαίθρου δεν είναι απλώς δημογραφικό πρόβλημα. Είναι πολιτισμική απορρύθμιση. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνισμού, η ισορροπία μεταξύ μικρού και μεγάλου άστεως – χωριού και πόλης – διαταράσσεται τόσο βίαια. Το αποτέλεσμα; Αχαρτογράφητα ύδατα για μια κοινωνία χωρίς ρίζες, χωρίς αυτάρκεια, χωρίς σύνδεση με τη γη της.
Πολιτικοί Χωρίς Όραμα
Η πολιτική τάξη της χώρας αποδείχτηκε διαχρονικά κατώτερη των περιστάσεων. Υπέγραψε μνημόνια και συμφωνίες χωρίς να λογαριάζει τον πρωτογενή τομέα. Αντί να προτείνει σχέδιο ανασυγκρότησης της ελληνικής παραγωγής, ακολούθησε την εύκολη οδό της υποταγής και της κοντόφθαλμης «ανάπτυξης».
Οι Αγρότες Δεν Είναι Ζητιάνοι
Ήρθε η ώρα να ακουστεί η αλήθεια: οι Έλληνες αγρότες δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν αυτάρκεια, δικαιοσύνη, και τη δυνατότητα να ζουν από τη δουλειά τους. Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλης της κοινωνίας. Γιατί αν χαθούν οι άνθρωποι της γης, κανείς δεν θα είναι ασφαλής.
Ή Τώρα ή Ποτέ
Ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος και ο ψαράς δεν είναι «παλιοί» επαγγελματίες που ξεπεράστηκαν από την τεχνολογία. Είναι οι ζωντανές κολώνες του Ελληνισμού. Αν δεν προστατευτούν τώρα, ολόκληρη η εθνική ταυτότητα κινδυνεύει να γίνει μουσειακό έκθεμα. Η επαναφορά της υπαίθρου και της αγροτικής παραγωγής στο κέντρο της εθνικής πολιτικής δεν είναι επιλογή. Είναι μονόδρομος επιβίωσης.
