Η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια πράξη πυγμής. Είναι μια πράξη πολιτικής αμηχανίας. Όταν ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει δεν αντέχει ούτε τη δημόσια εσωτερική κριτική, τότε το πρόβλημά του δεν είναι ο διαφωνών. Είναι η ίδια η ηγεσία του.
Ο Κωνσταντινόπουλος μίλησε για «φοβική ηγεσία» και η Χαριλάου Τρικούπη απάντησε με διαγραφή. Δηλαδή με την πιο καθαρή επιβεβαίωση όσων καταγγέλλει. Αντί για πολιτική απάντηση, επελέγη η διοικητική ποινή. Αντί για αντεπιχείρημα, η έξοδος. Κι αυτό, σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ψάχνει ακόμα βηματισμό, ταυτότητα και αξιοπιστία.
Η διαγραφή δεν δείχνει δύναμη, δείχνει φόβο
Όποια ηγεσία αισθάνεται ασφαλής πολιτικά, απαντά στη διαφωνία με πολιτική. Δεν καταφεύγει στη διαγραφή για να επιβάλει σιωπή. Η αποπομπή του Αντιπροέδρου της Βουλής από την Κοινοβουλευτική Ομάδα φανερώνει ότι στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ η πίεση έχει χτυπήσει κόκκινο και η αντοχή στην κριτική έχει εξαντληθεί.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η εικόνα ενός κόμματος που τρώγεται με τον εαυτό του
Την ώρα που η κοινωνία περιμένει σοβαρή, πειστική και επιθετική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ξανά να αναλώνεται σε εσωκομματικούς λογαριασμούς. Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η εικόνα δεν παράγεται από τους αντιπάλους του. Παράγεται από την ίδια του τη λειτουργία. Όσο περισσότερο το κόμμα μοιάζει στραμμένο προς τα μέσα, τόσο λιγότερο πείθει ότι μπορεί να εκφράσει μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική προοπτική.
Ο Ανδρουλάκης έστειλε μήνυμα πειθαρχίας, αλλά ίσως εξέπεμψε μήνυμα αδυναμίας
Η απόφαση είχε προφανή στόχο να δείξει ότι η ηγεσία δεν θα ανεχθεί δημόσιες αμφισβητήσεις. Όμως στην πολιτική τα μηνύματα δεν ελέγχονται μονομερώς. Και αυτό που τελικά διαβάζει ο κόσμος είναι πως, αντί να κλείνει ρωγμές, η ηγεσία τις βαθαίνει. Αντί να συσπειρώνει, τραυματίζει. Αντί να πείθει ότι έχει σχέδιο εξουσίας, μοιάζει να διαχειρίζεται διαρκώς εσωτερικές εστίες αποσταθεροποίησης.
Όταν η ηγεσία φοβάται περισσότερο τη φωνή μέσα στο κόμμα της παρά την κυβέρνηση απέναντί της, τότε δεν χτίζει εξουσία — απλώς επιβεβαιώνει την αδυναμία της.