Σκληρή πολιτική απάντηση στην προσπάθεια οικειοποίησης δημόσιου χρήματος δίνει ο Ιωάννης Αλεξίου, μετά την ανάρτηση της βουλευτή Εύβοιας της ΝΔ, Κωνσταντίνας Καραμπατσώλη, για την κατανομή κονδυλίων στα σχολεία του νομού.
Το μήνυμα είναι ευθύ: τα χρήματα για τις λειτουργικές ανάγκες των σχολικών μονάδων δεν είναι «χρήματα της κυβέρνησης», ούτε χαρίζονται από κανέναν βουλευτή. Είναι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι, δηλαδή λεφτά των φορολογουμένων που αποδίδονται θεσμικά στην Αυτοδιοίκηση.
Τι ανήρτησε η Καραμπατσώλη
Η βουλευτής Εύβοιας της ΝΔ παρουσίασε ως σημαντική εξέλιξη την απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών για την κατανομή ποσών προς τους δήμους της Εύβοιας για τις λειτουργικές ανάγκες των σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Στην ανάρτησή της παρέθεσε τα ποσά ανά δήμο:
- Δήμος Χαλκιδέων: 292.910 ευρώ
- Δήμος Ερέτριας: 31.190 ευρώ
- Δήμος Διρφύων–Μεσσαπίων: 49.380 ευρώ
- Δήμος Κύμης–Αλιβερίου: 80.820 ευρώ
- Δήμος Ιστιαίας–Αιδηψού: 60.820 ευρώ
- Δήμος Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας: 37.130 ευρώ
- Δήμος Καρύστου: 28.980 ευρώ
- Δήμος Σκύρου: 8.700 ευρώ
Το πολιτικό πλαίσιο που επιχείρησε να δώσει ήταν σαφές: ότι η κυβέρνηση στηρίζει έμπρακτα τη δημόσια εκπαίδευση μέσω στοχευμένων χρηματοδοτήσεων.
Η αποδόμηση Αλεξίου
Ο Ιωάννης Αλεξίου απάντησε σε υψηλούς τόνους, βάζοντας το ζήτημα στη σωστή του βάση: οι συγκεκριμένες χρηματοδοτήσεις δεν αποτελούν προεκλογική παροχή, ούτε κομματική ευεργεσία, αλλά μέρος των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ).
Όπως τονίζει, οι ΚΑΠ είναι θεσμοθετημένα έσοδα που προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και αποδίδονται στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης για να καλύπτουν λειτουργικές και επενδυτικές ανάγκες. Με απλά λόγια, δεν πρόκειται για λεφτά που βγάζει από την τσέπη της η κυβέρνηση, ούτε για πολιτικό “δώρο” που μοιράζεται από βουλευτικά γραφεία.
Το επιχείρημά του είναι κόλαφος:
άλλο η ενημέρωση για μια θεσμική κατανομή πόρων και άλλο η απόπειρα πολιτικής καπηλείας δημόσιου χρήματος.
Το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα
Η ουσία της σύγκρουσης δεν είναι λογιστική. Είναι βαθιά πολιτική.
Γιατί όταν χρήματα που προέρχονται από φόρους των πολιτών παρουσιάζονται περίπου ως προϊόν κομματικής αποτελεσματικότητας, τότε αλλοιώνεται η πραγματικότητα:
η κυβέρνηση δεν «χαρίζει», αλλά αποδίδει υποχρεωτικά πόρους που ανήκουν θεσμικά στην Αυτοδιοίκηση.
Ο Αλεξίου υπενθυμίζει επίσης ότι η κατανομή αυτών των ποσών δεν γίνεται αυθαίρετα ή με κομματικά κριτήρια, αλλά συνδέεται με συγκεκριμένες παραμέτρους, όπως ο αριθμός των μαθητών και οι ανάγκες κάθε δήμου. Επομένως, όποιος εμφανίζεται ως πολιτικός ευεργέτης πάνω σε αυτή τη διαδικασία, στην πραγματικότητα επιχειρεί να ντύσει με προπαγανδιστικό περιτύλιγμα κάτι που είναι υποχρέωση του κράτους.
Τα σχολεία της Εύβοιας δεν έχουν ανάγκη από βουλευτικές κορδέλες πάνω σε λεφτά των δημοτών. Δεν έχουν ανάγκη από φωτογραφίες και πανηγυρικά post για πόρους που ούτως ή άλλως οφείλουν να αποδίδονται. Οι ΚΑΠ δεν είναι ούτε προσωπικό ταμείο της εξουσίας ούτε κομματικό μπαξίσι. Είναι δημόσιο χρήμα. Και όποιος προσπαθεί να το βαφτίσει «δώρο της κυβέρνησης», απλώς εκθέτει τον ίδιο τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το κράτος: όχι ως θεσμό, αλλά ως λάφυρο.