Η λέξη “αντιπολίτευση” στον Δήμο Χαλκιδέων φαίνεται να έχει χάσει κάθε νόημα. Εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι που υποτίθεται ότι θα στέκονταν απέναντι στη δημοτική αρχή για να την ελέγχουν, έχουν εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Και όταν εμφανίζονται, περιορίζονται σε ήπιες δηλώσεις, ανούσια δελτία Τύπου και μια αόριστη “ανησυχία”. Αλλά η δουλειά τους δεν είναι να ανησυχούν. Είναι να αντιστέκονται.
Η δήμαρχος κάνει κουμάντο σαν να πρόκειται για προσωπική της επιχείρηση. Παίρνει αποφάσεις χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν, χειρίζεται τον δήμο με αυταρχισμό και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Και κανείς δεν της τραβάει το χαλί. Ούτε ένας δεν σηκώνει το ανάστημά του να πει “ως εδώ”.
Τι ακριβώς κάνουν οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης; Τι φοβούνται; Μήπως βολεύονται με τη σιωπή; Μήπως κάποιοι περιμένουν την επόμενη προεκλογική περίοδο για να θυμηθούν ότι υπάρχουν και να αρχίσουν πάλι τα μεγάλα λόγια;
Η αλήθεια είναι πικρή: στη Χαλκίδα αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπολίτευση. Υπάρχει απλώς ένα ακίνδυνο φόντο, που προσφέρει άλλοθι δημοκρατικότητας στη δημοτική αρχή. Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι συνενοχή.
Αν οι σύμβουλοι της αντιπολίτευσης δεν έχουν τη διάθεση, την τόλμη ή την ικανότητα να κάνουν τη δουλειά τους, ας παραιτηθούν. Ο δήμος δεν έχει ανάγκη από χειροκροτητές. Έχει ανάγκη από ελεγκτές, από φωνές που θα σταθούν απέναντι στην αυθαιρεσία, την αδιαφάνεια και την αλαζονεία της εξουσίας.
Όσο δεν το κάνουν, είναι απλώς συνένοχοι.