Το φράγμα των 2 ευρώ στη βενζίνη έσπασε και μαζί του σπάει άλλη μια φορά η αντοχή της κοινωνίας. Για χιλιάδες νοικοκυριά και μικρές επιχειρήσεις, η μετακίνηση δεν είναι πλέον αυτονόητο δικαίωμα αλλά καθημερινός οικονομικός εφιάλτης.
Η κυβέρνηση δηλώνει ότι βρίσκεται σε επιφυλακή για νέα μέτρα στήριξης, όμως η αγορά ήδη καίγεται. Όταν το καύσιμο πλησιάζει να γίνει είδος πολυτελείας και το ρεύμα παίρνει ξανά την ανηφόρα, οι διαβεβαιώσεις δεν αρκούν — χρειάζονται άμεσες και ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Η κρίση χτυπά την πραγματική οικονομία
Η άνοδος στην τιμή της βενζίνης δεν αφορά μόνο το ρεζερβουάρ. Περνά στις μεταφορές, στο κόστος τροφοδοσίας, στις υπηρεσίες, στα προϊόντα, σε κάθε γωνιά της αγοράς. Ο εργαζόμενος πληρώνει περισσότερο για να πάει στη δουλειά του, ο επαγγελματίας για να κρατήσει την επιχείρησή του όρθια, ο καταναλωτής για να αγοράσει τα βασικά.
Η ακρίβεια στα καύσιμα δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι κοινωνική επίθεση με αλυσιδωτές συνέπειες.
Το ρεύμα ακολουθεί και φέρνει νέο γύρο πίεσης
Την ίδια ώρα, η ανοδική πορεία στη χονδρεμπορική τιμή του ρεύματος δείχνει ότι το ενεργειακό κύμα δεν τελειώνει στην αντλία. Αντίθετα, ανοίγει ένα νέο μέτωπο για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, που θα βρεθούν ξανά αντιμέτωπα με ακριβότερους λογαριασμούς και ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια.
Όσο η ενεργειακή αστάθεια συνεχίζεται, η πίεση θα μεταφέρεται παντού: στην κατανάλωση, στην παραγωγή, στην καθημερινότητα.
Οι πολίτες δεν αντέχουν άλλη αναμονή
Η κυβέρνηση μιλά για ετοιμότητα και σχεδιασμό. Η κοινωνία όμως δεν ζει με σχεδιασμούς — ζει με αποδείξεις, λογαριασμούς και γεμίσματα ρεζερβουάρ. Όταν κάθε εβδομάδα γίνεται πιο ακριβή από την προηγούμενη, η αναμονή δεν είναι πολιτική διαχείριση· είναι κοινωνική αδιαφορία.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν διορθωτικές κινήσεις. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει βούληση για πραγματική ανακούφιση ή αν οι πολίτες θα αφεθούν ξανά μόνοι απέναντι στην πιο άγρια μορφή ακρίβειας.
Η βενζίνη στα 2 ευρώ δεν είναι ένας αριθμός στην ταμπέλα.
Είναι το σημείο όπου η καθημερινότητα γίνεται τιμωρία.
Είναι η στιγμή που η μετακίνηση, η δουλειά και η επιβίωση κοστίζουν περισσότερο απ’ όσο αντέχει η κοινωνία.
Και τότε δεν φταίει μόνο η κρίση.
Φταίει και η πολιτική που αφήνει τον πολίτη να καίγεται μαζί με το ρεζερβουάρ του.