Ο Μάκης Βορίδης δεν είναι πολιτικός “που δεν ξέρει”. Είναι έμπειρος δικηγόρος, με ποινικό ένστικτο και δικονομική ακρίβεια — άρα όταν μιλάει με στόμφο για την υπόθεση των υποκλοπών, ξέρει πολύ καλά τι κάνει.
Κι όμως, στη χθεσινή του συνέντευξη στα Παραπολιτικά, είπε πράγματα που δεν στέκουν ούτε νομικά ούτε πραγματικά: όχι από άγνοια, αλλά ως συνειδητή διαχείριση εντυπώσεων. Με πομπώδη ύφος, για να κλείσει τη συζήτηση πριν ανοίξει.
Το “αυτεπάγγελτο” ως άλλοθι
Είπε ότι δεν έκανε μήνυση/έγκληση γιατί «τα αδικήματα ήταν αυτεπαγγέλτως διωκόμενα».
Μόνο που η πραγματικότητα τον διαψεύδει: για παράνομη πρόσβαση σε σύστημα/δεδομένα, το δικαστήριο έκρινε ότι χωρίς έγκληση παθόντος δεν προχωρά. Δηλαδή, όσοι δεν υπέβαλαν έγκληση δεν “καλύφθηκαν” από το αυτεπάγγελτο — έμειναν εκτός.
Άρα το επιχείρημα “δεν έκανα γιατί ήταν αυτεπάγγελτο” δεν είναι δικαιολογία. Είναι υπεκφυγή.
“Με ένοιαζε να μάθω ποιος με παγίδευσε” (αλλά όχι αρκετά)
Είπε ότι τον ενδιέφερε «ποιος τον παγίδευσε».
Αν τον ενδιέφερε πράγματι, θα είχε κάνει αυτό που κάνουν όλοι όσοι θέλουν αλήθεια κι όχι τίτλους:
- θα συνέδραμε ενεργά τη διαδικασία,
- θα έδινε το κινητό για έλεγχο,
- θα το προσκόμιζε στις αρχές,
- θα κατέθετε για να πιεστεί το σύστημα να πάει μέχρι τέλους.
Όταν δεν κάνεις τα στοιχειώδη, δεν “ψάχνεις την αλήθεια”. Φτιάχνεις αφήγημα.
Το “cherry picking” που βαφτίζει τους άλλους, ενώ το κάνει ο ίδιος
Είπε πως είναι «cherry picking» να επιδοκιμάζουμε την καταδικαστική δικαστική απόφαση, αλλά να αποδοκιμάζουμε αρχειοθετήσεις/πορίσματα.
Αυτό είναι λογικό τέχνασμα, όχι επιχείρημα: εξισώνει δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, για να μετατρέψει τη θεσμική αντίφαση σε “υποκειμενική επιλογή”.
Και το κρίσιμο: παραλείπει ότι οι δύο κρίσεις είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Αν θες να είσαι έντιμος, δεν λες “μη διαλέγετε”. Εξηγείς γιατί συγκρούονται — και ποιος υποτίθεται ότι θα λογοδοτήσει.
- Βγαίνει δημόσια ότι ήταν στόχος παγίδευσης.
- Επιλέγει χαμηλή δικονομική έκθεση: ούτε πλήρης συμμετοχή, ούτε πλήρης έλεγχος συσκευής.
- Μετά, όταν υπάρχει καταδικαστική απόφαση, παρεμβαίνει επικοινωνιακά: “μην είστε επιλεκτικοί”.
- Και όταν η συζήτηση πάει στην ουσία (ποιος/πώς/με ποια κάλυψη), σηκώνει τη λέξη-ομπρέλα: “cherry picking”.
Cherry picking δεν είναι να ξεχωρίζεις μια καταδίκη από μια αρχειοθέτηση. Cherry picking είναι να χρησιμοποιείς το κύρος σου ως ποινικολόγος για να θολώνεις τα βασικά — και μετά να κατηγορείς τους άλλους ότι βλέπουν καθαρά.
- Βέβαιο: Το επιχείρημα “δεν έκανα έγκληση γιατί ήταν αυτεπάγγελτο” καταρρέει όταν υπάρχει σκέλος που εξαρτάται από έγκληση παθόντος.
- Βέβαιο: Η επίκληση “θέλω να μάθω ποιος” δεν συμβαδίζει με μη προσκόμιση/μη έλεγχο συσκευής και μη ενεργή συνδρομή.
- Εκτίμηση βάσει όσων περιγράφεις: Οι αναφορές σε μαρτυρίες περί “μην ανησυχείτε όσο είναι η ΝΔ” αποτελούν πολιτικά δηλητηριώδες στοιχείο — και η απουσία στελεχών από τη δίκη λειτουργεί ως σιωπηρή επικύρωση κλίματος, έστω και χωρίς επίσημη ανάληψη.