Το 2018, μια καθαρίστρια στον Βόλο καταδικάστηκε σε 10ετή κάθειρξη για πλαστό απολυτήριο Δημοτικού, έμεινε 23 ημέρες στη φυλακή και διαπομπεύθηκε σαν να ήταν δημόσιος κίνδυνος. Χρόνια μετά, ο Άρειος Πάγος ανέτρεψε το σκεπτικό και το 2021 η δίωξη για απάτη έπαυσε οριστικά.
Το 2026, ο Μακάριος Λαζαρίδης ορίστηκε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση για τους τίτλους σπουδών και τα τυπικά προσόντα που επικαλέστηκε. Ο ίδιος απαντά ότι κατέθεσε όλα τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά και ότι, αν υπήρχε ζήτημα, θα του είχε επισημανθεί.
Η Δικαιοσύνη που λιώνει τον αδύναμο
Η υπόθεση της καθαρίστριας δεν έμεινε στη νομική της διάσταση. Έγινε σύμβολο μιας εξουσίας που ξέρει να δείχνει δόντια μόνο σε όποιον δεν έχει πλάτες, άκρες και πολιτική ασυλία. Για ένα χαρτί, μια φτωχή εργαζόμενη σύρθηκε στη φυλακή και παραδόθηκε στη δημόσια χλεύη.
Και όταν αργότερα κατέρρευσε το κατηγορητήριο, δεν υπήρξε ούτε αντίστοιχη αποκατάσταση ούτε αντίστοιχη ντροπή από το σύστημα που τη συνέτριψε.
Η εξουσία που καλύπτει τον ημέτερο
Στην υπόθεση Λαζαρίδη δεν έχουμε, μέχρι στιγμής, τελεσίδικη δικαστική κρίση. Έχουμε όμως κάτι εξίσου αποκαλυπτικό πολιτικά: σοβαρές δημόσιες καταγγελίες, ερωτήματα για το τι ακριβώς δηλώθηκε ως τίτλος σπουδών και με ποια βάση θεωρήθηκαν επαρκή τα προσόντα του, και ταυτόχρονα παραμονή στο κυβερνητικό σχήμα.
Εδώ ακριβώς ξεγυμνώνεται η υποκρισία των «αρίστων»: όταν ο αδύναμος πέφτει, το κράτος γίνεται πέλεκυς· όταν ο ισχυρός εκτίθεται, το κράτος γίνεται ομίχλη.
Δεν συγκρίνεται μόνο ο νόμος, συγκρίνεται η εφαρμογή του
Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι οι δύο υποθέσεις δεν είναι νομικά ίδιες. Σωστό.
Αλλά εδώ δεν δικάζεται η νομική ταυτοσημία. Εδώ δικάζεται η πολιτική και κοινωνική αλήθεια: ποιος συντρίβεται ακαριαία και ποιος προστατεύεται μέχρι νεωτέρας.
Η καθαρίστρια αντιμετωπίστηκε σαν εγκληματίας χωρίς οίκτο. Ο κυβερνητικός παράγοντας αντιμετωπίζεται σαν να πρόκειται απλώς για μια «παρεξήγηση» που θα θαφτεί κάτω από τον θόρυβο της επικαιρότητας. Αυτός είναι ο πυρήνας της ξεφτίλας.
Δεν έχουμε, λοιπόν, «ίδιο νόμο για όλους».
Έχουμε ένα κράτος που εξαντλεί την αυστηρότητά του στους φτωχούς και την επιείκειά του στους ισχυρούς. Έχουμε μια εξουσία που φυλακίζει την ανάγκη και χαϊδεύει την αυθαιρεσία όταν αυτή φορά κοστούμι, κομματική ταυτότητα και κυβερνητικό χαμόγελο.
Αυτή δεν είναι ισονομία. Δεν είναι δικαιοσύνη. Δεν είναι καν υποκρισία πια.
Είναι ξεφτίλα κράτους.
Και πολιτικός αλητισμός με κρατική σφραγίδα.