Η χρήση φορητού κλιματιστικού, ηλεκτρικού ψυγείου ή αντικουνουπικού δεν ακυρώνει τη φιλοσοφία του κάμπινγκ – Το πραγματικό μέτρο είναι ο σεβασμός στη φύση
Μια οργισμένη αλλά απολύτως ξεκάθαρη ανάρτηση ανοίγει ξανά τη συζήτηση γύρω από το ελεύθερο κάμπινγκ και, κυρίως, γύρω από εκείνους που επιχειρούν να καθορίσουν ποιος είναι ο «γνήσιος» κατασκηνωτής και ποιος όχι.
Αφορμή στάθηκε η ερώτηση μιας γυναίκας που αναζητούσε πρακτική λύση για την αφόρητη ζέστη μέσα στη σκηνή. Αντί, όμως, να πάρει απαντήσεις, βρέθηκε αντιμέτωπη με ειρωνείες και επιθέσεις από ανθρώπους που φαίνεται να θεωρούν ότι το ελεύθερο κάμπινγκ πρέπει υποχρεωτικά να συνοδεύεται από ταλαιπωρία, ιδρώτα και στέρηση κάθε στοιχειώδους άνεσης.
Η απάντηση που ακολούθησε ήταν αποστομωτική: Από πότε η άνεση έγινε απαγορευμένη λέξη;
Διακοπές κάνουμε, όχι ανταρτοπόλεμο
Το ελεύθερο κάμπινγκ δεν είναι διαγωνισμός κακουχίας. Ούτε αποδεικνύει κανείς την αγάπη του για τη φύση μένοντας δέκα ημέρες άπλυτος, κοιμώμενος μέσα στη ζέστη ή τρώγοντας τρόφιμα που έχουν ψηθεί κάτω από τον ήλιο.
Εάν κάποιος διαθέτει ένα μικρό φορητό κλιματιστικό μπαταρίας, γιατί να μην το χρησιμοποιήσει; Εάν μπορεί να έχει ένα ηλεκτρικό ψυγείο, ώστε να συντηρεί με ασφάλεια τα τρόφιμα και το νερό του, ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; Και γιατί το αντικουνουπικό, η προσωπική καθαριότητα ή ένα καθημερινό μπάνιο να θεωρούνται προδοσία της «φιλοσοφίας» του κάμπινγκ;
Όπως εύστοχα σημειώνει η ανάρτηση, όποιος αναζητά πραγματικές συνθήκες επιβίωσης θα μπορούσε να είχε επιλέξει τις καταδρομές και τον ανταρτοπόλεμο. Οι υπόλοιποι πηγαίνουν διακοπές.
Η επαφή με τη φύση δεν απαιτεί υποχρεωτικά ούτε βρωμιά ούτε εξαθλίωση. Απαιτεί, όμως, υπευθυνότητα.
Οι αυτοδιορισμένοι «θεματοφύλακες» των παραλιών
Η δεύτερη μεγάλη αντίφαση αφορά την υστερία που προκαλείται κάθε φορά που κάποιος ρωτά σε ποια παραλία τραβήχτηκε μια φωτογραφία.
Αμέσως εμφανίζονται οι αυτοδιορισμένοι φύλακες των «μυστικών» τοποθεσιών, οι οποίοι απαιτούν να μη δημοσιοποιείται τίποτε, λες και μια ακτή μπορεί πλέον να εξαφανιστεί από τον ψηφιακό χάρτη.
Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα, έξυπνα ρολόγια, εφαρμογές πλοήγησης και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι φωτογραφίες, οι διαδρομές και τα ψηφιακά ίχνη μπορούν πολλές φορές να οδηγήσουν εύκολα στον εντοπισμό μιας περιοχής.
Επομένως, το πραγματικό ζήτημα δεν είναι εάν μια παραλία θα παραμείνει γνωστή μόνο σε μια κλειστή παρέα. Το ζήτημα είναι ποιοι άνθρωποι θα φτάσουν εκεί και, κυρίως, πώς θα συμπεριφερθούν.
Το ελεύθερο κάμπινγκ χρειάζεται περισσότερους υπεύθυνους ανθρώπους
Η ουσία της ανάρτησης βρίσκεται σε μία απλή θέση: περισσότερος κόσμος μπορεί να γνωρίσει την εμπειρία του ελεύθερου κάμπινγκ, αρκεί να σέβεται τη φύση, το περιβάλλον και τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Να μη σκορπά σκουπίδια. Να μην καταστρέφει τη βλάστηση. Να μην ανάβει φωτιές. Να μη μετατρέπει την παραλία σε ιδιωτική αυλή και να μην αφήνει πίσω του απορρίμματα και ανθρώπινα απόβλητα. Να σέβεται τους κατοίκους, τους λουόμενους και όσους δεν συμμετέχουν στη συγκεκριμένη «φάση».
Αυτό είναι το πραγματικό τεστ. Όχι εάν κάποιος κοιμήθηκε μέσα στον καύσωνα χωρίς ανεμιστήρα. Ούτε εάν κράτησε τα τρόφιμά του σε ηλεκτρικό ψυγείο.
Η ελευθερία στο κάμπινγκ δεν μετριέται από την ταλαιπωρία που αντέχεις. Μετριέται από το αποτύπωμα που αφήνεις πίσω σου. Και ο πραγματικός κατασκηνωτής είναι εκείνος που, όταν αναχωρεί, αφήνει τον χώρο καθαρότερο από όσο τον βρήκε.