ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΜΠΑΤΣΩΛΗ
Η φροντίδα ενός ατόμου με αναπηρία δεν είναι μια απλή καθημερινή υποχρέωση. Είναι ένας διαρκής αγώνας, σωματικός και ψυχικός, που απαιτεί χρόνο, αφοσίωση, υπομονή και συχνά θυσίες σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Οι άνθρωποι που σηκώνουν αυτό το βάρος – οι γονείς, τα αδέλφια, οι σύζυγοι και οι κηδεμόνες – αποτελούν έναν αθέατο πυλώνα της κοινωνικής συνοχής. Παρ’ όλα αυτά, το θεσμικό πλαίσιο δεν τους αντιμετωπίζει ισότιμα.
Με την υπ’ αρ. πρωτ. 1212/17.11.2025 Ερώτησή μου προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, κ. Νίκη Κεραμέως, ανέδειξα μια αδικία που παραμένει για χρόνια άλυτη: την διαφοροποίηση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε ό,τι αφορά τη συνταξιοδότηση των φροντιστών ατόμων με αναπηρία.
Οι διατάξεις που ισχύουν σήμερα δημιουργούν ένα πεδίο άνισης μεταχείρισης σε τρία κομβικά σημεία:
- Στις προϋποθέσεις θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος,
- Στα όρια ηλικίας,
- Στον απαιτούμενο χρόνο πραγματικής ασφάλισης.
Με άλλα λόγια, δύο άνθρωποι που επιτελούν το ίδιο ουσιαστικό έργο φροντίδας, συχνά υπό τις ίδιες δύσκολες συνθήκες, τυγχάνουν τελείως διαφορετικής αντιμετώπισης από την πολιτεία ανάλογα με το σε ποιον εργασιακό χώρο τυχαίνει να απασχολούνται. Πρόκειται για ένα κενό δικαιοσύνης που δεν έχει κανέναν λογικό ή κοινωνικό αντίκρισμα.
Γι’ αυτό και με την κοινοβουλευτική μου παρέμβαση αιτούμαι:
- την επανεξέταση του υφιστάμενου πλαισίου,
- τη διερεύνηση της εξίσωσης των δικαιωμάτων του ιδιωτικού τομέα με αυτά του Δημοσίου,
- την οριστική αντιμετώπιση των ανισοτήτων που επηρεάζουν χιλιάδες οικογένειες με άτομα ΑμεΑ.
Η εξίσωση αυτή δεν είναι μόνο θέμα ισότητας απέναντι στον νόμο. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και ηθικής υποχρέωσης της πολιτείας απέναντι σε όσους κρατούν όρθιους τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. Οι φροντιστές δεν ζητούν προνόμια· ζητούν δικαιοσύνη και αναγνώριση της πραγματικής, καθημερινής εργασίας τους – μιας εργασίας που συχνά μένει αόρατη, αλλά χωρίς αυτήν η κοινωνία μας θα ήταν πολύ πιο αδύναμη.
Η πολιτεία οφείλει να δείξει κατανόηση, σεβασμό και ουσιαστική μέριμνα. Να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους που στηρίζουν με αυταπάρνηση τα άτομα με αναπηρία. Να διαμορφώσει ένα πλαίσιο που ενώνει, δεν διαχωρίζει. Που στηρίζει, δεν τιμωρεί. Που αναγνωρίζει, δεν αγνοεί.
Γιατί η φροντίδα ενός ανθρώπου με αναπηρία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι συλλογική ευθύνη και δείκτης του πολιτισμού μας.