Ο πρόεδρος της Πνοής Δημοκρατίας θέτει στο επίκεντρο την απομάκρυνση των πολιτών από τα κοινά και την ανάγκη να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στη συλλογική δράση.
Την ανάγκη κοινωνικής συνοχής και ενεργού συμμετοχής των πολιτών αναδεικνύει ο Δημήτρης Κούβελας, ιατρός και πρόεδρος της Πνοής Δημοκρατίας, στη συζήτησή του στο Militaire News. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια κρίσιμη πολιτική αντίφαση: η απογοήτευση από τα κόμματα μπορεί να οδηγήσει τους πολίτες σε αποχή, αφήνοντας μεγαλύτερο περιθώριο δράσης σε εκείνους που οι ίδιοι αποδοκιμάζουν.
Η παρουσίαση της συνέντευξης θέτει ευθέως το ζήτημα της απομάκρυνσης από την πολιτική ανθρώπων με γνώσεις, επαγγελματική διαδρομή και δυνατότητα προσφοράς. Η απροθυμία τους να εμπλακούν σε έναν χώρο που αντιμετωπίζουν με δυσπιστία είναι κατανοητή. Έχει, όμως, συνέπειες για την ποιότητα της εκπροσώπησης: όσο περιορίζεται η συμμετοχή, τόσο δυσκολότερα ανανεώνονται τα πρόσωπα, οι ιδέες και οι πρακτικές της δημόσιας ζωής.
Αντίστοιχο προβληματισμό προκαλεί η αποστασιοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων από τις εκλογές και την καθημερινή πολιτική δραστηριότητα. Η αποχή μπορεί να εκφράζει διαμαρτυρία, απογοήτευση ή έλλειψη εμπιστοσύνης. Από μόνη της, ωστόσο, δεν εξασφαλίζει ότι αυτές οι διαθέσεις θα μετατραπούν σε πίεση για αλλαγή.
Ο χαρακτηρισμός «καθεστωτική δημοκρατία», που χρησιμοποιείται στην παρουσίαση της συζήτησης, αποτυπώνει μια αιχμηρή πολιτική κριτική: ότι η αποδυνάμωση της κοινωνικής συμμετοχής αφήνει χώρο στην ολιγαρχική επιρροή και στη διαφθορά. Πρόκειται για την πολιτική αποτίμηση που πλαισιώνει τη συνέντευξη, με βασικό ερώτημα πόσο ουσιαστικά μπορούν οι πολίτες να ελέγχουν όσους αποφασίζουν για τη ζωή τους.
Στο σκέλος της διεξόδου, ο Δημήτρης Κούβελας δίνει έμφαση στην κοινωνική συνοχή και στην υπέρβαση του φόβου απέναντι στην ελευθερία. Η κατεύθυνση που αναδεικνύεται είναι η επιστροφή των πολιτών στα κοινά και η αναζήτηση δεσμών που μπορούν να στηρίξουν μια συλλογική προσπάθεια.
Από αυτή την παρέμβαση προκύπτει ένα ευρύτερο ζήτημα για τη δημόσια συζήτηση: πώς μπορεί η διάχυτη δυσαρέσκεια να αποκτήσει συγκεκριμένο δημοκρατικό περιεχόμενο; Η συμμετοχή σε συλλόγους και πρωτοβουλίες, η δημόσια διεκδίκηση, η απαίτηση λογοδοσίας και ο έλεγχος των αποφάσεων αποτελούν πεδία στα οποία η πολιτική παύει να είναι υπόθεση αποκλειστικά των επαγγελματιών της.
Εξίσου κρίσιμη είναι η ευθύνη των ίδιων των πολιτικών φορέων. Η εμπιστοσύνη χρειάζεται να κερδηθεί με διαφάνεια, συνέπεια και πραγματικό χώρο για τη φωνή των πολιτών. Η επίκληση της συμμετοχής αποκτά βάρος όταν συνοδεύεται από πρακτικές που την επιτρέπουν.
Το ερώτημα που μένει είναι συγκεκριμένο: πώς θα αλλάξει η πολιτική ζωή, εάν όσοι ζητούν την αλλαγή αποχωρούν από το πεδίο όπου αυτή μπορεί να διεκδικηθεί;