«Η επιτυχία της οικονομικής πολιτικής μετριέται από τους πολίτες που ξαναπαίρνουν τον έλεγχο της ζωής τους», δήλωσε ο Κυριάκος Πιερρακάκης.
Μόνο που, για να ξαναπάρεις τον έλεγχο της ζωής σου, πρέπει πρώτα να μπορείς να πληρώσεις το ρεύμα, το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ και τη δόση του δανείου σου. Πρέπει να μη χρειάζεται να δουλεύεις μέχρι τα βαθιά γεράματα, να μη ζεις με τον φόβο ενός πλειστηριασμού και να μη βλέπεις το εισόδημά σου να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας.
Για ποια οικονομική επιτυχία μιλά, λοιπόν, η κυβέρνηση;
Για την ισοπέδωση της μεσαίας τάξης από την ακρίβεια; Για τα πλεονάσματα που χτίζονται πάνω στην υπερφορολόγηση, στους έμμεσους φόρους και στον περιβόητο «πληθωριστικό φόρο»; Για μια οικονομία στην οποία το κράτος εμφανίζει αυξημένα έσοδα επειδή οι τιμές ανεβαίνουν, ενώ ο πολίτης αγοράζει λιγότερα και πληρώνει περισσότερα;
Πώς μπορεί να χαρακτηρίζεται επιτυχημένο ένα παραγωγικό μοντέλο όταν, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο οικονομολόγος και βουλευτής Βασίλης Βιλιάρδος, για κάθε 100 ευρώ εξαγωγών αγαθών απαιτούνται εισαγωγές ύψους περίπου 54 ευρώ;
Πώς πανηγυρίζει η κυβέρνηση για τον τουρισμό, όταν ένα μεγάλο μέρος των αναγκών του καλύπτεται από εισαγόμενα προϊόντα, με αποτέλεσμα σημαντικό τμήμα των εσόδων να διαρρέει ξανά στο εξωτερικό;
Πώς θεωρείται επιτυχία η συνεχιζόμενη αύξηση του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους, παρά τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς ιδιωτικών περιουσιών;
Πώς μπορεί να μιλά κανείς για ανάκτηση του «ελέγχου της ζωής», όταν εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι αναγκάζονται να επιστρέψουν στην εργασία; Όταν νέοι επιστήμονες συνεχίζουν να εγκαταλείπουν τη χώρα; Όταν οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και η δημογραφική κατάρρευση μετατρέπεται σε εθνική απειλή;
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ως επιτυχία τους δημοσιονομικούς δείκτες, αποκρύπτοντας ποιος πληρώνει τον λογαριασμό. Διότι όταν το κράτος συγκεντρώνει πλεονάσματα, ενώ η χώρα διατηρεί εξωτερικά ελλείμματα, το βάρος μεταφέρεται στον ιδιωτικό τομέα: στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις που χρεώνονται, περιορίζουν την κατανάλωση και στερούνται ρευστότητας.
Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι για τους οποίους η οικονομική πολιτική είναι πράγματι επιτυχημένη.
Είναι επιτυχημένη για τα ενεργειακά καρτέλ. Για τις τράπεζες που εμφανίζουν τεράστια κέρδη από προμήθειες και επιτόκια. Για τα ολιγοπώλια στα καύσιμα. Για τις μεγάλες αλυσίδες λιανικής. Για τους εκλεκτούς εργολάβους που ζουν από τις δημόσιες συμβάσεις και τις απευθείας αναθέσεις.
Και ασφαλώς είναι επιτυχημένη για ένα πολιτικό σύστημα που εμφανίζεται να ευημερεί την ώρα που η κοινωνία γονατίζει.
Ο Βασίλης Βιλιάρδος θέτει και ένα ακόμη προκλητικό ζήτημα: την αύξηση της δηλωμένης περιουσίας των κυβερνητικών βουλευτών, την ώρα που η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να βαρύνεται με υπέρογκο τραπεζικό χρέος. Πρόκειται για αριθμούς που, εφόσον επιβεβαιώνονται από τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης, απαιτούν πολιτικές και θεσμικές απαντήσεις — όχι σιωπή.
Η οικονομία δεν είναι οι πανηγυρικές δηλώσεις των υπουργών ούτε τα λογιστικά πλεονάσματα των δελτίων Τύπου.
Είναι το άδειο πορτοφόλι του μισθωτού. Είναι ο συνταξιούχος που ξαναφορά τη φόρμα εργασίας. Είναι ο επαγγελματίας που χρωστά στην Εφορία και στον ΕΦΚΑ. Είναι το νέο ζευγάρι που δεν μπορεί να αποκτήσει σπίτι ή να δημιουργήσει οικογένεια.
Όταν οι πολίτες χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους, δεν υπάρχει οικονομική επιτυχία.
Υπάρχει μόνο μια επιτυχημένη επικοινωνιακή απάτη.