Όσοι πίστεψαν ότι θα χρησιμοποιήσουν τη Μαρία Καρυστιανού ως βιτρίνα για να αποκτήσουν θέση, αξίωμα και πολιτική καρέκλα, πήραν την απάντησή τους.
Η ΕΛΠΙΔΑ δεν είναι μαγαζί.
Δεν είναι μηχανισμός βολέματος αποτυχημένων πολιτευτών, επαγγελματιών παραγόντων και ανθρώπων που μυρίστηκαν εξουσία πριν ακόμη το κίνημα κάνει τα πρώτα του βήματα.
Η Μαρία Καρυστιανού μίλησε ξεκάθαρα.
Κατήγγειλε αρχηγιλίκια, υπόγειους σχηματισμούς ψηφοδελτίων, αγορές υποψηφιοτήτων, αποκλεισμούς πολιτών και εκβιασμούς ακόμη και προς την ίδια.
Δεν κρύφτηκε.
Δεν κουκούλωσε την κατάσταση για να προστατεύσει την εικόνα του κόμματος.
Δεν υποχώρησε μπροστά στις πιέσεις.
Αποφάσισε να καθαρίσει την ΕΛΠΙΔΑ πριν η σαπίλα του παλιού πολιτικού συστήματος προλάβει να τη μολύνει ολοκληρωτικά.
Και αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί.
Ενοχλεί όσους είχαν συνηθίσει να μπαίνουν στα κόμματα από την πίσω πόρτα, να στήνουν προσωπικούς στρατούς, να μοιράζουν υποψηφιότητες και να θεωρούν τους πολίτες ιδιοκτησία τους.
Ενοχλεί όσους πίστεψαν ότι η Καρυστιανού θα ήταν εύκολο θύμα.
Ότι λόγω της πολιτικής της απειρίας θα μπορούσαν να την ελέγξουν, να τη χειραγωγήσουν και να αποφασίζουν πίσω από την πλάτη της.
Έκαναν λάθος.
Η Μαρία Καρυστιανού απέδειξε ότι διαθέτει κάτι που λείπει από το σημερινό πολιτικό σύστημα: καθαρότητα, αποφασιστικότητα και το θάρρος να συγκρουστεί ακόμη και με ανθρώπους που μέχρι χθες βρίσκονταν δίπλα της.
Αναγνώρισε ότι εμπιστεύθηκε πρόσωπα που δεν άξιζαν την εμπιστοσύνη της.
Αλλά αντί να προστατεύσει τις ισορροπίες, προστάτευσε το όραμα.
Αντί να κρατήσει τις καρέκλες γεμάτες, αποφάσισε να κρατήσει το κίνημα καθαρό.
Αντί να συμβιβαστεί με τους μηχανισμούς, τους έδειξε την πόρτα.
Οι αποχωρήσεις δεν αποδυναμώνουν την ΕΛΠΙΔΑ.
Την απελευθερώνουν.
Την απαλλάσσουν από όσους έβαλαν το «εγώ» πάνω από το «εμείς», από όσους έσπευσαν να μοιράσουν αξιώματα πριν ακόμη δοθεί η πρώτη πολιτική μάχη.
Όποιος αποχωρεί επειδή δεν του παραχωρήθηκε ο ρόλος που είχε φανταστεί για τον εαυτό του, δεν ήταν ποτέ πραγματικά μέρος αυτού του αγώνα.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν υποσχέθηκε ένα ακόμη κόμμα.
Υποσχέθηκε ρήξη με τη διαφθορά, την ατιμωρησία και το σύστημα που θεωρεί την Ελλάδα ιδιοκτησία του.
Ήταν αναμενόμενο το σύστημα να προσπαθήσει να διεισδύσει.
Ήταν αναμενόμενο να εμφανιστούν πρόθυμοι «σωτήρες», σύμβουλοι, αρχηγοί και μεσάζοντες.
Ήταν αναμενόμενο να ξεκινήσει η λάσπη μόλις κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να την ελέγξουν.
Αυτό που δεν περίμεναν ήταν ότι η Καρυστιανού θα τους ξεσκέπαζε.
Η ΕΛΠΙΔΑ αλλάζει.
Όχι επειδή απέτυχε, αλλά επειδή ωριμάζει.
Καθαρίζει από τους μηχανισμούς, τους προσωπικούς σχεδιασμούς και τους επίδοξους ιδιοκτήτες της.
Συνεχίζει με τους πολίτες που δεν ζητούν καρέκλες, αλλά δικαιοσύνη.
Με ανθρώπους που δεν επιδιώκουν να γίνουν επώνυμοι, αλλά να ξαναγίνει η χώρα όρθια.
Η Μαρία Καρυστιανού άντεξε επιθέσεις, συκοφαντίες, πιέσεις και απειλές.
Δεν την λύγισαν.
Δεν την αγόρασαν.
Δεν την έκαναν να σιωπήσει.
Και τώρα δεν θα της επιβάλουν ούτε τους υποψηφίους ούτε τους αρχηγίσκους τους.
Η ΕΛΠΙΔΑ δεν ανήκει στους παράγοντες.
Ανήκει στους πολίτες.
Και η Καρυστιανού απέδειξε ότι είναι αποφασισμένη να τη διαφυλάξει.
Όσοι πήγαν για καρέκλες, ας φύγουν.
Όσοι πήγαν για την Ελλάδα, θα μείνουν.
Η κάθαρση ξεκίνησε.
Και αυτή τη φορά, κάποιοι έχουν πραγματικά λόγο να φοβούνται.