Τώρα αρχίζει το ματς
Η πολιτική πρωτοβουλία που διαμορφώνεται γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι μια απλή επιστροφή στο προσκήνιο. Είναι, ή τουλάχιστον μπορεί να εξελιχθεί σε, μια νέα απόπειρα ανασύνταξης του προοδευτικού χώρου σε μια περίοδο όπου η κοινωνία δείχνει κουρασμένη, πιεσμένη και πολιτικά απογοητευμένη.
Η ακρίβεια, οι κοινωνικές ανισότητες, η στεγαστική ασφυξία, η εργασιακή ανασφάλεια και η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς έχουν δημιουργήσει ένα βαθύ πολιτικό κενό. Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών αισθάνεται ότι δεν εκφράζεται από τα σημερινά σχήματα, ότι δεν ακούγεται και ότι δεν βλέπει μπροστά του μια πειστική κυβερνητική εναλλακτική.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η νέα κινητικότητα γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Όχι επειδή αρκεί ένα πρόσωπο για να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά επειδή η πολιτική, όταν θέλει να γίνει πλειοψηφική, χρειάζεται πρόσωπα, σχέδιο, επιτελείο, αφήγημα και κοινωνική γείωση.
Δεν αρκεί η διαμαρτυρία – χρειάζεται πρόταση εξουσίας
Το κρίσιμο ερώτημα για τον προοδευτικό χώρο δεν είναι αν μπορεί να διαμαρτυρηθεί. Αυτό το έχει κάνει πολλές φορές. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να κυβερνήσει ξανά με σοβαρότητα, σχέδιο και κοινωνική αξιοπιστία.
Η χώρα δεν χρειάζεται άλλη μία φωνή καταγγελίας. Χρειάζεται μια συγκροτημένη πολιτική πρόταση που να μπορεί να απαντήσει στην καθημερινότητα του πολίτη: στους μισθούς, στο κόστος ζωής, στην υγεία, στην παιδεία, στη στέγη, στην ενέργεια, στη δημοκρατική λειτουργία του κράτους.
Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα της νέας πολιτικής εκκίνησης του Αλέξη Τσίπρα. Να μη μείνει σε μια προσωπική επανεμφάνιση. Να μην περιοριστεί σε μια κίνηση εντυπώσεων. Να γίνει αφετηρία για μια μεγάλη προοδευτική σύνθεση με κοινωνικό βάθος και κυβερνητική προοπτική.
Το επιτελείο ως πολιτικό μήνυμα
Η σύνθεση των προσώπων που εμφανίζονται να κινούνται γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα έχει τη δική της πολιτική σημασία. Τα ονόματα που έχουν δημοσιευθεί —μεταξύ άλλων οι Κώστας Τούμπουρος, Γιάννα Πεππέ, Μίλτος Χατζηγιαννάκης, Κώστας Γαβρόγλου, Γιώργος Βασιλειάδης, Νίκος Μαραντζίδης, Δημήτρης Παπαγεωργίου, Διονύσης Τεμπονέρας, Μιχάλης Καλογήρου, Γιώργος Χουλιαράκης, Δημήτρης Λιάκος, Γρηγόρης Θεοδωράκης, Φωτεινή Μπακαδήμα, Άρης Στυλιανού, Ευγενία Φωτονιάτα, Μανώλης Πλειώνης, Αντώνης Παπαγιαννίδης, Χάρης Αθανασιάδης, Φανή Κουντούρη και Ακρίτας Καϊδατζής— δείχνουν μια προσπάθεια να συνδυαστεί η πολιτική εμπειρία με την επιστημονική γνώση, η θεσμική επάρκεια με την κοινωνική ανάλυση, η μνήμη της διακυβέρνησης με την ανάγκη ανανέωσης.
Αυτό έχει σημασία. Γιατί ένα νέο προοδευτικό εγχείρημα δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο σε συνθήματα. Χρειάζεται ανθρώπους που γνωρίζουν την οικονομία, τη διοίκηση, τους θεσμούς, την κοινωνία, την Ευρώπη, την επικοινωνία, αλλά και τις πραγματικές δυσκολίες της διακυβέρνησης.
Η πολιτική δεν είναι μόνο πάθος. Είναι και ικανότητα. Είναι σχέδιο. Είναι προετοιμασία. Είναι η δυνατότητα να λες όχι μόνο τι σε ενοχλεί, αλλά και τι θα κάνεις την επόμενη ημέρα.
Η Ρεματιά ως σημείο επανεκκίνησης
Η εκδήλωση της Δευτέρας 11 Μαΐου στο Θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι, με θέμα «Η κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής», δεν είναι μια απλή πολιτική συγκέντρωση. Είναι ένα πρώτο δημόσιο σήμα. Μια προσπάθεια να περάσει ο προοδευτικός χώρος από την εσωστρέφεια στη συζήτηση, από τον κατακερματισμό στη σύνθεση, από την άμυνα στη διεκδίκηση πολιτικής ηγεμονίας.
Ο ίδιος ο τίτλος της εκδήλωσης έχει βάρος. Δεν μιλά για μια Αριστερά διαμαρτυρίας. Μιλά για κυβερνώσα Αριστερά. Δηλαδή για μια δύναμη που δεν αρκείται στο να καταγγέλλει, αλλά θέλει να αναλάβει ευθύνη. Να διαμορφώσει πρόγραμμα. Να ενώσει κοινωνικές δυνάμεις. Να ξαναμιλήσει σε πολίτες που έχουν απομακρυνθεί, απογοητευτεί ή αποστρατευτεί.
Αυτό είναι ίσως και το μεγάλο στοίχημα: να ξαναβρεί η προοδευτική παράταξη τη γλώσσα της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Η ανάγκη για ενότητα και σύνθεση
Ο προοδευτικός χώρος πλήρωσε ακριβά τις διασπάσεις, τις προσωπικές αντιπαραθέσεις, τις μικρές στρατηγικές και την αδυναμία να συγκροτήσει ενιαίο πολιτικό σχέδιο. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν απορρίπτει την ανάγκη για προοδευτική διακυβέρνηση. Απορρίπτει όμως την εικόνα διάλυσης, ασυνεννοησίας και μόνιμης εσωτερικής σύγκρουσης.
Γι’ αυτό η νέα πρωτοβουλία έχει νόημα μόνο αν υπηρετήσει την ενότητα. Όχι μια τεχνητή ενότητα κορυφής. Όχι μια συγκόλληση μηχανισμών. Αλλά μια πραγματική πολιτική σύνθεση ανάμεσα σε αριστερούς, σοσιαλδημοκράτες, δημοκρατικούς πολίτες, προοδευτικούς ανθρώπους της κοινωνίας, της εργασίας, της επιστήμης, της αυτοδιοίκησης και της νέας γενιάς.
Οι μεγάλες παρατάξεις δεν γεννιούνται από κλειστά δωμάτια. Γεννιούνται όταν μια κοινωνική ανάγκη συναντά ένα πολιτικό σχέδιο. Και σήμερα αυτή η ανάγκη υπάρχει.
Το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο τον Τσίπρα
Η νέα πολιτική εκκίνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Αφορά το αν μπορεί να υπάρξει ξανά στην Ελλάδα μια ισχυρή, σύγχρονη, αξιόπιστη προοδευτική παράταξη με δυνατότητα διακυβέρνησης.
Αφορά το αν θα υπάρξει απάντηση στην κοινωνική κόπωση. Αν θα υπάρξει σχέδιο απέναντι στην ακρίβεια. Αν θα υπάρξει θεσμική σοβαρότητα απέναντι στην κρίση εμπιστοσύνης. Αν θα υπάρξει πολιτική προοπτική για τη νέα γενιά που νιώθει ότι ζει σε μια χώρα χαμηλών προσδοκιών.
Η Ρεματιά του Χαλανδρίου μπορεί να είναι απλώς μια εκδήλωση. Μπορεί όμως να αποδειχθεί και κάτι περισσότερο: η αρχή μιας νέας συλλογικής διαδρομής.
Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται καθαρός λόγος, σοβαρό πρόγραμμα, ανοιχτές πόρτες, ενότητα χωρίς αποκλεισμούς και κυρίως πολιτικό θάρρος.
Γιατί τώρα πράγματι αρχίζει το ματς.
Και αυτή τη φορά, η προοδευτική παράταξη δεν έχει την πολυτέλεια να παίξει άμυνα.