Η καταγγελία για έναν ηλικιακό «κόφτη» στην οδήγηση και το ερώτημα που απαιτεί σοβαρή απάντηση.
Μπορεί ένας άνθρωπος να θεωρείται αρκετά ικανός ώστε να αναλαμβάνει την ευθύνη μιας χειρουργικής επέμβασης, αλλά αυτομάτως ακατάλληλος να οδηγήσει μόλις συμπληρώσει τα 65; Το ερώτημα αναδεικνύει τον παραλογισμό στον οποίο μπορεί να οδηγήσει μια πολιτική που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους αποκλειστικά με βάση τη χρονολογία γέννησής τους.
Αφορμή αποτελεί καταγγελία γιατρού με πολυετή ενασχόληση στην Εντατική Νευροτραυματιολογία. Όπως περιγράφει, δημοσιογράφος τού μετέφερε ανεπίσημη υπουργική σκέψη για αφαίρεση της άδειας οδήγησης από όλους όσοι έχουν συμπληρώσει τα 65. Η συγκεκριμένη συνομιλία δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα και, ακόμη και σύμφωνα με την ίδια την καταγγελία, δεν επρόκειτο για επίσημη εξαγγελία.
Η απάντηση που ο ίδιος αναφέρει ότι έδωσε συμπυκνώνει την ένστασή του: «Μετά τα 65 θα με αναγκάζεις να χειρουργώ και θα μου απαγορεύεις να οδηγώ;».
Για να υπάρχει, όμως, καθαρή εικόνα: η επίσημη διαδικασία προβλέπει ανανέωση της άδειας οδήγησης και μετά τα 65, με τις απαιτούμενες ιατρικές εξετάσεις και προϋποθέσεις. Η συμπλήρωση αυτής της ηλικίας δεν συνεπάγεται γενική απαγόρευση οδήγησης.
Αυτό δεν αφαιρεί τίποτε από τη σοβαρότητα του πολιτικού ερωτήματος. Αν πράγματι συζητήθηκε ένας οριζόντιος αποκλεισμός, οι εμπνευστές του οφείλουν να εξηγήσουν την τεκμηρίωσή του. Η επίκληση της «οδικής ασφάλειας» δεν αποτελεί λευκή επιταγή για κάθε πρόχειρη ιδέα.
Η ικανότητα για χειρουργική εργασία και η ικανότητα για οδήγηση χρειάζονται διαφορετική αξιολόγηση. Κανένα επάγγελμα δεν εξασφαλίζει ασυλία από τον έλεγχο. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, απαιτούνται ουσιαστικές εξετάσεις και συγκεκριμένα κριτήρια, αντί για συλλογικές ετυμηγορίες σε βάρος μιας ολόκληρης ηλικιακής ομάδας.
Μια σοβαρή πολιτική οδικής ασφάλειας οφείλει να περιλαμβάνει ασφαλείς δρόμους, συντήρηση, φωτισμό, σήμανση, εκπαίδευση και συνεπείς ελέγχους της επικίνδυνης συμπεριφοράς. Χρειάζεται επίσης αξιόπιστες συγκοινωνίες για όσους πράγματι πρέπει να σταματήσουν να οδηγούν.
Η πολιτική ευθύνη αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η εύκολη ατάκα. Όποιος προτείνει περιορισμούς στην καθημερινότητα των πολιτών οφείλει να παρουσιάζει στοιχεία, σχέδιο και λύσεις. Η υπουργική καρέκλα δεν μετατρέπει μια ανεπεξέργαστη σκέψη σε επιστημονική αλήθεια.