Η εξωτερική πολιτική και η προειδοποίηση για παρακμή επαναφέρουν τη συζήτηση για την κατεύθυνση της Νέας Δημοκρατίας.
Τη δημόσια διαφοροποίηση του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά από την κυβερνητική κατεύθυνση αναδεικνύει η «Εστία της Κυριακής», ερμηνεύοντας τις τελευταίες παρεμβάσεις τους ως άνοιγμα προς το ευρύτερο ακροατήριο της παράταξης.
Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί τοποθετήθηκαν σε διαφορετικά πεδία, τα οποία όμως συναντώνται σε ένα κεντρικό πολιτικό ερώτημα: ποια πορεία πρέπει να ακολουθήσει η χώρα και με ποιες προτεραιότητες.
Ο Κώστας Καραμανλής, στην ομιλία του για τη στρατηγική συνεργασία Ελλάδας και Κίνας, υποστήριξε την ανάγκη άσκησης περισσότερο πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Αναφέρθηκε στις αλλαγές του διεθνούς συστήματος και υπογράμμισε ότι ο δυτικός προσανατολισμός της Ελλάδας συνυπάρχει με την ανάγκη ανάπτυξης ευρύτερων συνεργασιών. Η παρέμβασή του περιλάμβανε αναφορά στη στρατηγική εταιρική σχέση με την Κίνα, η οποία εγκαινιάστηκε επί της δικής του διακυβέρνησης.
Από την πλευρά του, ο Αντώνης Σαμαράς, με την παρουσία του στο συνέδριο «Διάλογοι για την Αθήνα», έθεσε ζήτημα παρακμής και πολιτικών ευθυνών για την κατάσταση της χώρας. Η προειδοποίησή του αφορούσε τον κίνδυνο παρατεταμένης υποχώρησης και εθνικού εφησυχασμού, δίνοντας στην παρέμβασή του ευρύτερο πολιτικό περιεχόμενο.
Η «Εστία» διαβάζει αυτές τις τοποθετήσεις ως ένδειξη πολιτικής αυτονόμησης από τη σημερινή κομματική γραμμή. Η ερμηνεία αυτή αφορά τη στάση και τον δημόσιο λόγο των δύο πρώην πρωθυπουργών· δεν αποτελεί από μόνη της ανακοίνωση κοινής οργανωτικής πρωτοβουλίας ή νέου πολιτικού φορέα.
Η πολιτική βαρύτητα των παρεμβάσεων βρίσκεται και στην ιδιότητα των προσώπων που τις διατυπώνουν. Καραμανλής και Σαμαράς έχουν ηγηθεί τόσο της κυβέρνησης όσο και της Νέας Δημοκρατίας. Συνεπώς, οι τοποθετήσεις τους προσθέτουν στη δημόσια συζήτηση μια αμφισβήτηση που προέρχεται από την ίδια την ιστορική διαδρομή της παράταξης.
Για τη σημερινή ηγεσία, το ζήτημα είναι η απάντηση επί της ουσίας: πώς υπερασπίζεται τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική και πώς αντιμετωπίζει την κριτική για την πορεία της χώρας. Η επίκληση της ενότητας αποκτά περιεχόμενο όταν συνοδεύεται από απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα που τίθενται.