Ναι, είμαι συμφεροντολόγος. Αλλά όχι από εκείνους που μυρίζουν εξουσία, αίμα και κέρδος. Είμαι με το συμφέρον του εργαζόμενου, του συνταξιούχου, του μικρομεσαίου, του οικογενειάρχη που παλεύει να σταθεί όρθιος μέσα σε μια χώρα που τον σπρώχνει καθημερινά στο περιθώριο.
Αν αυτό ενοχλεί όσους έμαθαν να βαφτίζουν «ρεαλισμό» την υποταγή και «εξυπνάδα» την προσκύνηση στα μεγάλα συμφέροντα, τόσο το χειρότερο για αυτούς. Γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν πουλάνε ούτε την αξιοπρέπεια, ούτε την πατρίδα, ούτε τη συνείδησή τους.
Τα δικά μου συμφέροντα δεν κάθονται στα υπουργικά γραφεία
Δεν παριστάνω τον ανιδιοτελή. Δεν το έπαιξα ποτέ άγιος, ούτε θα φορέσω τώρα φωτοστέφανο για να βολευτούν οι υποκριτές.
Είμαι υπέρ των συμφερόντων μου.
Μόνο που τα συμφέροντά μου δεν είναι των τραπεζών, των καρτέλ, των μεσαζόντων, των μαυραγοριτών και των κάθε λογής δήθεν «σωτήρων» που πλουτίζουν πάνω στην κοινωνική ερήμωση.
Τα δικά μου συμφέροντα είναι κοινά με των εργαζομένων που στενάζουν, των συνταξιούχων που μετράνε τα κέρματα, των μικρομεσαίων που τους πνίγουν φόροι, ακρίβεια και χρέη.
Εκεί είναι η πλευρά μου.
Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό.
Την πατρίδα δεν θα την χαρίσω στους εμπόρους του πατριωτισμού
Είμαι υπέρ της πατρίδας μου.
Και δεν εκχωρώ σε κανέναν το δικαίωμα να κάνει εργολαβία την ελληνικότητα, την υπερηφάνεια και την αγάπη για αυτόν τον τόπο.
Πατρίδα δεν είναι τα συνθήματα των τηλεπατριωτών.
Πατρίδα είναι ο λαός της.
Είναι η αξιοπρέπεια των ανθρώπων της.
Είναι η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, η εντιμότητα, η καθαρή συνείδηση, η ελευθερία να ζεις χωρίς να σε ληστεύουν οικονομικά και να σε εκβιάζουν ηθικά.
Όποιος ζητά από τον πολίτη να σκύβει το κεφάλι και να λέει κι ευχαριστώ, δεν υπηρετεί την πατρίδα. Τη φθείρει.
Με τον ασθενή, με το παιδί, με την ειρήνη — όχι με τα κοράκια του πολέμου και της ιδιωτικοποίησης
Αν είμαι με τον ασθενή που δεν έχει μαντήλι να κλάψει, ναι, με το συμφέρον μου είμαι.
Αν είμαι απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, πάλι με το συμφέρον μου είμαι.
Γιατί Υγεία και Παιδεία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι το τελευταίο οχυρό μιας κοινωνίας που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.
Κι αν είμαι με την Ειρήνη και απέναντι στον πόλεμο, πάλι το συμφέρον μου υπερασπίζομαι.
Δεν είμαι μαυραγορίτης για να μυρίσω αίμα και να δω μπίζνα.
Δεν είμαι από αυτούς που βλέπουν φέρετρα και υπολογίζουν ποσοστά.
Σχεδιαστής-οπτικός είμαι.
Πατέρας είμαι. Παππούς είμαι.
Και ξέρω πολύ καλά ότι όποιος αγαπά τα παιδιά του και τα εγγόνια του, δεν μπορεί να χειροκροτεί ούτε τη λεηλασία της κοινωνίας ούτε τη βιομηχανία του πολέμου.
Λοιπόν ναι: καραμπινάτος συμφεροντολόγος είμαι.
Αλλά όχι των λίγων. Των πολλών.
Όχι των αρπακτικών. Των ανθρώπων.
Όχι της κερδοσκοπίας. Της αξιοπρέπειας.
Και αν σε αυτή τη χώρα κάποιοι έμαθαν να θεωρούν «χαζό» όποιον δεν γλείφει τα συμφέροντα που τον τσακίζουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι δικό μου.
Το πρόβλημα είναι ότι έμαθαν να προσκυνούν εκείνους που τους ξεζουμίζουν — και να βρίζουν όποιον τολμά ακόμη να στέκεται όρθιος.